Eimreiðin - 01.07.1958, Qupperneq 19

EIMREIÐIN
151
Lárus í gegnum borðið. Hann var enn að reykja og hafði
næstum snúið sér á hliðina. Vinstra auga hans var alveg að
lokast, en hinu starði hann á ská upp í beinhvítt lierbergis-
loftið. Ég bjóst við hann væri kannski orðinn miður sín,
en þá sagði hann alveg ódrukkinni rödd:
— Það er einkennilegt að maður skuli muna meir eftir
sumrinu nítján liundruð þrjátíu og sjö en öðrum sumrum.
Lg vann í sömu síldarverksmiðjunni og umgekkst sama fólk-
ið. Auk þess var náminu langt frá því að vera lokið. Þrátt
fyrir það var þetta mitt jómfrúrsumar. Maður var óskaplega
peningalaus og óskaplega bjartsýnn og glaður yfir að hafa
tekið próf. Og manni skilst að aldrei verði lifað sumar eins
og þetta né tekin merkilegri próf, löngu eftir að allt er horf-
ið sem fylgir því að vera stúdent.
Hann hafði talað mjög hægt og hrokalaust. Síðan reis hann
i'pp við dogg til að drepa í vindlingnum og mér þótti vænt
um að hann hugsaði ekki um þetta próf sem vinning heldur
íeskulok, sem hann kannski saknaði þrátt fyrir erfiða tíma.
— Ég hélt að kreppan hefði ekki verið þetta rómantísk,
sagði ég.
Lárus settist fram á og stóð upp. Hann gekk að vaskinum
og bleytti í handklæði og strauk framan úr sér. Ég sá hann
gretti sig í spegilinn og bretti varirnar til að sjá tennumar.
Hann bar fingur upp að örinu á nefinu. Vinstra augnalokið
hafði lyfzt dálítið við hreyfinguna.
— Hún var það rómantísk, að ég lét nefbrjóta mig í stússi,
sfm ekki getur fylgt öðrum tímum.
— Þú hefur þá ekki dottið, sagði ég.
Lárus studdi á bjölluhnappinn og ég vissi hann ætlaði að
Hiðja um eitthvað saman við í glösin, þótt það sem við drukk-
um væri alveg eins gott í vatni. Kannski var hann að hringja
til að sjá framan í gangaþjónustuna. Mig gilti það einu. Lár-
us fór aftur að bekknum og lagðist fyrir. Við biðum þess
þegjandi að hringingunni væri svarað. Fótatakið heyrðist ekki
utan úr teppalögðum ganginum og þess vegna kæmi ganga-
þjónustan að dyrunum án þess að gera boð á undan sér nema
annar hvor okkar væri skyggn. En þetta var sumarið nítján
i'Undmð fimmtíu og átta, þegar fólk horfði blindum augum