Tímarit Máls og menningar - 01.05.2011, Page 96
H a u k u r I n g va r s s o n
96 TMM 2011 · 2
„Kjötbærinn óskar eftir eldsálum“
Á upplestrarkvöldum Nýhils sumarið 2003 fengu áheyrendur að kynn
ast Kötu og Kalvin, persónum sem komu fyrir í bálki prósaljóða sem
Kristín vann að um þær mundir. Í prósunum var gefin tilfinning fyrir
mjög skýrt afmörkuðu rými sem skötuhjúin búa í og þar ver Kata öllum
sínum stundum: „á efstu hæð í blokk […] í einu herbergi með litlum
glugga sem vísar útí bakgarð“. Í íbúðinni er þó ekki allt með felldu og
þannig geta þau t.d. horft inn um glugga blokkarinnar á móti þar sem
„býr ógeðslegur skratti sem sendir illsku yfir til [þeirra] með sérstökum
rafeindabúnaði“.6
Prósar Kristínar njóta sín einkar vel í munnlegum flutningi, í þeim
er þéttur taktur og gjarna leikið með stuðla, rím og hálfrím; hápunkti
Nýhilkvöldanna var gjarna náð þegar Kristín brast í söng og flutti fyrir
munn Kötu: „Komu engin skip í dag“. Þegar bálkurinn kom út haustið
2004 voru prósarnir færri en einhverjir höfðu e.t.v. gert sér í hugarlund
og á fyrstu opnunum voru engin ljóð heldur myndir þar sem gaf að líta
hnífa, sundurskorna perlufesti, og óhugnanlega mjóa hand og fótleggi
ungrar konu í stuttu pilsi …
„Ljóðin sem eru í Ljóðum ungra skálda eru kannski fyrsti vísirinn
að ljóðunum í Kjötbænum. Og tilfellið er að ég var byrjuð að vinna í
Kjötbænum þegar ég var 19 ára, hún kom út þegar ég var 23. Ég var í
svona þrjú ár að velta fyrir mér þessum heimi. Danmörk birtist í Kjöt-
bænum því Kødbyen er hverfi sláturhúsa og kjötverslana á Vesterbro
og „Hið opna hjarta“ er Det åbne hjerte sem er búð á Nørrebro sem
selur notaða hluti til styrktar bágstöddum. Bókin gerist því í raun öll í
Kaupmannahöfn þó ég hafi haldið áfram að vinna hana eftir að ég kom
heim og var byrjuð í Listaháskólanum. Þetta var fullt af textum sem ég
var alltaf að raða saman upp á nýtt og ég tók líka mjög mikið út sem ég
var samt sannfærð um að myndi skila sér í bókina, ég var sannfærð um
að allt sem ég strokaði út skildi eftir einhverja áru. Og ég var ofboðs
lega upptekin af því að það væri eitthvað þar sem ekkert stóð skrifað.
Þetta væri í raun eins og að taka mikilvægustu punktana úr skáldsögu
eða lengra verki og út frá þeim gæti maður lesið allan söguþráðinn. Í
Listaháskólanum fór ég svo að spá mjög mikið í hliðarvíddum og fór að
sjá fyrir mér að Kjötbærinn væri hliðarvídd. Svo vildi það þannig til að
Hrafnkell Sigurðsson myndlistamaður var að kenna mér í skólanum og
ég sýndi honum handritið sem hann sýndi svo Sjón sem aftur sýndi það
Snæbirni og þannig kom það til að bókin endaði hjá Bjarti.“