Réttur


Réttur - 01.01.1944, Síða 30

Réttur - 01.01.1944, Síða 30
34 RÉTTUR sveitinni íóru niður i námuna við óþolandi hljóm bjölluhringingar. Þeir óðu gegnum eldsloga, og lókst ekki einu sinni öllum að komast líís af, þrátt fyrir grímurnar, tveir fórust og einr. týndist. Við buð- umst að sjálfsögðu allir fram sem sjálfboðaliðar við björgunina, og létum slökkvitæki og sandpokana ganga á milli okkar við námu- munnann, en slysabíllinn stóð hjá og beið til einskis. Eldurinn magnaðist. Þriðji björgunannaðurinn fórst. Þannig gekk í fjörutíu klukkustundir. Þá sögðu umsjónarmennirnir og fulltrúar okkar að námugöngin væru orðin full af kolsýringi, og þeir múruðu námu- göngin aftur, að okkur ásjáandi, vandlega. . . . Ég hef séð leikrit sem var næsíum alveg svona, í Moskva, á æsku- lýðsdeginum. Þrjúhundruð þúsund gengu í skrúðgöngu framhjá. Við urðum að rjúfa raðirnar til að komast inn í leikhúsið, sýningin byrjaði klukkan níu en skrúðgangan hófst klukkan fimm. Milli þátt- anna gengum við út til að reykja, og enn streymdi æskulýður franr- hjá, veifandi rauðum fánum sem bylgjuðust fyrir gluggana eins og ólgandi sær. Við fórum aftur að horfa á leikritið, sem fyrir öðrurn var l)ara leikrit. En fyrir mér var það för aftur í æsku mína. í öllum hléunum fórum við út og æskulýðurinn hélt áfram að streyma fram- hjá. Þess á milli horfðum við á leikinn, sem hafði farið sigurför suð- ur að ICaspíahafi og austur að Kyrrahafi, vegna þess hve sterka áherzlu hann lagði á tign vinnunnar. Ég þekkti aftur bjölluhljóminn og stappið í námumönnunum. einum og varnarlausum á kafi í þýzkri nótt. . . . Og þegar leiknum var lokið og ég horfði á mannþröngina, sem enn varnaði okkur að komast áfram, flaug mér í hug að allt þetta æskufólk væri innan við tvítugt. Að enginn af öllum þessum hóp, er flætt hafði klukkutímuin saman til Rauðatorgsins, enginn Jjeirra hafði lifað vargöldina. .. . Við....“ Fótatak í ganginum. Án þess að gera sér ljóst hvers vegna fór Kassner fast fram að hurðinni. „Við erum saman í múraðri námu. Og blöðin okkar, sem áður voru í vandræðum með vinnustöðvafréttaritara, 'fá nú allt sem þau æskja, enda ])ótt þeir sem skrifa eigi á hættu að vera látnir hingað
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92

x

Réttur

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Réttur
https://timarit.is/publication/319

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.