Draupnir - 21.06.1891, Page 121

117
f>að var næst huga hans að fleygja sjer í fang
fornvinu sinnar og láta hið liðna vera gleymt. En
þá hvlslaði hin særða sjálfstilfinning í eyru hans:
»Aldrei skaltu láta konu sjá, hvar þú ert berskjald-
aður«. Istöðuleysi sæmir ekki karlmanni. Snöri
hann þá hesti sínum aptur niður á götuna, og ljet
sjer nægja að yppta hattinum, er Anna leit upp.
Eeið hann að því búnu í hlaðið, eins og hann
hefði ekki komizt í neina geðshræring. Jóu bóndi
var ekki heima. Rjett á eptir kom Anna heim og
stóð hún honum fyrir beina. IJm kvöldið töluðu
þau um alla heima og geima og meðal annars
segir sýslumaður:
»þjer hafið víst- heyrt, að hann síra Jón í Mörk
er giptur fornunnustu sinni«.
»það er svo ? Ilenni Margrjeti ? Onei, ekki hefi
jeg heyrt það».
»Var hún lengi búin að vera ekkja?»
»1 fjögur ár«.
»En það undrar mig mest, að hann skyldi geta
látið svo lítið., sagði hann ennfremur, »eptir að hún
hafði svo svívirðilega svikiðhann og dregið á tálar.
En hún hefir líklega auðmýkt sig fyrir honum, og
iðraniu bætir allt«.
»Vera kann að svo hafi verið«, sagði Anna. »Jeg
veit þó ekki, fyrir hvað hún ætti að iðrast. Var
það ekki að boði foreldra hennar, að hún brá sjera
Jóni? það þarf enginn að bera kinnroða fyrir
skyldurækni«.
»Svo að þjer hafið þá sömu skoðan og forðum?*
^sagði hann, um leið og hann hvessti röddina og ein-
blíndi á hana.