Andvari

Árgangur

Andvari - 01.10.1960, Blaðsíða 34

Andvari - 01.10.1960, Blaðsíða 34
224 APOSTOLOS DASCALAKIS ANDVARI dáðu og virtu þessa menn, höfði hærri en aðra menn, glóhærða og fráneyga, klædda hvítum skikkjum með skínandi vopnum. Þegar þeir fylgdu keisaranum að opinberum erindum og við hátíðleg tækifæri, heilsuðu þeir með því að hrista axir sínar yfir öxl sér, drógu þannig að sér athygli áhorfenda og juku þannig að sínu leyti mjög á allan glæsibrag keis- arafylgdarinnar og samkomu tignar- manna ríkisins. Væringjaforingjamir í líf- verðinum, sem næstir stóðu keisaranum og áttu trúnað hans, þágu miklar sæmdir og há laun, og þeir voru valdir úr hópi þeirra Norðurlandamanna, sem tigin- bornir voru. Oft voru þeir af konunga- ættum eða jafnvel konungssynir, eins og til dæmis Haraldur. Af ofansögðu má ekki draga þá álykt- un, að Væringjarnir í lífverði keisara hafi eingöngu verið eins konar sýnis- gripir við hátíðleg tækifæri, og til skrauts kringum keisarann eins og lífverðir kon- unga nú á dögum. Væringjar voru og héldu áfram að vera framúrskarandi her- menn, á sinn hátt eins og Miklagarðs- keisari sjálfur var fyrst og fremst góður hermaður. Þeir fylgdu keisaranum í öll- um stríðum hans og börðust í fremstu víglínu og tókst að halda velli. Á hætt- unnar stund vörðu þeir keisarann og börð- ust harðfengilega við hlið hans, stað- ráðnir í að verja líf hans til síðasta manns. Hvenær sem ríkið var í bráðri hættu vegna innrásar barbara, voru þeir sendir í skyndi til þess að skakka leik- inn. Innrásir af hálfu barbara voru mjög tiðar, og þá voru Væringjar settir til varnar á múrum borgarinnar við hlið annarra hermanna og staðarfólks. Og þó að engin styrjöld geisaði í svip, var ekki kyrrð og friði að fagna hjá Væringjum. Hlutverk þeirra var að verja keisarann, en hann var alltaf í yfirvofandi lífshættu. Ættingjar hans og hirðmenn voru sífellt að brugga samsæri og alls konar óánægðir menn blésu að glæðunum. Uppreisnir voru gerðar og tilraunir til stjórnarbylt- inga, herforingjar létu hrópa sig til keis- ara að rómverskri fyrirmynd og beindu síðan her sínum að Miklagarði til þess að hrifsa völdin þar. En Væringjar mættu öllum samsærum með hugrekki og sýndu keisaranum ætíð skilyrðislausa hollustu. Sagnaritarar skýra svo frá, að oft hafi þeir varið keisarann til hins ýtrasta og kostað til þess lífi sínu, barið niður upp- reisnir og átt í höggi við heri þeirra manna, sem sjálfir létu kalla sig keisara og vildu sölsa undir sig völdin. Eins og að líkum lætur, launaði keisarinn þjón- ustu Væringjanna ríkulega. Eftir hverja herferð með keisaranum, eftir hverja sig- urvinning og í hvert sinni sem gengið var milli bols og höfuðs á einhverjum uppreisnarseggnum, voru gefnar margar gjafir og verðlaun auk þess hluta her- fangsins, sem hermennirnir áttu heimt- ingu á. Væringjaforingjarnir voru hækk- aðir í tign og þeim gefnar stórgjafir, sem gerðu þá að auðugum mönnum. Yfir- maður lífvarðarsveitarinnar var sæmdur nafnbótinni Proximus, sem er titill fylgd- armanns keisarans. Þessi nafnbót gaf hon- um rétt til að ganga hið næsta keisaran- um, ræða við hann, sitja iðulega við borð hans, vera fulltrúi hans í framandi löndum sem sendiherra hans við samn- ingagerðir og málsvari í mikilvægum er- indum. Sagnaritarar kalla hann oft „Herrann af Varangia". Aðrir foringjar Væringja voru einnig hátt settir liðsfor- ingjar. Væringjar kunnu ekki grísku, og því gerðust menn til að læra mál þeirra og réðust til þeirra sem túlkar og voru kall- aðir Væringjatúlkar. Fyrirliði þeirra var nefndur Stórtúlkur Væringjanna og skip- aði sæti meðal æðstu tignarmanna i Miklagarði. Á honum hvíldi sú skylda að flytja Væringjum boð og fyrirskipanir
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100

x

Andvari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Andvari
https://timarit.is/publication/346

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.