Hugur - 01.06.2002, Blaðsíða 162

Hugur - 01.06.2002, Blaðsíða 162
Hugur Kristján G. Arngrímsson ur gæti ekki viðurkennt hann sem þátttakanda í samræðu. Ég er í rauninni ekki að neita því að það væri mögulegt að líta jákvætt á háð- fuglinn, ég er fremur að halda því fram að það sé alveg jafn líklegt að háðfuglinn tæki á sig þá neikvæðu mynd sem ég brá upp hér að ofan. En þetta er einmitt vandinn við afstöðu Rortys: Það er ekkert sem tekur af vafann. (Og hann yrði sjálfsagt mjög sáttur við það). Binding hefoarinnar Gadamer myndi ekki hafna hugmynd Rortys um háðfuglinn á þeim forsendum að hún gefi ranga mynd af því sem okkur beri að gera held- ur myndi hann fremur halda því fram, að í rauninni sé ekki hægt að vera háðfugl, og að sá sem telji sig vera það sé ofurseldur sjálfsblekk- ingu. Blekkingin er fólgin í því að halda að maður sé óbundinn af nokkurri einni málhefð fremur en annarri og geti því „hoppað" á milli hefða, það er að segja, verið algerlega frjáls. Gegn þessu heldur Gad- amer því fram, að maður sé ætíð bundinn því tungumáli og þeirri hefð sem hann er sprottinn úr. Helstu rök Gadamers fyrir þessu má sækja í hugmyndir hans um tungumálið og eðli tengsla mannsins við það. I því sem eftir er af þessari ritgerð verður gerð grein fyrir tvennum rök- um Gadamers fyrir bindingu hefðarinnar, sem þó eru samtvinnuð, það er, sjálfgleymi tungunnar og að ekki verður farið út fyrir hana. Kenn- ing mín er því í raun tvíþætt: Gadamer sýnir fram á að „hefðahopp" að hætti Rortys er óhugsandi, og þar með sleppur hann við þær ógöngur sem háðfugl Rortys lendir í þegar hann grefur undan möguleika sín- um á eiginlegri sannfæringu. En þessi binding manns við hefðina og tunguna gerir að verkum að hugsun manns kemst ekki upp úr ákveðnum skorðum, og það er það sem Gadamer kallar fordóma.16 Gadamer hefur bent á, að það hafi verið „eitt af stærstu afrekum rómantíkurinnar" að uppgötva „að tungumál fela í sér heimsmynd- ir".17 Þetta þýðir meðal annars að maður „býr í", ef svo má að orði 16 Nietzsche var öllu afdráttarlausari þegar hann setti fram svipaða fullyrðingu í Viljanum til valds: „Skynsamleg hugsun er túlkun í samræmi við skipulag sem við getum ekki losað okkur við." (Friedrich Nietzsche: The Will to Power, ensk þýðing eftir Walter Kaufmann og R.J. Hollingdale. [New York: Vintage Books, 1967], bls. 283). Gadamer er reyndar að vísa til þess, að þessi for-mót- un hugsunarinnar leiði til menningarlegs mismunar milli fólks, en Nietzsche var að sýna fram á að mennirnir ættu aldrei neinn möguleika á að nálgast hinn hlutlæga sannleika um heiminn. Hans-Georg Gadamer: Truth and Method, Second, Revised Edition, ensk 17 160
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148
Blaðsíða 149
Blaðsíða 150
Blaðsíða 151
Blaðsíða 152
Blaðsíða 153
Blaðsíða 154
Blaðsíða 155
Blaðsíða 156
Blaðsíða 157
Blaðsíða 158
Blaðsíða 159
Blaðsíða 160
Blaðsíða 161
Blaðsíða 162
Blaðsíða 163
Blaðsíða 164
Blaðsíða 165
Blaðsíða 166
Blaðsíða 167
Blaðsíða 168
Blaðsíða 169
Blaðsíða 170
Blaðsíða 171
Blaðsíða 172
Blaðsíða 173
Blaðsíða 174
Blaðsíða 175
Blaðsíða 176
Blaðsíða 177
Blaðsíða 178
Blaðsíða 179
Blaðsíða 180

x

Hugur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Hugur
https://timarit.is/publication/603

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.