Úrval - 01.09.1970, Blaðsíða 75

Úrval - 01.09.1970, Blaðsíða 75
TVÍTUGUR ATHAFNAMAÐUR í EÞÍÓPÍU 73 enn mikilsverðara, enda má kalla það kraftaverk. Það er sú gerbreyt- ing, sem Hugh Downey hefur tek- izt að framkalla í viðhorfi og sál hinna innfæddu. Hann hefur upp- rætt hina aldagömlu sannfæringu íbúanna um það, að örlögin séu al- gerlega óumflýjanleg. Þess í stað hefur hann fengið þá til þess að skynja þá staðreynd, að þeir geti dregið sjálfa sig upp úr feni von- leysis, fátæktar og fáfræði af eigin ramleik. Hvernig tókst einum manni að afreka svo mikið? Við skulum rekja feril Downeys frá byrjun. „ÞETTA ER YKKAR VIÐFANGSEFNI". Á næsta frídegi sínum, eftir að hann hitti prestinn að máli, skrapp Downey til þorpsins Shinnara. „Langar ykkur að fá skóla fyrir börnin ykkar“? spurði hann þorps- búa, sem höfðu safnazt þar saman. Hann gerði sig að mestu skiljan- legan með hjálp bendingamáls. „Þá skulum við reyna að byggja skóla í sameiningu". Svo tók hann að stafla þar upp sementspokum, sem hann hafði haft með sér. Enn fremur hafði hann komið með klunnalegt trémót. Og svo sýndi hann þeim, hvernig hægt væri að búa til hleðslusteina úr sementi, sem blandað var vatni og sandi, steina, sem væru nógu sterkir til þess að standa af sér árásir mon- súnregnsins. „Æfið þið ykkur á þessu“, sagði hann. „Við skulum svo byrja eftir nokkra daga“. Downey lagði áherzlu á það allt frá byrjun, að fólkið ætti að fram- kvæma verkið sjálft. „í hvert skipti sem maður gerir eitthvað það fyrir fólk, sem það getur gert sjálft1, seg- ir hann, „sviptir maður það ein- hverju mikilsverðu, sjálfsvirðingu sinni og stoltinu af því að hafa af- rekað eitthvað“. Hann gerði þorps- búum þetta viðhorf sitt skiljanlegt með þessum orðum: „Þetta er ykk- ar viðfangsefni, ekki mitt“. Fólkinu gekk nokkuð seint að skilja þessa meginreglu Hughs, að það átti að hjálpa sér sjálft. Ein veigamikil ástæða þess var sú, að það var yfirleitt tortryggið að eðl- isfari og tortryggði því Hugh og hélt, að eitthvað vekti fyrir hon- um, sem hann vildi ekki láta uppi. Hingað til hafði það aðeins þekkt tvenns konar útlendinga, hermenn, sem höfðu komið til þess að sigra það, og trúboða, sem höfðu komið til þess að fá það til að skipta um trú. ,,"Ég er ekki fulltrúi neinnar ríkisstjórnar“, sagði Hugh hvað eft- ir annað við fólkið. „Ég er bara ósköp venjulegur náungi, sem er að reyna að hjálpa fólki eftir beztu getu“. En erfiðasta hindrun Hughs var samt tungumálavandamálið. Þorps- búar kunnu enga ensku, og hann kunni aðeins nokkur orð í amhar- isku, hinu opinbera ríkismáli, og ekkert, í tegrenniu, máli innfæddra í norðurhéruðunum. Þetta vanda- mál var samt leyst dag einn, þegar Hugh kynntist Eþíópíumanninum Ato Sium Andegherghis, sem var á svipuðu reki og hann. Hann birtist þarna einn daginn og fylgdist með því, er Hugh þaut stað úr stað og reyndi að gera sig skiljanlegan við
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132

x

Úrval

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Úrval
https://timarit.is/publication/1841

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.