Skírnir - 01.12.1918, Blaðsíða 61

^Skírnir]
Frá Frakklandi, 1916—1917
347
■aléttuland með gulleitum hæðum í fjarska; leika þar þurar vind-
hviður í Ijósrauðum blómum möndlutrjánna. En nú var dimt yfir
■Valence, því að það var í nóvember, og rigning. í biðsalnum voru
'þr/r þreyttir hermenn er reyndu að eofa, og einn, er sat uppi og
vakti, og var honum það feimniblandin gleði að fá sinn hluta af
kökum okkar og blöðum. Svo var haldið áfram í morgunregninu
inn í Dauphiné, eftir dálitilli brautarálmu. Nú eru aftur tveir
liðsforingjar í vagninum okkar og einn, sem ekki er hermaður.
í>eir tala í hálfum hljóðum um stríðið eða þá hærra um gististað-
ina í Valence. Einn þeirra er höfuðsmaður, fríður sfnum, aldraður
og föðurlegur á svip, andlitið breiðara en á Englendingi og skín ur
því meiri ást á lífinu, og ögn minni virðing fyrir því. Liturinn
á augum, kinnum og hári er dypri. Þegar þeir tala um stríðið,
er rómuriun alvarlegur og dulur. »Les A.nglais ne lácheront pas«,
■ ^Englendingar bregðast ekki) eru einu orðin sem eg heyri glögt.
Yngri liðsforinginn segir: »Og hvernig væri hægt að hegna«? Eg
■ heyri ekki svar höfuðs mannsins, en af-leiftrinu í augum hans má
ráða, að það er mannlegt og viturlegt. Lestin vindur sór áfrani í
stormi og regni upp með Btraumhörðu fljóti, um fjallarætur og síð-
an um ung fjöll. Aðaltrón eru naktar Langbarðalands aspir.
Helzta smáþorpið liggur um hvassan hnúk og gnæfa berir turuar
. a tiudinum. Liturinn er alstaðar mógrár.
Við erum komnir. Hávaxinn og sterkur ungur hermaður, sem
allur er eitt bros, svo að skíu / hvítar tennurnar, þnfur farangur
■ okkar út, vagn þ.ftur með okkur / hrakviðrinu upp í gegnum
bæinn, og þá niður aftur og yfir fijótið, upp eftir iöngum furu-
skógargöngum, og nú erum við komnir á spitalann okkar.
Hve mennirnir eru margv/slegir kringum langa borðið við
■ miðdegÍ8verðinn! Og þó eru þeir líkir í einu: eius konar fjör og
næmleiki er þeim öllum sameiginlegur. Sumir eru ögu tortryggnir
við þessa nykomnu meun, eu sú tortryggni hefir persónulegan blæ,
er ekki stóttar tortryggni nó heldur er það sú hin dumba vórn, er
vór temjum oss í Englandi. Franskur hermaður, sé hann ekki frá
París, á eitthvað af barnseðlinu / sér, honum svipar til barns, sem
ef til vill veit meira en þú, barns, sem hefir lifað mörgum æfum
a uudan þessu 1/fi, gafaðs barns, er skynjar skap þitt, og kemur
fúslega til þín með meiðslin sín, þegar það finnur að þú vilt líta
á“ þau. Hann er laus við það að líta öfugt og önugt á mein sín,
eins og oss Englendingum er kært. Ef til vill hættir honum við
að dekra við þau, stunda þau með einkennilegum blendingi af