Skagfirðingabók - 01.01.2014, Qupperneq 125

MINNINGABROT FRÁ BERNSKUTÍÐ
125
þeirra. – Gamli torfbærinn var hlýr og
notalegur og þar leið mér alltaf vel. – Síðar
á kvöldin, þegar búið var að fara í fjósið
og borða, hófst svo kvöldvakan, einskonar
fjölmiðladagskrá þess tíma. Hún var þá
enn við lýði víða til sveita, og hana man ég
vel. Þar sat allt heimilisfólk við vinnu sína,
en einhver las upphátt eða söng – og litlir
pottar urðu allir að eyrum!
Tunga var þá í alfaraleið yfir í Húna-
vatnssýslu, og oft bar við að ferðamenn
fengu gistingu, sem leið áttu yfir fjöllin.
Ég man að eitt sinn bar að næturgest,
dökkan á brún og brá, sem alla vökuna
gekk fram og aftur um baðstofugólfið
og kvað við raust sinn eigin skáldskap. –
Þetta var skáldið Sveinn frá Elivogum – og
sé ég hann enn fyrir mér ljóslifandi.
Gönguskörð munu vera með snjó-
þyngri sveitum landsins og oft man
ég eftir því, að moka þurfti sig út – eða
eiginlega – upp úr bænum, sem var að
mestu í kafi. Og við bar, að leita þyrfti
að fjárhúsum á túninu með stöngum, því
slétt var yfir. Stundum þurfti líka að grafa
djúpt til að ná vatni úr bæjarlæknum og
bera inn í bæinn, en það var oftast fyrsta
morgunverkið. Um Skörðin kvað Baldvin
skáldi:
Dal í þröngum drífa stíf
dynur á svöngum hjörðum.
Nú er öngum of gott líf
uppi í Gönguskörðum.
Úr þessu vetrarríki á ég ógleymanleg
minningabrot: Það er milli jóla og
nýárs, kannski um 1927, og ég þá 8 ára.
Nú skal farið í jólaboð til föðurbróður
míns, Þorbjarnar Björnssonar bónda
á Heiði (síðar Geitaskarði) og Sigríðar
Árnadóttur. Pabbi er búinn að festa sæti
Grunnmynd af bænum í Tungu eins og hann leit út um 1930. Uppdráttur Ólafs Björns
Guðmundssonar.