Morgunn - 01.06.1936, Síða 77

MORGUNN
71
'dvaldist hjá fjölskyldunni, að hún segði mér ekki, að hún
hefði séð og talað við einn af englunum.
Eg kendi henni að lesa og skrifa. Hún var fljót að
læva, því að hún var að eðlisfari næm og þyrst í þekk-
mgu. Henni var mikil ánægja að lesa biblíuna, og hún
sagði mér, að englarnir væru vanir að tala við hana um
t>að, sem hún hefði lesið í þeirri bók, og skýra hitt og
annað fyrir henni og gera hana glaða. Bæði að degi og
nóttu varð hún stundum vör við þessa yndislegu þjónustu
englanna. Og hún heyrði líka oft, sagði hún mér, fagra
sönglist, sem eg efast ekki um, að hafi verið það sama
sem eg heyrði.
Þessar opinberanir ollu miklum breytingum á henni.
Hrygðin, sem stöðugt hafði legið á henni, breyttist í ró-
legan fögnuð, og það var eitthvað smitandi við hann, svo
að foreldrum hennar, sem áður höfðu forðast hana, fór að
getast vel að henni og þykja ánægjulegt að vera með henni.
En þau voru í engum skilningi andlega sinnaðar mann-
eskjur.
Á þjónustu englanna gátu þau ekki trúað. Þau voru
Þess fullvís, að það væri ekki annað en ímyndun stúlkunn-
ar. að hún sæi þá og talaði við þá. En þau ályktuðu svo,
a® fyrst þetta gleddi hana, þá væri bezt að láta hana búa
að þessari „blekkingu“, eins og þau orðuðu það.
Foreldrar hennar höfðu einn daginn verið að tala við
^ig um þetta mál, og látið uppi þá skoðun, að þetta væri
..gagnstætt heilbrigðri skynsemi og auðvitað alt fásinna“.
Þá kom eitthvað fyrir, sem olli því, að við fórum saman
inn í herbergi stúlkunnar. Þar sá eg glampandi engil
beygja sig yfir hana. Af því að komið var nærri því, að eg
yrði að skilja við hana og mig langaði til að brynja hana
gegn rengingum ættmenna hennar og, ef þess væri kost-
Ur. að veikja ofurlítið trú foreldranna hennar á blindni
Þeirra og vanþekking, þá lét eg þess getið, að eg sæi eng-
úinn og lýsti honum, hvernig hann væri ásýndum.
>,Ö, hvað mér þykir vænt um, að þú sér skínandi eng-