Helgafell - 01.12.1942, Side 39

TVÖ KVÆÐI
317
Stio brast á hrfóin, margir tioðatietur,
og vígi daubans órjúfandi hlóSust.
Um fólkið döpur fœr<5 var saga í letur.
Sumt féll í val, en aÖrir trauðla stóðust.
En lýSnum harÖúÓ lœstist gegnum brjóst.
Allt lífið fram meS sárri þjáning dróst,
og ótal frjómögn ofan í klakann tró&ust.
A útiganginn þú að heiman bjóst.
Þtií foreldramir falltö höfÖu í ualinn.
Til fósturs hópnum tioru lítil efni.
Þú varst án tafar hreppsins forsjón falinn.
Þér fylgdi aS heiman sorg og undirgefni.
En lœgstbjóSandinn léttur var á stiip.
Hann lagSi þig í bú sem þarfan grip.
t bernskutötrum svafstu þínum stiefni
og sást ei, hvernig brunnu öll þín skip-
Fjallið helga.
FjalliS helga, uordýrS tiafiS,
vakir yfir jörS,
augun htiessir út á hafiS.
Öld af öld þaS hafSi tafiS
tiiS hinn fagra fjörS.
Júníaftan Árni hljóSur
er aS hugsa um föSur og móSur
œtiiörlög hörS.
Þarna undir þessum hlíSum
þeirra stríS tiar háS.
MerlaS Ijóma fagurfríSum
fjalliS tiakti í sumarblíSum
yfir önn og dáS.
Árni tiar í ánauS rekinn
upp úr sinni frjómold tekinn
og i órækt sáS.
RistuspaSinn hans úr hendi
hratt til jarSar datt.
Heitur stiiSi barminn brenndi.
BIóSiS sér um œSar renndi
hringrásina hratt.
Dulin öfl, sem áSur þögSu,
einum rómi sögSu: höggSu
taug, sem tjóSur batt.
Líkt og straumi Ijúfum borinn
líSur hann á braut.
RauSum geislum glóa sporin.
Gott er aS k°ma heim á tiorin
eftir unna þraut.
FjalliS helga fagnar tiini,
fagnar hinum týnda syni,
klœtt í skarlats-skraut.