Skagfirðingabók - 01.01.2011, Side 7

7
GUNNAR STEFÁNSSON
ANDRÉS BJÖRNSSON
ÚTVARPSSTJÓRI
____________
Svo segir í eftirmælum Ögmundar
Jónassonar um tengdaföður sinn,
Andr és Björnsson útvarpsstjóra. Þessi
orð eru glöggur vitnisburður um son-
arlega ræktarsemi þessa virta mennta-
manns og menningarfrömuðar við átt-
haga sína. Það er því vel við hæfi að
nokkur grein sé gerð fyrir Andrési og
ævistarfi hans í Skagfirðingabók. Þess
hefur ver ið óskað að ég taki að mér að
rita þá greinargerð. Þótt ekki ættum
við sam eiginleg tengslin við Skaga-
fjörð áttum við að ýmsu öðru leyti
nána samleið.
Fyrstu kynni mín, sem ótalmargra
annarra, af Andrési Björnssyni voru af
rödd hans í útvarpinu. Þessari flauels-
mjúku, djúpu rödd sem flutti bundið
mál og óbundið með þeim næmlega
og skilningsríka hætti að maður hlaut
að leggja eyru við. Svo las ég ljóðaúrvöl
góðskálda sem hann hafði tekið saman
og ritað formála að. Fyrst sá ég hann í
hlutverki prófdómara í íslensku við
stúdentspróf á Akureyri 1966. Ég viss i
þá að brátt myndi ég eiga við hann
samskipti, því um haustið hugðist ég
hefja íslenskunám við heimspekideild
Háskóla Íslands þar sem Andrés var þá
kennari. Þetta gerði ég, hlýddi á fyrir-
lestra flutta með hinni kunnuglegu
útvarpsrödd og kynntist honum fljótt.
Kennsluferli Andrésar við Háskólann
lauk fyrr en varði, hann tók við em-
bætti útvarpsstjóra og til hans sneri ég
mér brátt í leit að starfi. Þá hófust að
marki samskipti mín við hann sem
yfir mann og vegna sameiginlegra
áhugamála. Af þeim spratt smám sam-
an einlæg vinátta og við héldum góðu
sambandi meðan hann lifði. Því er mér
kærkomið að eiga þess kost að halda
minningu Andrésar á lofti á þessum
vettvangi. Hér verður skýrt frá upp-
runa hans og æviferli, menntun, fræða-
og ritstörfum sem einkum sneru að
bókmenntum og menningarsögu. Þá
þarf vitaskuld að fjalla um og meta
hlut hans í sögu Ríkisútvarpsins. Við
þá stofnun vann Andrés mestalla
Það lá jafnan vel á honum þegar haldið var norður og bros færðist yfir andlitið
þegar skag firsku fjöllin blöstu við. Einhverju sinni spurði ég Andrés hvort hann
væri flughræddur. „Aldrei þegar ég flýg yfir Skagafirði“, svaraði hann að bragði.
Lengra varð svarið ekki. (Morgunblaðið 8. janúar 1999).