Skagfirðingabók - 01.01.1982, Qupperneq 95

MINNING AFA MÍNS
„Samt bið ég þig, að fá honum ekki bréfið, ef þú heldur hann
verði drykkjumaður eða sökkvi sér í gjálífi.“ Sýnir þetta að
eitthvert orð hefur verið farið að ganga hér heima af óreglu
Gísla. Hvert svar Finns hefur verið má marka af bréfi Guðríðar
til hans 20. júlí 1845. Þar segir hún, „hvernig Sigríði minni varð
við þegar hún sá, að Gísli hafði þverneitað að hann hefði skrifað
bróður hennar neitt um sig.“ Seinna þakkaði Guðríður Finni
hans „kröftugu viðvaranir við Gísla Jóhannessyni. „Við það, sem
þú skrifaðir okkur af honum í vor (þ. e. 1846) var Sigríður min
fyrst af alhuga frá horfin að vilja nokkurntíma heyra honum til
eins og ektakona.“
Nokkra vitneskju um samskipti þeirra Finns Magnússonar og
Gísla Jóhannessonar er að finna í bréfi frá Gísla til Finns, dags. í
Hjálmholti 21.2.1847. Þar segir Gísli, að með kinnroða geri
hann „þá auðmýkjandi játningu hvað ómannlega mér fórst að
geta ekki borgað þá skuld, er þér svo mannúðlega höfðuð gengið
í borgun fyrir. Ég ætla ekki að reyna að afsaka mig með neinu, en
það veit sá, sem allt veit, að viljaleysi eða hrekkjum var það ekki
að kenna.“ Síðan biður Gísli um greiðslufrest til sumars, „þá ég
skal svo sannarlega, sem Guð gefur mér lif og heilsu, borga yður
hana.“
Ekki er ótrúlegt, að þessi samskipti hafi að einhverju leyti
mótað skoðanir Finns, er hann ritaði systur sinni sínar „kröftugu
viðvaranir" við Gísla Jóhannessyni.
Félagsritamaðu r
„Ekki verður ofsögum af því sagt hvílíkt mannval Islendingar
eignuðust í ungviði því, sem til náms leitaði í háskólanum í
Kaupmannahöfn á árunum 1830—1845 eða 50.“ Svo skrifar dr.
Páll Eggert Ólason í riti sínu um Jón Sigurðsson (I. bls. 380).
Ekki einkennist þetta mannval þó af mörgum prófgörpum eða
93