Skagfirðingabók - 01.01.1980, Blaðsíða 194

ÞEGAR VÍSUR STYTTA STUND
eftir herselíu SVEINSDÓTTUR frá Mœlifellsá
skagfirðingar hafa löngum verið gleðimenn og haft
yndi af stökum og ljóðum. Það mun þó sjaldgæft, að sá sem
ekkert hefur fengizt við ljóðagerð á yngri árum, geri mikið af
því á gamals aldri. Þó skulu hér nefnd Sveinn Friðriksson (1859
— 1953), bóndi í Þorsteinsstaðakoti og víðar, og Guðlaug Guðna-
dóttir (1879—1969) frá Villinganesi; hin síðari ár búsett á Sauð-
árkróki og Akureyri.
Sveinn Friðriksson mun ekki hafa fengizt við að yrkja stökur
á yngri árum, en eftir að hann missti sjónina stytti hann sér
margar stundir með því.
Þegar ég sá hann síðast, var hann 93 ára, heyrnarlítill og
fyrir löngu blindur; örvasa gamalmenni í vist hjá vandalausum.
En hjónin sem hann var hjá, Björn Hjálmarsson og Þorbjörg 01-
afsdóttir á Mælifellsá, dáðust að glaðværð hans og jafnaðargeði.
Hann hafði jafnan verið fátækur leiguliði á rýrðarkotum, átt fáar
frjálsar stundir og fábreyttan bókakost alla tíð. Þó hafði honum tek-
izt að nema ótrúlegt safn af vísum, og heila rímnaflokka kunni
hann. Þær raulaði hann tímunum saman, hvern dag, og þessi
fábreyttu söguljóð brugðu upp myndum og vörpuðu birtu inn í
hugarheim þessa einmana öldungs. Þegar hann svo hvíldi sig
við kveðskapinn, reyndi hann sjálfur að yrkja, enda var hann
sammála skáldinu um, að „þráin til alls, sem veglegast var, vakna,
192