Úrval - 01.07.1962, Blaðsíða 27

FRUMSTÆÐASTI MAÐUR JARÐARINNAR
35
fyrir, og það tólc mig nokkur
andartök að finna, hvað var
að. Það var ekki fyrst og
fremst það, að flugur skriðu um
andlit hans, heldur hitt, að ein
þeirra skreið af enninu og yfir
augað án þess maðurinn svo
mikið sem deplaði auganu.
Næst beindi ég athygli minni
að konunni hans. Hún var kvik-
nakin eins og maðurinn hennar.
Hún sat á hækjum sér nálægt
hinum fátæklegu eigum fjöl-
skyldunnar. En það voru tvær
stengur til að kveikja með eld,
tveir steinar, sem voru i lögun
líkt og hnífar, skál, ofin úr
jurtarrótum og hafði að geyma
nokkur pund af þurrkuðum
ormum eða snákum og hræ af
einhvers konar nagdýrum. Þarna
var ennfremur langt viðarspjót
og 'woomera, sem er áhald til
að skjóta spjótinu með, en það
gefur því mikinn hraða og ná-
kvæma stefnu. Og einnig sá ég
þarna boomerang, kastvopnið
fræga, og var það vandvirknis-
lega útslcorið.
Börnin tvö voru hvorttveggja
drengir, og sátu þeir á hækjum
sér eins og móðirin og voru
álútir; höfuðin ekki nema
nokkra þumlunga frá jörðunni.
Þeir höfðu fundið útgöngudyr
mauranýlendu, og þegar maur-
arnir komu upp á yfirborðið,
kreistu piltarnir þá til dauða.
Litlir skrokkarnir voru látnir
á þurrt laufblað, og hrúgan var
orðin eins há og litið epli.
Frumbyggjarnir leggja sér til
munns allt það, sem einhvern
tima hefur verið lifandi, sagði
bóndinn mér. „Þegar fjölskyldan
feröast, eru drengirnir í farar-
broddi eins og skæruhermenn.
Þeir sjá um, að sem fæst kvikt
sleppi. Það sem í augum okkar
hvítu mannanna er lífvana eyði-
mörk, reynist frumbyggjunum
furðudrjúgt til fæðuöflunar, en
þeir gera sér líka hvaðeina að
góðu, eins og bjöllur og ýms
nagdýr.“
„Hérna, Idje,“ kallaði vinur
minn upp. „Viltu tóbak, félagi?“
Maðurinn vatt sér við og Ieit
til okkar og nú sá ég hann i
fyrsta sinn opna augun til fulls.
Hann rétti fram höndina og tók
vindling úr útréttum palckanum
og stakk honum bak við eyrað.
„Kannski vill Idje lofa okkur
nð sjá,“ hélt vinur minn áfram.
Og hann talaði nú nokkur orð
fljótt á máli þeirra frumbyggj-
anna.
Idje horfði út í fjarskann og
beindi einhverjum hljóðum til
sona sinna. Annar þeirra greip
þá eina völskuna úr körfunni
og kastaði henni til saltrunna,
sem var á að gizka 25 stikur í
burtu og festist hún á efstu
greininni.