Tímarit Máls og menningar


Tímarit Máls og menningar - 01.09.1985, Blaðsíða 88

Tímarit Máls og menningar - 01.09.1985, Blaðsíða 88
Tímarit Máls og menningar hugasemdum í garð ungu konunnar. Þau komu upp á fyrstu hæð. Hann opnaði herbergisdyrnar og sneri ljósrofanum. Herbergið var lítið og í því var tvíbreitt rúm, borð, stóll og vaskur. Ungi maðurinn skellti í lás og sneri sér að ungu stúlkunni. Hún stóð andspænis honum í ögrandi stellingu og horfði á hann lostafullu og eggjandi augnaráði. Hann horfði á hana og reyndi að finna, undir nautnalegu yfirborðinu, drætti sem hann þekkti og unni svo ljúft. Þetta var líkt og hann væri að horfa á tvær myndir í einu og sömu linsunni, tvær gagnsæjar myndir hvora ofan á annarri þannig að báðar sæjust í einu. Þannig samsettar sýndu myndirnar að allt bjó í vinkonu hans; að hugur hennar væri hræðilega óræður, að í henni byggi jafnt trygglyndi sem undirferli, svik sem sakleysi, daður sem dyggð; blanda þessi virtist honum jafn ókræsileg og samtíningur í ruslatunnu. Samsettu myndirnar tvær birtust gagnsæjar hvor ofan á annarri, og ungi maðurinn gerði sér ljóst að munurinn á vinkonu hans og öðrum konum væri aðeins á yfirborð- inu, að vinkona hans væri eins og aðrar konur innst inni í sálar- skonsunni, með öllum þeirra hugsunum, tilfinningum og göllum, en það réttlætti allar vangaveltur hans og dulda afbrýði; og að tilfinningin um yfirborð sem takmarkaði hana sem manneskju væri snara sem hún legði fyrir aðra, þá sem á hana horfðu, það er að segja hann sjálfan. Hann hugsaði með sér að unga konan, sú sem hann elskaði, væri bara afsprengi hans eigin langana, hans eigin óhlutlægu hugsunar og trúgirni, og að vinkona hans, sú raunveru- lega, væri konan sem stóð þarna, óendanlega önnur, óendanlega framandi, óendanlega margrœð. Hann fyrirleit hana. — Eftir hverju ertu að bíða? Farðu úr! Hún leit feimnislega niður og sagði: „Þarf ég endilega að gera það?" Tónninn í rödd hennar vakti innra með honum gamalkunnan enduróm, eins og önnur kona hefði sagt þessi orð við hann fyrir löngu, en hann myndi ekki lengur hver það hefði verið. Hann langaði að niðurlægja hana. Ekki konuna á puttanum, heldur hana, vinkonu sína. Leikurinn og lífið voru farin að skarast. Það að leika sér að því að niðurlægja konuna á puttanum var aðeins orðin átylla til að niðurlægja vinkonuna. Hann var búinn að gleyma því að þetta var leikur og hann fyrirleit konuna fyrir framan sig. Hann mældi 350
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140

x

Tímarit Máls og menningar

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tímarit Máls og menningar
https://timarit.is/publication/1109

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.