Morgunn - 01.06.1936, Síða 116

110
MORGUNN
vita það hjá nánustu aðstandendum hennar, að hún hafði
dáið á sjúkrahúsinu á Landakoti kl. 2 um nóttina þ. 30.
marz. Kl. 20 mínútur gengin í 4 kemur hún til fundar við
mig um borð í skipið, sem þá var statt eins og áður er
getið austur á Selvogsbanka. Þessi kona hafði verið hús-
móðir mín í þrjú ár, eg lærði múraraiðn hjá manni henn-
ar og bjó á meðan hjá þeim hjónum að öllu leyti. Maður
hennar var nokkuð hneigður fyrir áfenga drykki, en ein-
stöku sinnum hepnaðist mér að koma því til leiðar að
hann keypti þá ekki né neytti þeirra og þótti henni mjög
vænt um það.
Var það máske þetta, sem hún vildi þakka mér fyr-
ir? Eg veit það ekki, eg held að minsta kosti að það hafi
ekki getað verið annað. Kona þessi, sem hér um ræðir,
hét Þuríður Hafliðadóttir, ættuð sunnan úr Garði, gift
Páli Ólafssyni múrara og bjuggu þau hjón á Bergstaða-
stræti 26 B.
22. janúar 1935 andaðist Unnur dóttir mín, þá rúm-
lega tuttugu ára gömul. Sá atburður varð mér ekki með
öllu sársaukalaus, því að hún var mér innilegust allra
barna minna fyrir margra hluta sakir. Kvöld eitt eftir að
Unnur andaðist, en áður en að jarðneskar líkamsleifar
hennar voru bornar til moldar, hringdi maður einn til
mín í síma og spurði mig, hvort hann mætti koma heirn
til mín og tala við mig. Eg kvað já við því og varð hvort-
tveggja í senn mjög feginn komu hans og þó nokkuð undr-
andi yfir því að hann skildi beiðast viðtals við mig, því
að eg hafði fram að þessu aðeins álitið okkur málkunn-
uga, en ekki beinlínis vini. Talaðist svo til á milli okkar,
að við skildum hittast úti og mæltum við okkur mót í
Bergstaðastræti. Fundum okkar bar saman nálægt Spítala-
stíg í áðurnefndri götu. Hann varð fyrri til að heilsa mér
en eg honum. Eg fann strax að eg var kominn í návist
þess manns, sem var mér eitthvað miklu meira en eg
hafði áður látið mér koma til hugar. Kveðjuávarp hans
snart mig svo einkennilega, að mér fanst eins og einhver