Helgafell - 01.12.1942, Blaðsíða 23

SJÁLFSTÆÐISMÁLIÐ ER ÆVARANDI
301
mjög mikilvæg viðfangsefni í sjálf-
stæðismálinu, viÖfangsefni, sem vér
verðum aS glíma viS á komandi árum.
Þau verSa ekki talin hér, en þaS eitt
sagt, aS aSstaSa vor gagnvart umheim-
inum hefur tekiS miklum breytingum
frá því, sem hún var áSur.
Vér höfum lært þaS af reynslunni,
aS veikasta stoSin undir sjálfstæSi voru
er hin efnahagslega. Hið unga ríki
hefur hvað eftir annað riðað vegna
fjárhagslegs vanmáttar. — ÁriS 1939
gerðu stjórnmálaflokkarnir sameigin-
legt átak til viðspyrnu og viðréttingar,
og reyndi þar a&allega á þegnsþap
oerkalýðsstéttarinnar. Þar varS ekki úr
því skoriS, hvort hinar gerðu ráðstaf-
anir hefðu komiÖ aS haldi til frambúS-
ar á venjulegum tímum, því aS styrj-
öldin brauzt út síðari hluta ársins og
breytti þá þegar afkomumöguleikum
vorum til batnaðar. — Nýskipanin frá
1939 var síÖan endurskoðuS og fram-
lengd til ársloka 1940. En í byrjun yf-
irstandandi árs horfði svo um kaup-
gjalds- og verðlagsmál, aS ríkisvaldiÖ
taldi nauðsyn að taka á ný í taumana,
í því skyni aShaldahinnivaxandi verS-
bólgu í skefjum. Var þá gripiÖ til ráS-
stafana, án þess aÖ hafa verkalýÖs-
stéttina meS í ráSum, ráÖstafana, sem
leiddu til ófarnaðar. Og nú er fjárhags-
líf þjóðarinnar svo helsjúkt, aS hrun at-
vinnuveganna er fyrir dyrum, ef ekki
er aS gert. Hinir miklu rekar, sem skol-
aS hefur hér á land verða aS engu eða
þá tekur út aftur jafnsnögglega og þeir
komu.
Alþingi á nú aS finna ráS til úr-
lausnar þessum vandamálum, og þjóS-
in væntir þess, aS þeir stjórnmála-
menn, er þar eiga sæti, verSskuldi
aldrei þau ummæli, sem ég hafði yf-
ir áðan, og hljóðuÖu svo:
,,Þeir eru þverhausar, sem fara
meS hlutverk sitt án nokkurrar á-
byrgðartilf inningar* ‘.
BræSraþ/óSir vorar, sem hafa veriS
hernumdar, og stynja nú undir oki ó-
frelsisins, hafa lært aS meta hvers virði
frelsiÖ er. Ut úr eldrauninni munu þær
koma sameinaðar og hefja í eindrægni
og meS eldmóÖi endurreisnarstarfið. —
Barátta þeirra verður hörS, einnig þá,
því að hver og ein þarf allra sinna
muna meS.
Land vort hefur verið hernumið, en
þjóðin ekki> enda hefur hún notað sér
frelsi sitt, eins og ekkert hafi í skorizt.
— En þess er ekki að dyljast, að það
er eins og með þjóðinni leynist einhver
geigur, — geigur við það, sem fram-
undan er, þegar styrjöldinni lýkur og
hernáminu léttir.
Vér finnum til sektar fyrir að hafa
misbrúkaS tækifæri þaS, sem núver-
andi kynslóS hefur einni gefizt, en
feÖrum vorum aldrei, tækifæri til aS
láta komandi kynslóS eftir mikla fjár-
muni til þess aS styÖjast viS í barátt-
unni fyrir frelsi og sjálfstæði.
Vér skiljum, aS enginn getur, nema
vér sjálfir, haldiS uppi fjárhagslegu
sjálfstæði voru. Frændur vorir og vin-
ir geta í því efni a&eins sýnt oss mis-
kunn, en ekki náÖ.
Vér tíitum, aS sjálfstæSiS verður ekki
byggt á skuldum.
Vér óttumst, að þjóhin tíerði her-
numin i stríbi fri&arins.
Vér getum ekki flúi<5 í neina móður-
arma, því aS vér eigum ekkert móður-
land. —
Vér eigum aðeins föðurland.
Björn Þórharson.