Andvari

Árgangur

Andvari - 01.10.1960, Blaðsíða 33

Andvari - 01.10.1960, Blaðsíða 33
VÆRINGJAR 223 þetta efni, og mér þykir leitt, að ég hef ekki tíma til að fjölyrða um þær nú. I eitt skipti fylgdu þeir sjálfum keisaranum á herferðum hans, og foringjar þeirra tóku fyrirskipanir beint frá honum, þar sem þeir voru hluti af hinu keisaralega fylgdarliði. I annað sinn er sjálfstæð Væringjaherdeild send til einhvers staðar til hernaðaraðgerða, og Væringjaforing- inn er sjálfur fyrir henni í nafni keis- arans. Mörgum sinnum eru þeir nefndir sem hluti af herdeild undir stjórn frægra býzanzkra herforingja. Að því er býz- anzkir sagnaritarar herma, má finna Vær- ingja inni í miðri Asíu, á bökkum Eufrats í viðureign við Persa, í fjöllum Asíu í bardögum við Araba, á bökkum Dónár eða Aimos-fjöllum gegn Búlgörum og Slöfum, í Suður-ltalíu til þess að frelsa kristna menn úr höndum Múhammeðs- manna. Síðar finnum við þá aftur í Grikk- landi, þar sem þeir standa gegn innrás- um fjarskyldra frænda sinna, Normanna frá Frakklandi, sem stofnað höfðu ríki á Sikiley. Oft er sagt að gripið hafi verið til Væringja, þegar allt í einu þurfti að senda hermenn til að mæta skyndiárás eða kveða niður uppreisn eða sigra ein- hvern herforingja, sem vildi gera sig að keisara. Alltaf er talað um þá sem fót- gönguliða, aldrei sem riddaralið. Eigi að síður bera þeir af öllum um hernaðar- tækni og ráðast að óvinunum í þéttum fylkingum sem órjúfandi veggur. I atlög- unni reka þeir upp heróp og slá öxum sínum saman með miklum hávaða. Þeir eru hraustir og geiglausir og vilja heldur falla á vígvelli en hopa. Óvinir keisarans hræðast þá mjög og verða oft gripnir ofboði, þegar þeir sjá þessa norrænu risa. Alls staðar halda þeir velli og koma aftur til „Tsarigrad", keisaraborgarinnar Konst- antínópel, sigurreifir og með miklu her- fangi. Tekið er á móti þeim með mikl- um heiðri, foringjarnir fá háar stöður, gull eins og hver vill og stórkostlegar veizlur. Allt verður þetta til þess að glæða áhuga þeirra á nýjum herförum. Að sjálfsögðu fóru hinar Ijóshærðu nor- rænu hetjur ekki á mis við ástir ungra kvenna í Býzanz, en aldrei varð það til þess að slæva stranga lifnaðarhætti þeirra og hermannlegan heiður á miðaldalega riddaravísu. Sagnaritarinn Kedrinos segir frá Væringja nokkrum, sem reyndi að nauðga konu í herferð til Þrakíu. Henni tókst að ná öxi hans og drepa hann. Þegar hinir Væringjarnir komust að þessu, skutu þeir á fundi, krýndu konu þessa og gerðu sem mestan heiður hennar, gáfu henni allar eigur mannsins, en létu hann sjálfan ógrafinn öðrum til viðvörunar. Margir Væringjar voru einnig á býz- anzka flotanum. Þeir sem börðust á landi voru kallaðir „spjótberar", en þeir sem á sjónum voru, „sæhermenn". En oft var enginn greinarmunur gerður og þeir voru notaðir sitt á hvað, á sjó eða landi, eftir því sem þörf krafði. Slíkt var ekki nema eðlilegt i augum hinna norrænu hermanna, sem vanir voru sjóorustum í norrænum höfum og bardögum á megin- landi Vestur-Evrópu og gengu að hvoru tveggja með sama vígahug og leikni. í þjónustu keisarans reyndust þeir ágætir sjóhermenn, og hann beitti Væringjum til allra mikilvægra hernaðaraðgerða á Miðjarðarhafi. Þeir tóku þátt í herferð- unum til þess að frelsa eyna Krít úr höndum Araba, og þeir stökktu Nor- mönnum brott frá Sikiley og öðrum vest- rænum innrásarmönnum úr grískum löndum. En Væringjarnir urðu fyrst og fremst frægir í sögu Miklagarðs sem keisaraleg- ur lífvörður, úrvalssveit hermanna í per- sónulegri fylgd keisarans. Það liggur i augum uppi að yngstu, hraustustu, glæsilegustu og tiginmannlegustu menn- irnir voru valdir í lífvörð keisarans. Allir
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100

x

Andvari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Andvari
https://timarit.is/publication/346

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.