Eimreiðin


Eimreiðin - 01.01.1927, Síða 39

Eimreiðin - 01.01.1927, Síða 39
Eimreiðin HÚN VAR SVO RÍK, HÚN LAUFEY 19 UPP að augunum. ]a, sem hún var lifandi manneskja. Ein- iómir bankaseðlar! Og svo stórir! Þetta voru víst fleiri, fleiri þúsund! Hún lét hendurnar síga niður í kjöltu sína og starði um stund á bókina. Svo lagði hún hana aftur, smeygði um hana teygjubandinu, hélt um hana báðum hönd- um og rétti hana síðan að Halldóri. Hann tók þegjandi við henni, strauk um spjöldin og stakk henni niður á brjóstið- Augun ljómuðu, bros lék um varirnar og ánægjan skein út úr hverjum drætti í andlitinu . . . En alt í einu stirðnaði bros- ið — og hann skotraði út undan sér augunum, eins og hann uæri hræddur um, að einhver stæði á gægjum. Svo studdi hann fingrunum á handlegg Laufeyju, hallaði sér áfram og hvíslaði lágt og því nær biðjandi: — Mundu, að þetta má enginn lifandi maður vita nema þú! Hann starði á hana nokkur augnablik, virtist svo verða ör- u9sur, studdi olnbogunum á hnén og spenti greipar. Laufey hallaðist upp að steininum. Hún fann enn þá heitan anda Halldórs leika um háls sér, fann ylinn leggja niður með heyjunni, niður um ber brjóstin . . . Þurfti hún nú lengur að yera í vafa: Enginn mátti vita þetta, nema hún, enginn, nema einmitt hún! Kvíðinn og óþreyjan voru horfin, og heit og magnþrungin gleði fylti hug hennar: Hún var ekki bara vesa- l'ngs krypplingurinn. Nei, hún var fyrst og fremst kona, kona, sem þrátt fyrir alt var ekki öðruvísi en hinar . . . Halldór horfði á fjöllin hinum megin dalsins. Það var byrjað að skyggja, og hnúkarnir, sem verið höfðu ljósir og hýrlegir uieðan sólin skein á þá, voru nú dökkir og dulrammir, eins °9 þeir vissu eitthvað válegt . . . Langt, langt að baki þess- ara fjalla voru æskuheimkynni Halldórs, breitt og fagurt hérað, með fljótum og vötnum og skrúðgrænum skógum. Nú hafði hann ekki komið þar árum saman, en í vor, í vor mundi hann flytja þangað fyrir fult og alt. Hvað mundu þeir segja, þeir, sem höfðu haft hann að bitbeini, þegar hann var ung- lingur, og hætt hann fyrir heimóttarskapinn og tötrana? Hvað mundu þeir segja, þegar hann kæmi nú heim og gerði þetta, sem hann ætlaði sér að gera? Ojú, þeir yrðu líklega svolítið hissa . . . En þá var bara að gá að sér, að verða ekki bros- iegur. Það mundi verða bezt að tala sem minst, gefa sig sem
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116
Síða 117
Síða 118
Síða 119
Síða 120
Síða 121
Síða 122
Síða 123
Síða 124
Síða 125
Síða 126
Síða 127
Síða 128
Síða 129
Síða 130
Síða 131
Síða 132
Síða 133
Síða 134
Síða 135
Síða 136

x

Eimreiðin

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.