Ritið : tímarit Hugvísindastofnunar - 01.01.2007, Síða 156

Ritið : tímarit Hugvísindastofnunar - 01.01.2007, Síða 156
SIGURÐUR PETURSSON Bréfín eru hins vegar einnig einkabréf, þar sem ljóst er að Guðbrandur hefur þekkt Poul Madsen mjög vel, enda nýtir hann sér þá vináttu til hins ýtrasta til að koma málum sínum á framfæri, meðal annars við konung og einnig við ýmislegt almennt vafstur eins og við kaup á bókum og nauðsynjum íýrir prentverkið. Sjálandsbiskup virðist sannarlega hafa verið mjög þohnmóður og bóngóður, og í bréfi sem Guðbrandur skrifar honum 1574 segist hann hafa veitt viðtöku þrem bréfum hans það sumar.29 Því er ljóst að á köflum hafa farið fram miklar bréfaskriftir milli biskupanna tveggja. Þetta bréf er lengst allra latínubréfa Guðbrands og er tvímælalaust eitt hið forvitnilegasta sakir ýmissa hluta. Það sýnir glögglega hversu gott vald Guðbrandur hefur haft á latneskri tungu og hve mikill húmanisti hann var. Hann beitir óspart virðingarheitinu, tua humanitas, mannúð þín, og er það að finna alls tuttugu sinnum í um- ræddu bréfi og um þakklæti sitt fýrir velgjörðir hins danska biskups hefur hann mörg og fögur orð. Formleg orðatiltæki og stílbrigði bera þó bréfið engan veginn ofurliði og leyfir bréfritari vissulega einnig per- sónulegum tilfinningum að komast að sem á stundum sýna okkur eldhugann Guðbrand í skemmtilegu en um leið alvöruþrungnu ljósi. Guðbrandur er einmana, honum finnst greinilega þrengt að sér og at- orku sinni í þeirri einangrun og fátækt sem Hólabiskup býr við. Hann trúir Poul Madsen íyrir því að hann sé eini maðurinn sem hann þori að biðja um ráð og hjálp, sjálfur sé hann remotus, ignotus, pauper et con- temptus, afskiptur, óþekktur, fátækur og fyrirlitinn. Nútímamönnum finnst þetta ef til vill eitthvað orðum aukið en það breytir þó ekki þeirri staðreynd að bak við þessa retórísku stígandi menntamannsins leynast tilfinningar sem sýna okkur hvemig hinn ungi biskup Guðbrandur skynjaði stöðu sína í því embætti og uppbyggingarstarfi sem hann hafði tekið að sér. Skýmstu dæmin um húmaníska mermtun Guðbrands er þó að finna í þeim orðum hans sem vísa til kunnra klassískra höfunda forn- aldar. A einum stað fjallar Guðbrandur um samskipti sín við höfuðs- manninn á Bessastöðum, sem vom ekki ætíð upp á það besta. I þessu tilviki hafði höfuðsmaður þó hvatt til vinskapar og Guðbrandur tekið því vel þótt hann hefði sínar efasemdir. Hann kveður þau orð Ciceros sem harm hafði eftir gríska skáldinu Epicharmusi (um 530-440 f. Kr.) hljóma 29 Sama rit, bls. 76: Venerande pater temas accepi literas a T. b. missas bac estate. Quibus hisce unis respondebo. r54
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116
Síða 117
Síða 118
Síða 119
Síða 120
Síða 121
Síða 122
Síða 123
Síða 124
Síða 125
Síða 126
Síða 127
Síða 128
Síða 129
Síða 130
Síða 131
Síða 132
Síða 133
Síða 134
Síða 135
Síða 136
Síða 137
Síða 138
Síða 139
Síða 140
Síða 141
Síða 142
Síða 143
Síða 144
Síða 145
Síða 146
Síða 147
Síða 148
Síða 149
Síða 150
Síða 151
Síða 152
Síða 153
Síða 154
Síða 155
Síða 156
Síða 157
Síða 158
Síða 159
Síða 160
Síða 161
Síða 162
Síða 163
Síða 164
Síða 165
Síða 166
Síða 167
Síða 168
Síða 169
Síða 170
Síða 171
Síða 172
Síða 173
Síða 174
Síða 175
Síða 176
Síða 177
Síða 178
Síða 179
Síða 180
Síða 181
Síða 182
Síða 183
Síða 184
Síða 185
Síða 186
Síða 187
Síða 188
Síða 189
Síða 190
Síða 191
Síða 192
Síða 193
Síða 194
Síða 195
Síða 196
Síða 197
Síða 198
Síða 199
Síða 200
Síða 201
Síða 202
Síða 203
Síða 204

x

Ritið : tímarit Hugvísindastofnunar

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Ritið : tímarit Hugvísindastofnunar
https://timarit.is/publication/1098

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.