Andvari

Árgangur

Andvari - 01.10.1960, Blaðsíða 32

Andvari - 01.10.1960, Blaðsíða 32
222 APOSTOtOS DASCALAKIS merkja blátt áfram Slafar. Hins vegar eru þeir hreinræktuðu Norðurlanda- menn, sem nú komu til Býzanz sem mála- liðar í her keisarans, kallaðir „Varaghoi" í býzönzkum söguritum frá þessum tíma. Það eru þeir „Veregues", sem vestrænir sagnaritarar svo nefna, „Væringjar" í norrænum heimildum. Margar kenningar hafa verið uppi um uppruna orðsins Varaggoi eða Væringjar, og er ekki ástæða til að rekja allar þær umræður hér. Nóg er að geta þess, að alltaf þegar Býzanzbúar nota nafnið Varaggoi, eiga þeir áreiðanlega við nor- ræna menn, sem gegndu herþjónustu í Býzanz. Lýsingarnar á þessum mönnum eru slíkar, að engum blöðum er um að fletta, enda höfðu borgarbúar þá daglega fyrir augum, mættu þeim á götum og hvar sem var. Fornir sagnaritarar dást að vexti þeirra og hæð, síðu ljósu hári og skærum bláum augum. Allt eru þetta einkenni, sem voru mjög fátíð meðal Grikkja og annarra þjóða í heimari austur- löndum, en að því skapi algeng meðal Norðurlandabúa. Býzanzki sagnaritarinn Leon djákni talar með aðdáun um einn þeirra, sem hann kallar „risavaxinn mann", annan kveður hann hafa stært sig af hermannlegu útliti sínu, og hinn þriðja segir hann hafa verið „mjög karl- mannlegan á allan vöxt". Sami höfundur segir, að þeir hafi allir verið rauðhærðir og bláeygir. Allir þessir menn báru „fót- síða skildi og hringabrynjur". Þeir báru axir og gerðu áhlaup í þéttum órjúfan- legum fylkingum. Á undanhaldi hengdu þeir skildi sína yfir um öxlina sér til varnar aftan frá. Allt minnir þetta okkur á hina fornu sæfara og ófriðarmenn úr norðri, víkingana, bræður þeirra. Það er ekki ósennilegt, að margir Væringja hafi tekið þátt í víkingaferðum áður en þeir gerðust málaliðar Miklagarðskeisara, og sumir þeirra kunna að hafa farið alla leið til Islands. Býzanzkir sagnaritarar fóru ekki villir vegar um þjóðerni Væringja. Anna Komnini, sem í senn var prinsessa og rit- höfundur, telur að þeir hafi komið frá eynni Thule, en Thule var hið óþekkta, dularfulla land í norðri, sem sagt var að gríski landkönnuðurinn Pytheas frá Marseille, hefði fundið. Margir grískir höfundar, þar á meðal Strabo, tala um þetta land. Vitum við svo vel, hvert Pytheas fór, að við getum notað þá heim- ild til þess að ákveða, hvaðan Varaggoi grískra heimilda komu? Áður fyrri héldu danskir fræðimenn því fram, að Thule væri á norðvestanverðu Jótlandi, þar sem heitir Thy eða Thyland. En hið rétta er í rauninni, að Thule merkir öll hin fjarlægu Norðurlönd, Skandínavíuskag- ann, Scandia. Þannig nota býzanzkir sagnaritarar þetta nafn, þó að þeir vissu reyndar lítið sem ekkert um löndin. En bezta staðfestingin á skoðun Býzanzbúa um uppruna Væringjanna er í riti óþekkts höfundar frá 11. öld. Hann var hátt- settur maður í hernum, var gagnkunn- ugur ýmsum málum, og rit hans var viðurkennt af yfirvöldunum. Svo sem síðar verður frá sagt, var hann vel kunn- ugur konungssyninum, hinum fræga Haraldi, og nefnir hann „son konungsins í Varaggia" . . . Hér er enginn vafi a að átt er við Skandinavíu, og þó einkum Noreg. Llaraldur gegndi herþjónustu i Býzanz og varð síðar konungur í Noregi- I þjónustu keisarans urðu Væringjar einhver sterkasta herdeildin í öllu keis- aradæminu. Þeir voru sá hluti hersins, sem alltaf var baráttufús og tilbúinn til erfiðra hernaðaraðgerða, og þeir voru sendir gegn óvinum ríkisins, hvar í heirm sem þá var að finna. Grískar heimildir eru mjög fullkomnar og margfróðar um
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100

x

Andvari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Andvari
https://timarit.is/publication/346

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.