Andvari

Árgangur

Andvari - 01.10.1960, Blaðsíða 31

Andvari - 01.10.1960, Blaðsíða 31
ANDVARI VÆRINGJAR 221 þeirra voru ekki lengur hreinræktaðir Skandínavar. Hinn forni árásarhugur Norðurlandamanna var farinn að dvína, og nú reyndu þeir að styrkja og stækka þjóðina með samneyti við Slafa, og með mægðum við þá urðu þeir smám saman fyrir miklum áhrifum af þeim og menn- ingu þeirra. Á árunum eftir fyrstu herhlaupin gerðu norrænir höfðingjar í Kiev nokkrar vel skipulagðar en árangurslausar atlögur að Býzanz, en síðan fóru þeir að taka upp friðsamleg samskipti og verzlun við gríska heimsveldið. Kaupmenn komu í stórum hópum til Konstantínópel til þess að selja rússneska framleiðslu og kaupa í staðinn vefnaðarvörur, skrautmuni, krydd og annað sem framleitt var í rík- inu eða flutt þangað imi frá fjörrum löndum. Auðlegð kemur með verzlun- inni. Nýlendur risu á legg á ströndum Bosporus, og íbúar þeirra voru engir aðrir en þessir skandinavísku hálfblendingar, sem Býzanzbúar voru nú farnir að kalla „rúss". En jafnframt héldu nýir hópar nor- rænna stríðsmanna áfram að taka sig upp í hinum norðlægu byggðum sínum og leita suður á bóginn. Þeir dreifðust um rússnesku slétturnar og leituðu sér að staðfestu í ríkjum þeirra manna, sem voru af sama norræna uppruna og þeir sjálfir, en reyndu einnig að hefja her- hlaup til suðlægari landa. En þegar hér var komið sögu, voru gömlu landarnir í Rússlandi farnir að hafa nokkrar áhyggjur af þessum hópum, sem alltaf voru að koma, og ef til vill voru þeir ekki alveg óhræddir við hernaðarfíknina í þessum görpum að heiman. Þeir voru þeim engir aufúsugestir, því að þeir höfðu þegar tryggt sér lönd og ríki, komizt vel af við slafnesku þjóðirnar, sem kringum þá bjuggu, og áttu sameiginlega hagsmuni við þær. Þeim var augljóslega meiri hagur í að spilla ekki friðsamlegum samskipt- um og verzlunarviðskiptum við býzanzka heimsveldið en að gera þangað ný her- hlaup. Og þeim tókst að gera tvennt í einu, losa sig við hina herskáu norrænu óróaseggi og rétta bandamanni sínum, keisaranum í Býzanz, hjálparhönd. Þeir sendu hina nýkomnu norðanmenn til keisarans, ekki sem árásarmenn, heldur sem málaliða til þjónustu við hann. Þetta reyndist vera arðvænleg atvinnugrein, því að keisarann vantaði alltaf góða vana hermenn og borgaði þeim vel. Auk þess var þetta virðuleg atvinna, því að nor- rænu málaliðarnir og þó einkum foringjar þeirra lifðu og hrærðust í siðmenntuðu umhverfi með dýrlegum veizlum, og þeim voru veittar háar vegtyllur og íburð- armiklar nafnbætur. En þrátt fyrir þetta fékk hernaðarandinn ekki að dvína í lysti- semdum borgarinnar. Hið eina, sem af þeim var krafizt, var að þeir væru alltaf í bardagaskapi, og keisarinn átti í sífelld- um styrjöldum, annaðhvort til sóknar eða varnar, á öllum hugsanlegum vígvöllum. Þannig fengu norðurlandamenn svigrúm til að neyta krafta sinna, og nú fóru þeir að leggja leið sína frá rússnesku sléttunum til Býzanz til þess að ganga í þjónustu keisarans. Furstarnir í Kiev voru oft og tíðum meðalgöngumenn við ráðn- ingu þessara hermanna. Býzanzkir sagnaritarar kalla þessa skandínavísku málaliða oft „rúss" eins og innrásarmennina fyrr á tíð. En þetta stafar af ruglingi eða vana. Nafnið „rúss", sem áður var haft um þessa „menn úr norðri", árásarmennina frá Norðurlönd- um og rússnesku sléttunum, er nú orðið einkum haft um þá sem búa í Rússlandi og eru orðnir blandaðir Slöfum og runnir saman við þá. Eftir því sem slafnesk menning verður sterkari meðal þessa fólks, þótt af norrænum uppruna væri að nokkru leyti, því nær kemst þetta nafn því að
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100

x

Andvari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Andvari
https://timarit.is/publication/346

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.