Skagfirðingabók - 01.01.2011, Page 76

SKAGFIRÐINGABÓK
ar,“ segir í jarðabók Árna Magnús son­
ar. Heyskaparland er nær allt hand an
Austurkvíslar á Engjaeyju og þar voru
fjárhúsin. Það gefur því auga leið, að
yfir Austurkvísl þurfti að fara næstum
daglega árið um kring.
Engjaeyjan er að mestu rennislétt og
véltæk. Skurðir höfðu verið grafnir í
bakk ana úr kvíslinni, og vatni veitt
inn á eyjuna. Vatn var einnig látið
standa á áveituhólfum nokkurn tíma.
Stífla eða haft var sett fremst í skurð­
inn. Þegar kom nokkuð fram á vorið
og vatn tók að hækka í kvíslinni var
stíflan tekin úr skurðunum. Rann þá
mikið vatn um þá og inn á eyjuna. Ef
mikið hækkaði í kvísl inni flæddi
gjarn an yfir skurð bakk ana. Með þessu
móti barst allmikill leir inn á eyjuna,
bakkarnir breikkuðu og hækkuðu.
Trú lega hefur verulegur áburð ur verið
í leirnum; ég minnist þess að á
skurðbökkunum og nokkurn spöl frá
var oft ábreiðslugras.
Í miklum flóðum fór eyjan nánast
öll á kaf. Aðeins Sauðabælin, Háu­
bakk arnir og smáblettur við fjárhúsin
fóru ekki undir vatn. Bakkarnir voru
slegnir með hestasláttuvél, svo og
þurr ari flár, og síðar með dráttarvél.
Drög, kílar og blautari flár slegnar
með orfi og rakstrarkonum. Einnig
Illa kílstjörn, en hún var grunn og stór,
líklega allt að því hektari að stærð og
mjög grasgefin.
Líklega hefur tjarnaheyskapur ekki
verið almennt stundaður áður fyrr, þó
hann þekktist á stöku býli. Fimm
tjarnir voru á Engjaeyju (Austureyju),
sem slegnar voru af og til. Slegið var
Hluti fjölskyldunnar í varpanum framan við íbúðarhúsið í Eyhildarholti um 1950.
Frá vinstri talið: Þorbjörg Eyhildur Gísladóttir, Guðrún Sveinsdóttir húsmóðir, Sveinn
Gíslason, Björn Baldvinsson sumarstrákur, Konráð Gíslason.
Einkaeign.
76