Úrval - 01.12.1949, Page 124

Úrval - 01.12.1949, Page 124
122 tjRVAL legri verða persónur hans, í ,,dickenskum“ skilningi. Dick- ens varð að hafa mikið olnboga- rúm til þess að ímyndunarafl hans gæti notið sín til fulls. Þeg- ar sögur hans voru styttar, vildi það brenna við, að hinn sér- kennilegi kjarni frásagnargáfu hans hvarf. Þetta á við um Hard Times, A Tale of Two Cities og Great Expectations, en allar þessar sögur birtust sem framhaldssögur, og voru skrifaðar með það fyrir augum, að lesendur vikublaðs misstu ekki áhugann á atburðarásinni. Enda þótt fyrstu kaflarnir í Great Expectaiions séu frábær- lega vel gerðir, kemur brátt í ljós, að þegar Dickens fer að beita aðferð hinnar raunsæu og sálfræðilegu stefnu, sem þá var að komast í tízku, lét hann hina snilldarlegu sköpunargáfu sína í skiptum fyrir ritleiknina og með því að yfirgefa sinn eig- in heim, misheppnaðist honum að gera söguna og persónurnar sannfærandi. Síðasta ástin. Dickens fór í stutt sumarleyfi til Parísar árið 1885 og var Ellen Ternan í för með honum. Þegar Dickens var á leiðinni frá Folkestone til London, hljóp lestin af teinunum og átta vagn- ar féllu út af brú og niður í á. Vagninn, sem hann var í, hékk út af brúnni í lausu lofti. Með honum í vagnklefanum, var öldruð kona og Ellen Ternan, og þegar vagninn hrökk af tein- unum, hrópaði Ellen upp yfir sig og gamla konan kallaði á hjálp. Dickens greip í þær og sagði: „Við getum ekkert að- hafst, en við getum verið róleg og stillt. Um fram alla muni hættið að hrópa.“ Þegar kyrrð var komin á, skreið hann út um vagngluggann og komst niður á vagnþrepið, en þá sá hann að brúin var horfin, aðeins tein- arnir voru eftir, en fimmtán fet- um fyrir neðan var mýrarfen. Farþegarnir í öðrum klefum vagnsins voru gripnir ofsa- hræðslu, Dickens kallaði því til tveggja varðmanna, sem komu hlaupandi að, handan árinnar: „Lítið á mig. Staðnæmist augna- blik og lítið á mig, og segið mér, hvort þið þekkið niig ekki.“ Annar þeirra svaraði: ,,Við þekkjum yður vel, herra Ðick- ens.“ „Fáið mér þá í guðs bæn- um lykilinn, svo að ég geti opn- að vagninn.“ Þeim tókst að bjarga farþegunum, með því að leggja planka á brautina. Síðan tók Dickens ferðapelann sinn, klöngraðist niður að ánni og fyllti hattinn sinn af vatni og fór að aðstoða við hjálparstarf- ið. Hann hjúkraði hinu særða og deyjandi fólki í marga klukkutíma, og enda þótt ekki yrði séð, að honum brigði við sjálft slysið, hafði það svo mik- il áhrif á hann að vera vottur að hinum hræðilegu þjáningumt og dauða, að hann gat ekki snert á penna í nokkra daga á eftir.
Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104
Page 105
Page 106
Page 107
Page 108
Page 109
Page 110
Page 111
Page 112
Page 113
Page 114
Page 115
Page 116
Page 117
Page 118
Page 119
Page 120
Page 121
Page 122
Page 123
Page 124
Page 125
Page 126
Page 127
Page 128
Page 129
Page 130
Page 131
Page 132

x

Úrval

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Úrval
https://timarit.is/publication/1841

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.