Són - 01.01.2005, Blaðsíða 153

Són - 01.01.2005, Blaðsíða 153
UM LJÓÐABÆKUR UNGSKÁLDA FRÁ ÁRINU 2004 153 Þú ert skáld af því að það er eitthvað að þér og þú ert með minnimáttarkennd, skáld Og þegar aðrir áttu úlpu og takkaskó þá var þín æska: draumar að degi til Samt ertu, skáld, montnari en hanagal að nóttu eins og fyrirburi spýttur útúr klofinu15 Valur fjallar hér og víðar um starf skáldsins. Skáldanafnbótinni fylgir mikill farangur; um aldir hafa skáldin verið boðberar sannleika sem öðru fólki vill gjarnan reynast torvelt að tjá. Í Ofurmennisþrá er lýst heimi þar sem setningaskipan jarðarinnar er lokuð, „ekkert land er ónumið, / hvergi nýtt að finna“ (bls. 24), og því ekki ósennilegt að skáldið lendi í kreppu. Í nútímanum á ofurhetjan sér ekki verðug við- fangsefni eða andstæðinga eins og áður fyrr; hennar eini andstæðing- ur „er næsti maður / sem svitnar eins og gufuvél / alveg eins og þú“ (bls. 32). Ofurmennisþrá gerist í heimi þar sem ofurhetjan er dáin. Hugmyndin minnir á togstreituna í ljóði Eliots, „The Love Song of J. Alfred Prufrock“, en ljóðmælandi þess tilheyrir þeim hópi manna sem er „gjarnt að sveiflast harkalega milli þeirrar trúar að þeir búi yfir ein- hverju djúpu og merkilegu sem geti breytt heiminum og skelfilegrar vissu um að lífið sé gersamlega fánýtt og þeir sjálfir einskis virði.“ 16 Ljóðin í Ofurmennisþrá eru giska fjölbreytt. Bókin hefst á ósk höfundarins um að tekið verði „hólógramískt afrit“ af sér dansandi, heilmynd úr ljósi, rafknúin af eilífðarvél. Þetta er að einhverju leyti óður höfundarins til eigin skáldskapar sem hið hólógramíska afrit er myndhvörf fyrir. Ljóðið „Dansandi afrit“ er Bautasteinn Vals B. Antonssonar, afritið dansandi er fantastísk útgáfa af minnisvarða. Ofurmennisþrá er með öðrum orðum byrjandaverk og veit af því; allur texti bókarinnar ber vott um höfund sem er að kveða sér hljóðs. En dansandi afritið er geymt á afskekktum stað, í „flagnandi hvítmáluðu herbergi / einhvers staðar í risíbúð“ (bls. 6). Ljóð Vals B. Antonssonar eru úr alfaraleið, þau eru á jaðrinum. Ljóðin „Saltrisinn“ (bls. 28–29) og „Fjöruferð“ (bls. 30–31) eru dularfull og táknsöguleg, og minna helst á þjóðsögur eða goðsögur. Í tveimur hersýningarljóðum (bls. 14–17) fjallar Valur um greinar- muninn sem Vesturlandabúar gera á sjálfum sér og öðrum kynþátt- um, en á fínlegri og látlausari hátt en Óttarr M. Norðfjörð. Líkt og 15 Valur B. Antonsson (2004:10). 16 Sverrir Hólmarsson (1991:434).
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148
Blaðsíða 149
Blaðsíða 150
Blaðsíða 151
Blaðsíða 152
Blaðsíða 153
Blaðsíða 154
Blaðsíða 155
Blaðsíða 156
Blaðsíða 157
Blaðsíða 158
Blaðsíða 159
Blaðsíða 160
Blaðsíða 161
Blaðsíða 162
Blaðsíða 163
Blaðsíða 164
Blaðsíða 165
Blaðsíða 166
Blaðsíða 167
Blaðsíða 168

x

Són

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Són
https://timarit.is/publication/1139

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.