Morgunn - 01.06.1936, Blaðsíða 31

MORGUNN
27
inu. Eg vissi þá af Benjamín við höfðalagið á rúminu
mínu, og lagði sterka kraftstrauma umhverfis alt höfuðið
og brjóstið. Hvinurinn hélt stöðugt áfram. Þá finn eg í
einu vetfangi, að eg líð upp úr rúminu og fram fyrir fóta-
gaflinn, vildi fara lengra en komst ekki. Var þar ein-
hverju, sem líktist rúmdýnum, hrúgað upp, og fótagafl
úr öðru hornrúminu lá upp með þeim. Eg hallaði mér til
hálfs aftur á bak á dýnurnar, þannig að þær studdu við
bakið. Stóð þá Benjamín fyrir aftan mig og fór höndum
um höfuðið, sérstaklega hnakkann. Hvinurinn hélt enn
áfram.
Þegar Benjamín hafði haldið áfram dálitla stund,
hætti hann snögglega og hurfu straumarnir um leið.
Skiftumst við á nokkurum orðum, en svo var eins og hann
liði burtu, án þess að nokkur umgangur heyrðist. Þó þótti
mér hann fara fram í stofuna. í sama bili vissi eg af mér
í rúminu. Þó var það ekkert líkt því að vakna af svefni.
Augun lukust ekki upp, frekar en eg hefði altaf haft þau
opin. Hafði eg allan tímann séð herbergið og stofuna, eins
og þau eru. Eini munurinn var sá, að meðan eg var í þessu
Undarlega ástandi, virtist mér vera bjartara inni en bæði
fyrir og eftir. — Þegar eg reis upp, kendi eg mér einskis
meins. — Þegar eg kom á fætur, voru litlu stúlkurnar
komnar fram í eldhús til vinnukonunnar, en ekki get eg
&ert mér grein fyrir því, hvenær þær fóru“.
Nú er saga Þóru ekki lengri; þess eins er þörf að
&eta til viðbótar, að hún leit á klukkuna undir eins og
hún reis upp, og var klukkan þá að verða þrjú. Hún fékk
sér skriffæri samstundis og ritaði uppkast að þessu, sem
las yður.
Við hjónin fengum undir eins löngun til þess að
grenslast eftir því, hvort nokkuð hefði gerst hjá kunn-
'ngjum okkar í Reykjavík, sem þetta gæti staðið í sam-
bandi við. Morguninn eftir sendi eg því símskeyti til vin-
ar míns Eggerts P. Briem bóksala í Reykjavík. Benjamín