Skagfirðingabók - 01.01.1985, Side 166

SKAGFIRÐINGABÓK
Þér hefur margur lotið lágt
lúinn sveinn úr dalnum.
Og um fjölskylduna í mónum kvað hann:
Hefur nógan seiminn sá,
sýnist gæfulegur.
Fuglinn smár sem ekkert á
utan börnin fjegur.
Fjörið er og fæði veitt,
frjálsa vængi ber hann.
Skuldar ekki neinum neitt,
nógu ríkur er hann.
Þá gat sjóndeildarhringurinn orðið mikilfenglegur þeim aug-
um, sem kunnu að sjá, og óvíða er breiðara og blárra en í
Skagafirði, enda er héraðið stórt, þótt það sé afmarkað af
tignarlegum fjöllum, sem hafa á sér ýmis blæbrigði eftir árstíð-
um. Þorsteinn kvað:
Standa köld með beltin blá,
byrgð í kvöldum svörtum,
fjöllin tjölduð hnjúkahá
höfuðföldum björtum.
Einhvern tima kom gestur til okkar, sem faðir minn lét sér
mjög títt um. Mun þar hafa verið gamall félagi hans úr fjalla-
sölum Fram-Skagafjarðar, og man ég að þeir töluðu um hesta
og fé og eftirleitir. Þegar þessi gestur var farinn, en hann mun
hafa komið til okkar veturinn 1938, þegar við vorum á Steins-
stöðum, skrifaði faðir minn niður vísu, sem hann gerði, þegar
hann horfði á eftir vini sínum úr hlaði. Þetta var aldraður
maður, en ég man því miður ekki hvað hann hét. Einnig
höfðum við feðgar hitt, þá sumarið áður, mann frá Húsey á
melunum sunnan við Varmahlíð. Var faðir minn þá í mæði-
164