Morgunblaðið - 13.03.1999, Blaðsíða 66

Morgunblaðið - 13.03.1999, Blaðsíða 66
66 LAUGARDAGUR 13. MARZ 1999 MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR HALLDORA SIGURJÓNSDÓTTIR -J! + Halldóra Sigur- jónsdóttir faedd- ist í Dyrhólahjá- leigu í Mýrdal 22. maí 1924. Hún lést á heimili sínu í Vík 5. mars síðastliðinn. Foreldrar hennar voru hjónin Guðrún Runólfsdóttir, f. 5. okt. 1883, d. 27. feb. 1958, og Sigurjón Runólfsson, f. 18. nóv. 1879, d. 20. júní 1976. Halldóra var þriðja í röð fjögurra systkina. Hin voru: Vilhelmma, f. 4. jan 1920, d. 24. okt. 1957; Þor- steinn, f. 23. feb. 1922, d. 16. okt. 1979; og Guðrún, f. 19. júlí 1925. Hinn 25. desember 1957 gift- ist Halldóra Einari Sigurði Kjartanssyni frá Þórisholti í Mýrdal, f. 3. mars 1925, d. 18. des. 1970. Þau eignuðust tvær dætur. Þær eru: 1) Guðrún, f. 10. jan 1957, hennar maður er Jón Erling Einarsson, f. 3. jan 1955. Börn þeirra eru: Hjördís Rut, f. 14. mars 1977, maki Jó- hann Pálmason, dóttir þeirra er Hún HaUdóra mágkona okkar er farin yfir móðuna miklu. Undrun sætir hvað banamein hennar bar brátt að, en hún var ekki vön að flíka því þótt eitthvað bjátaði á, en vera kann að aðdragandinn hafi verið lengri en okkur grunaði. Við kynntumst Halldóru ekki að neinu ráði fyrr en að áliðnu ári 1956 að í ljós kom að kynni hennar . við hann Sigurð bróður okkar voru þess háttar að til frekari tíðinda kynni að draga. Því fór þó fjarri að fjölskylda hennar væri okkur ókunn, enda búandi sitt hvorum megin við mýrina breiðu og blautu sem skilur Reynishverfi frá Dyr- hólahverfi. Það var árviss viburður að hann Sigurjón, faðir hennar, kom gangandi á leiðinni til Víkur. Yfir kaffibolla í eldhúsinu hafði hann frá mörgu að segja, og hvers- dagslegir atburðir tóku á sig kynjamyndir, en orðkynngi hans og frasagnargleði og áherzlur föng- uðu eyrun ungu og greyptust í vit- und okkar. Trúlega hefur henni Dóru verið r nokkur vandi á höndum þegar hún á öndverðu ári 1957 stofnaði heim- ilið í Vík með honum stóra bróður okkar, eftirlæti fjölskyldunnar, sem handlék vélar, smíðatól, múr- skeiðar og hljóðfæri af þeirri Ust, sem honum var einum lagið, laðaði að sér menn og málleysingja, en greiðvikni glaðværð og lífsins lystisemdir einkenndu dagfar hans. Brátt varð það öllum ljóst að hér hafði hann fundið sinn jafnoka. Heimflið á Víkurbraut var vinsæll áningarstaður, jafnt fyrir fjöl- skyldu og aðra vini, og þeir sem lengra voru að komnir áttu sér hér öruggt skjól við veitingar og góðan fagnað húsráðenda. Persðnuleg, alhliða útfararþjónusta. Áralöng reynsla. Sverrir Olsen, útfararstjóri Sverrlr Einarsson, útrararstjóri Utfararstofa Islands Suðurhlíð 35 ? Sími 581 3300 Altan sólarhringinn. www.utfararstofa.ehf.is/ Harpa Rún, f. 1997, Sigrún Dóra, f. 8. maí 1979, maki Barði Sigurjónsson, og Einar Sigurður, f. 19. okt 1988. 2) Þorgerður, f. 24. október 1961, henn- ar maður er Jóhann Guttormur Gunn- arsson, f. 1. okt. 1959. Börn þeirra eru: Gunnar Þór, f. 16.júlí 1991, Snorri Páll, f. 14. ág. 1993, og Rúna Dís, f. 14. apríl 1997. Fyrir átti Halldóra eina dóttur, Rúnu Jónsdóttur, f. 21. sept. 1948. Faðir hennar er Jón Sölvi Helgason. Maður Rúnu er Jón Þór Ragnarsson, f. 27. des. 1949. Þeirra börn eru: Eyjólfur Óli, f. 3. apríl 1970, niaki Elsa Lind Guðmundsdóttir, þau eiga tvö börn: Onnu Sóleyju, f. 1995, og Eyjólf Snæ, f. 1998. Með Ing- veldi B. Jónsdóttur á Eyjólfur Óli soniiin Jón Þór, f. 1991. Útför Halldóru fer fram frá Víkurkirkju í dag og hefst at- höfnin klukkan 15. Jarðsett verður í Reyniskirkjugarði. Sigurður stundaði vörubílaþjón- ustu og var með þeim fyrstu að fá bíl með lyfti- og moksturstækjum, sem mikið hagræði var að. Hall- dóra vann á Hótelinu hjá þeim at- hafnahjónum Brandi og Guðrúnu. Svo komu sólargeislarnir tveir, þær Guðrún og Þorgerður. Blóma- skeið hjá litlu fjölskyldunni fór í hönd. Á útmánuðum 1964 dró blikur á loft, bróðir okkar hóf að kenna þess sjúkdóms, sem varð honum að falli langt um aldur fram rétt fyrir jól 1970. Við fráfall Sigurðar var skarð höggvið í fjölskylduna, uppeldi dætranna, Guðrúnar 14 ára og Þor- gerðar 9 ára, hvíldi á herðum hús- móðurinnar. Halldóra stóð nú ein í annað sinn, en Rúna dóttir hennar af fyrra sambandi var áður fiutt og sá sér farborða. I hönd fór erfiður tími og reyndi þá mjög á dugnað hennar. Hér naut hún vináttu nágranna, vina og frændfólks, sem allt átti henni gott að gjalda. Hún sinnti þeim verk- efnum, sem til féllu við afgreiðslu og síðar á prjónastofu, lærði að aka bifreið og komst allra sinna ferða á Skodabílnum Z-135 um götur Vík- ur með nokkru stolti, sem gerði henni kleift að rækja tengsl við ættingja og vini í Mýrdalnum, hún hélt sínu striki. Við minnumst notalegra stunda hjá henni Dóru, sem tók við gest- um sem fyrr með hlýju og gestrisni og þann litla bakstuðning sem við reyndum að veita endurgalt hún margfalt og sinnti erindum okkar af einstakri einurð og harðfylgi. Nú hefur sól brugðið sumri og hljóðnað hefur í húsinu, sem nýttist henni svo vel í blíðu sem stríðu um fjörutíu ára skeið. Hún Björg sér á bak góðum fé- laga, en gagnkvæm hoUusta og í blómaskreytingum við öll tækifæri hjálpsemi markaði samband þeirra og annarra góðra nágranna. Við minnumst Halldóru með hlý- hug og söknuði og vottum þeim Rúnu, Guðrúnu og Þorgerði og fjölskyldum þeirra okkar dýpstu samúð. Systkinin frá Þórisholti. Föstudagsmorguninn 5. mars sl. hafði iUvígur sjúkdómur yfirhönd- ina þegar HaUdóra Sigurjónsdótt- ir, Dóra eins og flestir köUuðu hana, lést eftir mjög stutt og óvænt veUdndastríð. Ekki höfðum við grun um að þetta myndi gerast svona hratt sem raun bar vitni. Siggi frændi Dóra og dætur hennar voru aUtaf í mínum huga hluti af minni fjölskyldu frá því að ég man eftir mér í Þórisholti. Mik- Ul samgangur var mUU fjölskyldn- anna aUa tíð. En nú fækkar í fjöl- skyldunni við fráfall Dóru. Hún var mikUl dugnaðarforkur og alveg var sama hvað hún tók sér fyrir hendur. Bakstur, matargerð, saumaskapur, hekl, dúkastrekk- ingar og hvaðeina sem til lagðist lék í höndunum á henni og öUu skilaði hún ákaflega myndarlega. Einstaklega faUegt handbragð var á öllum hlutum þrátt fyrir það að hún var mjög skjálfhent og þá sér- staklega í seinni tíð. Hún var líka aUtaf tilbúin að rétta hjálparhönd ef hún vissi um einhvern sem vant- aði hjálp og gekk þar skörulega fram. Mín kynni af Dóru voru alla tíð afar góð og áttum við margar góð- ar samverustundir yfir happdrætt- inu á sínum tíma og í öUum fjöl- skyldusamsætunum sem helst ekki voru haldin nema Dóra Gunnsa og Dedda væru líka. Lífið brosti ekki aUtaf við Dóru en hún brosti oftast við því hvað sem á gekk. Sigurður eiginmaður hennar lést langt fyrir aldur fram árið 1970 og sjálf fékk hún krabba- mein sem tók töluverðan tíma að yfirvinna en með þrautseigju og einbeitni tókst henni það. Hún ól dætur sínar upp og vann sjálf úti frá heimilinu, á hótelinu, í kaupfélaginu og síðast í Víkur- prjón. HeimUið bar aUa tíð vott um myndarskap og í minningunni sé ég fyrir mér heimih sem var hlý- legt og þægUegt. Bílpróf tók hún eftir að Sigurður maðurinn hennar dó og var það stórt skref í sjálfs- bjargarviðleitninni að komast um á eigin bfl. En sjálfsbjargarviðleitni var hennar mottó. Dóra var ákaflega félagslynd og tók þátt í því sem hún gat við kom- ið. Hún var dugleg að sækja þær samkomur sem til féUu hér í Vík- inni. Hún var m.a. félagi í Kvenfé- lagi Hvammshrepps um árabil og starfaði þar fram á síðasta dag. Dóra var einn af stofnendum Sam- herja, félags eldri borgara í Mýr- dalshreppi og Austur-EyjafjaUa- hreppi og starfaði þar af miklum áhuga. Einnig var hún um árabil umboðsmaður happdrættis SÍBS. Mig langar að þakka Dóru sam- fylgdina og tryggðina í gegnum ár- in og sendi þeim Rúnu, Gunnsu, Deddu og fjölskyldum þeirra mín- ar innilegustu samúðarkveðjur. Þorgerður Einarsdóttir yngri. Mikið er nú erfitt að þurfa að kveðja þig, elsku amma. Mér finnst svo ósköp sárt að þú sért farin frá mér en svona er lífið, eins óút- reiknanlegt og hugsast getur. Sem betur fer þurftir þú ekki að þjást lengi í baráttunni við sjúkdóminn sem tekur svo marga frá okkur. Mér fannst aUtaf svo notalegt að Skólavörðustíg 12, á horni Bergstaðastrætis, sími 551 9090. Blómabúðin Ga**3skom v/ í-ossvogskÍ>*kJM0ai'3 Símh 554 0500 koma til þín á Vflcurbrautina, þú varst alltaf svo spræk og vUdir aUtaf hafa svolítið mikið fyrir manni, hvort sem maður var að stoppa stutt eða lengi. Þú eldaðir líka svo góðan mat og bragðaðist sá matur hvergi eins vel og hjá ömmu Dóru. Já, það er margs að minnast og mikils að sakna, amma var kona sem vUdi helst vera með í öllu og sótti aUar samkomur hér í Víkinni og sótti t.d. næstum alla tónleika því hún hafði mikinn áhuga á söng og tónUst og svo fór hún Uka á spilakvöld o.fi. Henni þótti afar vænt um að heyra mig spila á flaut- una mína og ætla ég að spUa fyrir þig í dag, amma mín, í síðasta skiptið. Það var Uka mikið um að vera þegar von var á gestum á Vík- urbrautina, aUt þurfti að vera tipp topp og heitur matur á pönnunni eða kökur og kaffi og þá voru randaUnurnar hennar ömmu í upp- áhaldi því þær voru hvergi eins góðar og hjá henni. Amma var líka svo dugleg, setti niður sínar kartöflur, gerði sitt slátur, sitt saltkjöt, hangikjöt og svo mætti lengi telja. Svo var nú Skódinn hennar stór partur af henni eða bróðir hennar mömmu eins og var oft grínast með og keyrði hún hann næstum fram á síðasta dag. Amma var Uka stund- vís, einum of fannst sumum en hún vildi aldrei vera sein eða missa af einhverju því hún vildi líka fylgjast vel með. Það gekk Uka mikið á rétt fyrir hádegi því þá var von á Gunnu og þá var eldað og mikfl tilhlökkun í ömmu að fá hana til sín í mat og te og var mfldð drukkið af því og var amma orðin hálfgerð áhugamann- eskja um te. Amma var hjá okkur á Bakka- brautinni um öU jól og fannst henni ekki leiðinlegt að sjá forvitnina skína út úr augum okkar systkin- anna er kom að því að opna pakk- ana og gerði hún oft grín að því og passaði sig á því að sýna okkur ekki pakkana frá sér fyrir jóUn til að halda spennunni og stríða okk- ur. Þótt barnabarnahópurinn hafi verið á víð og dreif vfldi amma Uka alltaf fylgjast með okkur, hvort okkur Uði ekki vel og hvað á daga okkar hafði drifið og eftir að ég flutti í Víkina aftur var hún amma nú heldur betur ánægð, henni fannst hún bara aldrei hafa séð mig þegar ég bjó í Reykjavíkinm og töl- uðumst við mikið við og kaUaði hún oft á mig úti á götu bara svona til að spyrja mann frétta og helst gefa manni eitthvað og maður endaði oftast á því að stoppa miklu lengur en maður ætlaði sér. Ömmu þótti líka svo gaman þeg- ar Gugga kom í Víkina til að kUppa og þá var Uka dekrað við hana og passað upp á að öUum Uði sem best. Það var ekki Utið hlegið oft þegar Gugga var að kUppa okkur systurnar og við létum náttúrulega eins og kjánar eða eins og okkur einum er lagið og þegar manni fannst hlutirnir kannski ganga of langt svona fyrir framan ömmu taldi hún sig nú vera vana rugUnu í okkur og var alveg hætt að hneykslast heldur hló bara með okkur. Eitt áhugamáUð hennar var nú Uka Leiðarljós, var hún alveg ónýt ef hún missti af þætti og voru mál- in í þeim þætti oft rædd yfir kók- glasi á Víkurbrautinni. Eins og fyrr sagði var hún amma mín svo dugleg og dáðust alhr að henni því hún hafði svo mikinn skjálfta í höndum en það aftraði henni ekki frá því að sauma, prjóna dúka eða bara hvað sem var og maður hugsaði oft út í það hvernig þetta væri hægt svona vel en hún amma gerði það sem hana langaði til enda þótt það tæki langan tíma og sýndi hún óþrjótandi þoUnmæði við hlutina. Amma átti líka fyrir utan fjöl- skylduna marga vini sem reyndust henni svo óskaplega vel eins og hana Gunnu og eigum við henni svo óskaplega mikið að þakka. Amma talaði mikið um hann Ella sinn sem hún hélt mikið upp á og við syst- urnar kölluðum EUa hennar ömmu. Það var Uka mikil tilhlökkun hjá henni á Þorláksmessu þegar von var á Auðberti og Önnu í kaffi og koníak sem var fastur Uður á hverju ári og þá þorði amma varla að fara úr húsi svo hún mundi ör- ugglega ekM missa af þeim. Ekki má ég gleyma henni Björgu vestrí eins og hún var kölluð hjá ömmu en þær voru mikUr mátar og bröll- uðu margt og spjöUuðu eflaust mikið enda búnar að vera nágrann- ar í rúm 40 ár. Já, svona mætti lengi telja, amma átti marga vini og félaga sem styttu henni stundirnar því það er efiaust erfitt og einmanalegt að vera svona lengi einn því það er svo langt síðan hann afi dó frá henni og er það aðdáunarvert að hún hafi getað spjarað sig svona vel í öU þessi ár ein. Vertu, Guð faðir, faðir minn, í frelsarans Jesú nafni, hönd þín leiði mig út og inn, svo allri synd ég hafni. (Hallgr.Pét.) Eg gæti skrifað endalaust, amma mín, því ég var svo stolt af þér og mér þykir svo ósköp vænt um þig. Ég veit að það hafa verið ánægjulegir endurfundirnir hjá þér og afa. Mér finnst bara svo sárt að geta ekki farið til þín lengur og aUt verði eins og áður. En ég veit að þér Uður svo vel núna, þú varst svo veik, elsku amma mín, og það var svo erfitt. Hver minning dýrmæt perla að liðnum lífsins degi, hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér. Rnn kærleikur í verki var gjöf, sem gleymist eigi, og gæfa var það öllum, er fengu að kynnast þér. (Ingibj. Sig.) Minningin um þig, amma mín, lifir í okkur öUum. Guð geymi þig, amma mín. Þín Sigrún Dóra. Elsku amma. Það er ekki langt síðan þú varst flutt á sjúkrahúsið og pabbi og mamma sögðu okkur að þú værir mikið veik. Við vonuðumst samt tfl að þér myndi batna en nú ert þú svo snögglega farin, komin til Guðs þar sem þér mun örugglega Uða vel. Nú ert þú hjá Sigga afa sem við kynntumst aldrei. Nú getur þú sagt honum frá okkur, hvað okkur þykir vænt um ykkur þó að þið séuð hjá Guði. Elsku amma Dóra, við munum alltaf muna eftir því hvað þú varst góð við okkur, þú gafst okkur alltaf páskaegg og svo margar faUegar gjafir. Þú bjóst til bestu flatkökur í heimi og kæfan þín var Uka sú besta í heimi. Við söknum þess að geta ekki heimsótt þig í Víkina og gist í kjaUaranum hjá þér. Þú fórst alltaf með okkur í gönguferðir tU þess að skoða hjólabátana. Það gerði enginn annar. Saknaðarkveðjur frá mömmu og pabba með þökkum fyrir allt. Far þú í friði, friður guðs þig biessi, hafðu þökk fyrir allt og allt (V. Briem.) Gunnar Þór, Snorri Páll og Rúna Dís. Nú er komið að kveðjustund. Ekki hvarflaði að okkur, þegar við heimsóttum Dóru á sjúkrahúsið nýlega, að þetta yrði í síðasta sinn sem við nytum návistar hennar. Kynni okkar hófust þegar hún og Siggi fluttu í hús sambyggt æskuheimfli okkar í Vík í Mýrdal. Mikfll samgangur var á milli fjöl- skyldnanna og trítluðum við systur yfir til þeirra og gerðum okkur heimakomnar. Það var alveg sama hvenær við komum, aUtaf vorum við velkomnar og tekið á móti okk-
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.