Eimreiðin


Eimreiðin - 01.01.1927, Side 39

Eimreiðin - 01.01.1927, Side 39
Eimreiðin HÚN VAR SVO RÍK, HÚN LAUFEY 19 UPP að augunum. ]a, sem hún var lifandi manneskja. Ein- iómir bankaseðlar! Og svo stórir! Þetta voru víst fleiri, fleiri þúsund! Hún lét hendurnar síga niður í kjöltu sína og starði um stund á bókina. Svo lagði hún hana aftur, smeygði um hana teygjubandinu, hélt um hana báðum hönd- um og rétti hana síðan að Halldóri. Hann tók þegjandi við henni, strauk um spjöldin og stakk henni niður á brjóstið- Augun ljómuðu, bros lék um varirnar og ánægjan skein út úr hverjum drætti í andlitinu . . . En alt í einu stirðnaði bros- ið — og hann skotraði út undan sér augunum, eins og hann uæri hræddur um, að einhver stæði á gægjum. Svo studdi hann fingrunum á handlegg Laufeyju, hallaði sér áfram og hvíslaði lágt og því nær biðjandi: — Mundu, að þetta má enginn lifandi maður vita nema þú! Hann starði á hana nokkur augnablik, virtist svo verða ör- u9sur, studdi olnbogunum á hnén og spenti greipar. Laufey hallaðist upp að steininum. Hún fann enn þá heitan anda Halldórs leika um háls sér, fann ylinn leggja niður með heyjunni, niður um ber brjóstin . . . Þurfti hún nú lengur að yera í vafa: Enginn mátti vita þetta, nema hún, enginn, nema einmitt hún! Kvíðinn og óþreyjan voru horfin, og heit og magnþrungin gleði fylti hug hennar: Hún var ekki bara vesa- l'ngs krypplingurinn. Nei, hún var fyrst og fremst kona, kona, sem þrátt fyrir alt var ekki öðruvísi en hinar . . . Halldór horfði á fjöllin hinum megin dalsins. Það var byrjað að skyggja, og hnúkarnir, sem verið höfðu ljósir og hýrlegir uieðan sólin skein á þá, voru nú dökkir og dulrammir, eins °9 þeir vissu eitthvað válegt . . . Langt, langt að baki þess- ara fjalla voru æskuheimkynni Halldórs, breitt og fagurt hérað, með fljótum og vötnum og skrúðgrænum skógum. Nú hafði hann ekki komið þar árum saman, en í vor, í vor mundi hann flytja þangað fyrir fult og alt. Hvað mundu þeir segja, þeir, sem höfðu haft hann að bitbeini, þegar hann var ung- lingur, og hætt hann fyrir heimóttarskapinn og tötrana? Hvað mundu þeir segja, þegar hann kæmi nú heim og gerði þetta, sem hann ætlaði sér að gera? Ojú, þeir yrðu líklega svolítið hissa . . . En þá var bara að gá að sér, að verða ekki bros- iegur. Það mundi verða bezt að tala sem minst, gefa sig sem
Side 1
Side 2
Side 3
Side 4
Side 5
Side 6
Side 7
Side 8
Side 9
Side 10
Side 11
Side 12
Side 13
Side 14
Side 15
Side 16
Side 17
Side 18
Side 19
Side 20
Side 21
Side 22
Side 23
Side 24
Side 25
Side 26
Side 27
Side 28
Side 29
Side 30
Side 31
Side 32
Side 33
Side 34
Side 35
Side 36
Side 37
Side 38
Side 39
Side 40
Side 41
Side 42
Side 43
Side 44
Side 45
Side 46
Side 47
Side 48
Side 49
Side 50
Side 51
Side 52
Side 53
Side 54
Side 55
Side 56
Side 57
Side 58
Side 59
Side 60
Side 61
Side 62
Side 63
Side 64
Side 65
Side 66
Side 67
Side 68
Side 69
Side 70
Side 71
Side 72
Side 73
Side 74
Side 75
Side 76
Side 77
Side 78
Side 79
Side 80
Side 81
Side 82
Side 83
Side 84
Side 85
Side 86
Side 87
Side 88
Side 89
Side 90
Side 91
Side 92
Side 93
Side 94
Side 95
Side 96
Side 97
Side 98
Side 99
Side 100
Side 101
Side 102
Side 103
Side 104
Side 105
Side 106
Side 107
Side 108
Side 109
Side 110
Side 111
Side 112
Side 113
Side 114
Side 115
Side 116
Side 117
Side 118
Side 119
Side 120
Side 121
Side 122
Side 123
Side 124
Side 125
Side 126
Side 127
Side 128
Side 129
Side 130
Side 131
Side 132
Side 133
Side 134
Side 135
Side 136

x

Eimreiðin

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.