Morgunblaðið - 13.03.1999, Blaðsíða 67

Morgunblaðið - 13.03.1999, Blaðsíða 67
H í MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 13. MARZ 1999 67. MINNINGAR i H ur með brosi á vör og oftar en ekki var lætt í litla lófa góðgæti, sem ekki var til á hverju heimili í þá daga. Mikill var spenningur okkar systra þegar við vissum að fjölgun- ar væri von í austurendanum. Fyrst fæddist Guðrún og síðan Þorgerður nokkrum árum síðar, en alltaf fannst okkur við eiga heil- mikið í þeim systrum. Við skyndilegt fráfall Sigga langt fyrir aldur fram var sorg okkar í vesturendanum mikil, en þungbærast var fyrir Dóru og dæt- urnar ungu að sjá á bak yndisleg- um eiginmanni og fóður. Við minnumst Dóru með miklu þakklæti fyrir alla hjálpsemina og greiðvikni en ófá voru þau skipti sem við leituðum til hennar ef við vorum í vandræðum með sauma- skap. Hún var með afbrigðum myndarleg í öllum sínum verkum eins og heimili hennar bar fagurt vitni. Börnum okkar var hún mjög góð og tók þeim alltaf fagnandi. Þau minnast hennar með hlýju og munu sakna nærveru hennar sem sjálfsagðs hluta heimsókna þeirra í Víkina. Síðan faðir okkar lést bjuggu Dóra og Björg móðir okkar einar í húsinu og veittu hvor annarri hjálp og öryggi. Fyrir þetta erum við þakklátar. Með þessum orðum viljum við kveðja kæra vinkonu og þakka henni samfylgdina. Elskulegum dætrum hennar Rúnu, Guðrúnu og Þorgerði og fjölskyldum þeirra vottum við okkar dýpstu samúð. Heiðrún og Kristín Rútsdætur. Deyr fé, deyja frændur, deyr sjálfur hið sama. En orðstír deyr aldregi hveim er sér góðan getur. (Úr Hávamálum) I dag verður jarðsungin frá Vík- urkirkju í Mýrdal Halldóra Sigur- jónsdóttir eða Dóra eins og hún var ávallt kölluð. Ungur að árum kynntist ég henni er ég með for- eldrum mínum heimsóttum hana í Víkina á ferðalögum okkar. Hún var góður vinur foreldra minna og uppalin á næsta bæ við æskuheim- ili föður míns. Ekki var því farið til Víkur nema að koma við hjá Dóru. Hún var höfðingi heim að sækja og gestrisin mjög. Ekki vorum við fyrr komin inn en kaffi var komið í bolla og kökur á borð. Nú í seinni tíð urðu samverustundirnar enn fleiri er við feðgar byggðum okkur sumarbústað í Reynistúni. Dóra var mjög hlynnt þeirri framkvæmd og reyndist okkur ómetanleg hjálp- arhella við byggingu bústaðarins því ef eitthvað vantaði eða bjátaði á þá gekk hún í málið og bjargaði hlutunum með einu símtali því Dóra þekkti alla. Þá skaut hún skjólshúsi yfir okkur feðga í kjall- aranum og fylgdist með að við hefðum nóg að bíta og brenna ef við vorum einir á ferð. Þegar bú- staðurinn var kominn í notkun var hún fastur heimilisvinur og mjög dugleg að aka yfir til okkar. Verður hennar heimsókna sárt saknað og ekki síst saknar móðir mín þeirra. Hún sér nú á bak góðri vinkonu sem hefur reynst henni vel, sér- staklega eftir fráfall föður míns fyrir ári síðan. Að leiðarlokum þakka ég og fjöl- skylda mín ásamt móður minni all- ar samverustundirnar og allt það sem hún gerði fyrir okkur. Dætr- um hennar og fjölskyldum þeirra sendum við innilegar samúðar- kveðjur og biðjum þeim guðsbless- unar í sorg þeirra. Far þú í friði, friður Guðs þig blessi, hafðu þökk fyrir allt og allt. Gekkst þú með Guði, Guð þér nú fylgi, hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt. (V.Briem) Armann Óskar Sigurðsson. ÞURIDUR INGJALDSDÓTTIR + Þuríður Ingjaldsdóttir fæddist í Reykjavík 30. nóvember 1926. Hún lést á Landspít- alanum 2. mars síð- astliðinn. Foreldrar hennar voru Guðrún Ingveldur Kristjana Kristjánsdóttir hús- frú, f. 2.12. 1898, d. 19.6. 1940, og Ingjaldur Jónsson húsasmíðameistari, f. 15.11. 1894, d. 21.6. 1989. Guðrún Ingveldur Kristjana var fyrri kona Ingjalds. Systkini Þuríðar eru Guðrún Ingveldur, f. 29.7. 1924. Margrét Jónína Ingjaldsdóttir Thomsen, f. 22.10. 1925, og Jón Bjarnar, f. 30.4. 1932. Hálfbræður samfeðra, eru Ólafur Viðar, f. 17.7. 1945, og Guðmann, f. 15.1. 1950. Hinn 27. febrúar 1946 giftist Þuríður Valdimari Jónssyni Auðunssyni, f. 11.12. 1914, d. 23.1. 1990, bifreiðastjóra og hljóðfæraleikara. Foreldrar hans voru Auðunn Ingvarsson bóndi og kaupmaður í Dalsseli undir Eyjafjöllum, f. 6.8.1869, d. 10.5. 1961, og Guðlaug Helga Hafliðadóttir, f. 17.1. 1877, d. 28.12. 1941. Þuríður og Valdi- mar eignuðust átta börn. Þau eru: 1) Auðunn, f. 6.8. 1946, húsasmiður, maki Sigríður Gréta Oddsddttír, f. 28.5. 1952 ritari, eiga þau þrjú börn. a) Þuríður Linda, f. 1.7. 1974, af- greiðslustúlka, sambýlismaður Þormóður Skorri Steingríms- son, f. 5.4. 1974, sölumaður. b) Valdimar Jón, f. 23.6. 1976 tamningamaður. c) Sæunn, f. 13.3.1984. 2) Krisfjana Unnur, f. 3.9. 1947, þjónustustjóri, maki Þegar lít ég í fjarska fjöllin þar sem forðum svo ungur ég var Þá var bjart yfir minningunum um svo margt sem gerðist þar. (Númi Þorbergsson) Það má með sanni segja að minn- ingarnar séu bjartar sem tengjst æsku okkar barnabarna Þuru ömmu er við hugsum til þeirra minninga sem tengjast ömmu okkar og afa frá Grenstanga. Grenstangi var draumastaður hvers barns og þar sem við erum ófá barnabömin var oft mikið fjör og mörg ævintýrin, t.d. þegar verið var að stelast niður að Alum, hvort heldur það var til að synda í þeim, veiða, eða leika sér á hestum þar. Við áttum saman „drullubú" þar sem við kepptumst við að búa til hinar fegurstu „kökur", þá með sól- eyjar eða fífla sem kökuskraut. Oft sátum við við moldarbörðin fyrir framan íbúðarhúsið, og var keppni um flottasta kastalann. Svo beið elsku amma alltaf með fullt borð af smurðu brauði og kökum með bros á vör og ósjaldan gaf hún sér tíma til að spila við okkur á eftir. Inn á milli reyndi hún að fá okkur til að hjálpa við húsverkin, að reyta arfa, brenna ruslið, sópa og taka til inn- andyra eða annað sem gera þurfti á stóru heimili. Nánast alla sína ævi hafði hún börn í kringum sig, eignaðist sjálf átta börn og hafði þegar eignast tvö barnabörn áður en hún sjálf eignað- ist sitt yngsta. Þegar hún dó voru barnabörnin orðin nítján og langömmubörnin fimm. Alltaf var nóg pláss fyrir fleiri börn og eftir að afi dó tók hún að sér börn frá Fé- lagsmálastofnun nokkur sumur. Hjá afa og ömmu var aldrei neitt kynslóðabil og höfum við krakkarn- ir alltaf fengið að taka þátt í öllu sem gert hefur verið og jafnframt hefur amma alltaf tekið virkan þátt í öllum okkar athöfnum, stórum sem smáum. Það er ekki síst ömmu að þakka hversu samheldin þessi stóra fjölskylda, sem kennir sig við Grenstanga, er. Þar hefur hún ætíð Snorri Þór Tómasson, f. 5.11. 1946 bifreiða- stjóri, eiga þau fjögur börn. a) Valdimar, f. 17.5. 1969, kerfis- fræðingur, sambýlis- kona Camilla Mar- grete Linnebjerg Ripa, f. 27.2. 1977, tamningamaður. b) Tómas Örn, f. 17.7. 1973, tamningamað- ur. c) Herdís Þóra, f. 7.8. 1978, þjónustu- fulltrúi, sambýlismað- ur Snævar Örn Arn- arsson, f. 16.10. 1978, verkamaður. d) Hlynur, f. 5.5. 1985. 3) Guðlaug Helga, f. 22.7. 1949,^ sjúkraliði og kennari, var gift Ola Harðarsyni, barn þeirra: a) Lára Helen, f. 30.7. 1968, íþróttafræðingur í Danmörku, maki Krisfjan Grímsson, f. 22.5. 1969, sálfræðingur, börn þeirra: a) Felix, f. 3.9. 1992, b) Darri, f. 11.5. 1994, d. 16.5. 1994, og c) Teitur ÓIi, f. 10.4. 1996. Seinni maki Guðlaugar er Sigmar Ólafs- son, f. 10.1. 1941, eftirlitsmaður. Þeirra börn: b) Margrét Sóley, f. 27.6. 1977, aðstoðarfóstra. c) Sig- ríður Dögg, f. 15.3. 1980 nemi, sambýlismaður Fannar Bergsson, f. 21.1. 1979 verslunarmaður og eiga þau einn son Sindra Má, f. 21.2. 1998. 4) Svandís Regína, f. 27.1. 1953, aðalbókari, maki Karl Ottó Karlsson, þjónustustjóri, eiga þau þrjú börn: a) Brynjar Már, f. 7.11.1974, nemi í Danmörku, sam- býliskona Rakel María Axelsdóttir nemi, f. 17.2. 1977, eiga þau eina dóttur, Heru Björk, f. 21.11. 1997. b) Kristrún Ósk, f. 3.4. 1981, c) Grétar Örn, f. 27.8. 1983. 5) Sól- rún Björk, f. 11.2.1956, verslunar- maður, var gift Andrési Hjalta- syni. Börn þeirra a) Heiða Sigrún, verið miðpunkturinn og verður erfitt að ímynda sér framtíðina án hennar. Amma og afi voru ákaflega sam- rýnd hjón og ber Grenstangi þess enn glöggt merki. Nefna má glæsi- lega garðinn þeirra, sem þau eyddu miklum tíma í, en þarna er mikill sandur og vindasamt og því ekki bestu skilyrði garðyrkju en þau gáfust ekki upp, voru staðráðin í því að reyna að búa til fallegan garð eins og þau höfðu átt í Fossvoginum og það tókst þeim. Saman settu þau mark sitt hvar sem þau fóru. Þar sem við bjuggum nálægt ömmu og afa höfum við notið þeirra forréttinda að umgangast ömmu oft og dvelja hjá henni í lengri eða skemmri tíma. Það var alltaf gott að vera nálægt henni. Hún var einstök, hún amma okkar, við munum varla eftir henni öðruvísi en brosandi eða hlæjandi. Jafnvel í hinni erfiðu sjúkdómsbar- áttu átti hún auðvelt með að sjá broslegu hliðina á lífinu. Nú getur afi spilað á nikkuna fyr- ir ömmu á ný og þrátt fyrir sorg og söknuð okkar getum við öll huggað okkur við það. Og þú ert eins og geisli frá sumarsólinni, sem ekki hverfur þó haustið komi, heldur liflr og ljómar í sál minni, eins og logandi blys, þrátt fyrir myrkrið og kuldann. (Steinn Steinarr) Elsku hjartans amma, megi englar himinsins vaka yfir þér. Helen, Sóley og Sigríður Dögg Nú þegar Þuríður Ingjaldsdóttir, húsfreyja í Reykjavík og á Grenstanga í Austur-Landeyjum og búandi ekkja þar, hefur lokið jarð- vist sinn sem farsæl húsfreyja og mikil ættmóðir telur undirritaður sér skylt að festa eftirfarandi orð á blað. Þuríður var eiginkona mágs míns, Valdimars Auðunssonar f. 12.10. 1978, afgreiðslustúlka, sambýlismaður Brynjar Berg- þórsson, f. 10.10. 1978, mat- reiðslumaður, b) Bergvin Snær, f. 23.4. 1982, verkamaður, c) Stefán Bragi, f. 4.11. 1988, d) ír- is Dröfn, f. 19.6.1991. 6) Ingjald- ur, f. 19.5. 1961 bifvélavirki og prentari, sambýliskona Susi Haugaard Pedersen, f. 18.4. 1966, tamningamaður. 7) Dagný Ágústa, f. 13.8.1965, aðalbókari, maki Erlendur Guðbjörnsson, f. 24.6. 1965, pípulagningameist- ari, þau eiga tvo syni: a) Karvel, f. 14.11. 1989, b) Styrmir, f. 13.12. 1993. 8) Bryndís Sunna, f. 29.6. 1969, söngkona, sambýlis- maður Andri Hrannar Einars- son, f. 1.4. 1969, trymbill. Þuríður ólst upp í Reykjavfk. Hún stundaði nám við hús- mæðraskólann á Löngumýri í Skagafirði. Þau Valdimar hófu búskap á Ránargötu 7 í Reykja- vík árið 1946. Samhliða húsmóð- urstörfunum stundaði hún ýmis störf. Árið 1959 fluttu þau af Ránargötunni að Fossvogsbletti 45. Upp úr 1970 fluttu þau frá Reykjavík og stofnuðu nýbýlið Grenstanga í Austur-Landeyjum og stunduðu sauðfjár- og hrossa- rækt. Þuríður gekk í kvenfélag- ið Freyju og var um skeið for- maður þess. Hún var fyrsti leik- skólastarfsmaður leikskólans í Gunnarshólma í A-Landeyjum. Þá starfaði hún líka um nokkurt árabil í mötuneyti Sláturfélags Suðurlands á Hvolsvelli. Hún starfaði einnig fyrir Félagsmála- stofnun Reykjavíkurborgar og tók til súi börn á hennar vegum á sumrin. Eftir að Valdimar Iést fluttist hún til Reykjavíkur og starfaði í nokkur ár í mötuneyti Laugarnesskólans í Reykjavík. Hún hélt þó áfram hrossarækt á Grenstanga með hjálp barna og tengdabama til æviloka. Utför Þuríðar fer fram frá Stóra-Dalskirkju, V-Eyjafjöllum, í dag og hefst athöfnin klukkan 14. harmonikuleikara frá Dalsseli und- ir Eyjafjöllum, og áttum við það sameiginlégt að njóta frumbýlisbú- skapar okkar í hinu myndarlega og velstaðsetta fjögurra hæða stein- húsi á Ránargötu 7 í Reykjavík. Hús þetta eignuðust að jöfnum hluta bræðurnir Leifur og Ólafur Helgi Auðunssynir frá Dalsseli um 1940. Þetta átti upphaf sitt frá minni hálfu á árinu 1951 og átti þann aðdraganda að ég hafði á seinna Kaupmannahafnarári mínu 1949 kynnst þar Leifi Auðunssyni sem í framhaldi af því bauð mér í heimsókn á æskuheimili sitt á fögr- um sumardegi við lok júlímánaðar 1950. Þar spunnust örlagaþræðir tveggja til samfylgdar á lífsins braut. Um ári síðar er ég kominn til frumbúskapar með Guðrúnu Ingi- björgu (Donnu), yngstu systur þeirra bræðra, á Ránargötu 7. Þuríður kynntist Valdimar innan við tvítugt og hafði þá þegar sýnt það raunsæi að afla sér menntunar í hússtjórnarskólanum á Löngumýri í Skagafirði með tilstyrk föður síns, Ingjaldar Jónssonar, skipstjóra og húsasmíðameistara frá Melshúsum í Leiru, en átti stórættir að rekja til Rangár- og Skaftafellsþinga. Þuríð- ur var meðal fjögurra fyrrikonu- barna þeirra Ingjaldar og Ingveldar Kristjönu Kristjánsdóttur sem var af góðbændum komin 1 Staðarsveit á Snæfellsnesi í föðurætt og í móð- urætt af Presta-Högna og Bergs- ætt. Ómetanlegt er það sem við Donna nutum með margvíslegum hætti frá systkinum hennar og mökum á Ránargötu 7, ekki síst frá þeim hjónum á efstu hæð, Valdimar og Þuríði. Má þar nefna hin mörgu og löngu bílferðalög með Valdimar sem aldrei mátti borga og framlag hinnar fjölvirku og velvirku konu hans er einkum tengdist saumaskap á barnafatn- aði. Á heimili þeirra Þuríðar og Valdimars á Ránargötunni var þá mjög gott píanó og sótti Þuríður um skeið kennslutíma í píanóleik. En brátt þyngdist heimilishaldið með stækkandi fjölskyldu. Þá lét Þuríður sig ekki muna um að stunda aukavinnu við að sauma yf- irieður á kvenskó í ákvæðisvinnu í Nýju skógerðinni skammt frá heimili þeirra. Fyrr en varði kom að því að við Valdimar mágur minn gengum hvor með sínum hætti á þann hólm- gönguvöll sem var að eignast eigið þak yfir höfuð fjölskyldna okkar. Eignabúskaparbraut þeirra Þuríðar og Valdimars lá frá Rauða- læk í Reykjavík um Fossvog og allt til nýbýlisins á Grenstanga í Aust- ur-Landeyjum. Það var á árinu 1964 að þau keyptu nýbýlislandið sem var í nyrsta hluta stórlands Miðeyjar. Þetta var stórátak fyrir þau hjón og í hönd fór uppbygging nýbýlis frá grunni. Með ótrúlegum hraða náðu þau að brjóta og rækta land og koma þar upp húsakosti góðum með styrkri aðstoð hörku- duglegra barna sinna og þar kom að heimili þeirra varð fullbyggt með nútímaþægindum, nýtískulegt og aðlaðandi. Þar settust gestir að rausnarborði og nutu gestrisni hjónanna sem oft fól í sér boð um gistingu. Á Grenstanga er afar víð- sýnt til fjalla í norðri og austri og til Vestmannaeyja sem rísa úr hafi í suðri við sjóndeildarhring. Ekki leið á löngu þar til Þuríður húsfreyja hafði ræktað þar litríkan og grósku- mikinn skrúðgarð sem var til mikill- ar prýði og skjóis á berangurslandi. Þuríður var í flokki þeirra eigin- kvenna er náðu að skynja þýðingu þess að vera samstæðar og sam- virkar listrænum eiginmanni sem þurfti frjálslegt athafnalíf til þess ævilangt að vera gefandi öðrum af sjálfum sér, vera gleðigjafí. Með því naut hún síungrar listamannseig- indar manns síns alla tíð. Að leiðarlokum vil ég þakka sam- fylgdina á lífsins braut. Eg og börn- in okkar Donnu sendum fjölskyld- unni innilegustu samúðarkveðjur okkar. Blessuð sé minning Þuríðar Ingjaldsdóttur. Konráð Bjarnason. Kæra vinkona. Okkur langar að kveðja þig með nokkrum orðum og minnast gömlu góðu daganna sem við áttum saman. Þú varst alltaf fé- lagslynd og lést fátt framhjá þér fara sem var að gerast í félagsstarfi í kringum okkur. Þið hjónin voruð alltaf full af gleði og söng sem geisl- aði af ykkur, hvort sem var á mannamótum eða heima hjá ykkur Valdimar á Grenstanga. Þessa söng- og leikgleði hafa börnin ykk-1 ar tekið í arf. Minningar um þig tengjast nær allar félagsstarfi eða einhverju öðru skemmtilegu sem við tókum okkur fyrir hendur, flat- kökubakstri í Flatkökufélaginu, óvissuferðum, fjöruferðum á gamla herbílnum Grána og ekki síst starf- inu með þér í kvenfélaginu Freyju, sem þú stjórnaðir á svo sérstakan hátt. Það var sérstakt að upplifa hvernig þú snerir öllu sem þótt hefði miður skemmtilegt við og gerðir þannig starfið á allan hátt skemmtilegra. Þú hafðir þetta sér- staka lag á að koma öllum í gott skap þannig að störfín gengu betur og ánægjulegar fyrir sig. Einnig eru dýrmætar minningarnar sem við eigum um þig í litla leikfélaginu okkar. Við flökkuðum um sveitirnar með stutta leikþætti sem við sömd- um, æfðum og fiuttum upp á eigin spýtur. Líklega skemmtum við okk- ur mun betur en nokkurn tímann áhorfendur þegar við æfðum leik- þættina á Grenstanga. Þetta út- heimti vitaskuld mikla vinnu en aldrei var að sjá að orkan væri hjá þér á þrotum. Okkur er sérstaklega minnis- stætt þegar við komum eitt kvöldið þreyttar heim af vel heppnaðri sýn-» ingu og fegnar því að fá hvíld. Þá gall í þér: „Jæja, ætli maður rýi ekki eins og þrjátíu." Þannig er þér vel lýst, Þura. Jákvæð og glöð manneskja sem viðhélst æskufjöri lengur en flestum tekst að gera. Við viljum þakka vináttu þína í gegnum árin. Jóna, Jón og fjölskylda og Eygló. ~ '*r
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92