Tímarit Máls og menningar


Tímarit Máls og menningar - 01.09.1998, Síða 23

Tímarit Máls og menningar - 01.09.1998, Síða 23
LJÓSKUSAGA AF MÓLINNI eitthvað lifandi innan um öll þessi gerviefni. Vélarnar voru hjá henni, peningarnir í pappírsörkum og téð Stærsta Dagblað stórborgarinnar. Það sem eftir lifði nætur vék ég ekki af varðstað mínum en ljóshærða konan lét ekki sjá sig aftur. Hver veit hvað hún þurfti að gera - það var ekki slökkt á hæðinni fyrr en klukkan fimm. Hvers konar líf er þetta? Móðir mín segir: „Reglusamt. Allir verða að vinna fyrir sér.“ - „Já já, mamma, auðvitað, en við hvaða skilyrði. Og með hvaða áhyggjur á herðunum.“ - „Það er reyndar alveg rétt hjá þér.“ Enda þótt um það bil fjörutíu metrar séu á milli gluggans míns og þess sem ljóshærða konan stóð við er ég viss um að hún var döpur. Kannski af því að kærastinn hennar drekkur þegar hún þarf að vinna á nóttunni og hrýtur þegar hún ætlar að sofna. Það er brennivínsfnykur í svefnherberginu. Aldrei ffamar skyldi hún vekja hann, eftir að hún hafði ýtt við honum einu sinni og hann sagt svipljótur „Haltu kjafti!“. Á nóttunni lýsa ljóskastarar bygginguna upp. Hún endurkastar hlýju gulu Ijósi með rauðum blæ sem minnir á moskur í birtunni fyrir þrumuveður. Vorgullsrunnarnir á gaddvarinni stálgirðingunni blómstra fyrr og ríkulegar en vorgullið í almenningsgarðinum við hliðina, þar sem ég hafði uppgötvað að borgartrén eru tölusett, með litlum plastspjöldum sem eru negld á stofnana, líka á þau sem alminnst ber á - um leið og þau fara að sperra sig eru þau skráð á lista og lenda í kerfinu. Það var eins og trén hefðu verið tekin af mér með þessu - eins og ég hefði ffam að því verið þeirrar skoðunar að til væri ósnortin náttúra. Ég hef lengi verið bundinn stærsta hlyninum í garðinum vináttuböndum. Á honum hékk spjaldið svo hátt uppi að ég hafði ekki tekið eftir því í faðmlögunum. Nú gekk ég um og grét - frá einu númeri til annars, á næturþeli. Mér hefur enn ekki tekist að átta mig á tímaáætlun varðmannanna. Þeir rölta tveir saman í makindum eftir gangstéttinni. „Varstu búinn að lesa um þessa sem lá dauð í rúminu í morgun?”- „Með kúluna í hausnum?“ - „Nei, með keflið í munninum." - „Ég las bara þetta með kúluna.“ - „Ég las það líka. Þú verður að lesa þetta með keflið.“ - „Er mynd með?“ - „Hm.“ Þeir virðast rólegir og yfirvegaðir eins og dvalargestir á heilsuhæli á göngu í garðinum. Maður þyrfti að sjá framan í þá. Ég eftirlét kíkinn minn manni sem hefur meiri not fyrir hann en ég. Hann býr úti í sveit. Á meðan kíkirinn var enn í minni eigu fylgdist ég með manni sem kom akandi í vinnuna heilum klukkutíma of snemma til þess að tryggja bílnum sínum stæði. Og svo sat hann þarna og var svo værðarlegur á svipinn að það hefði mátt halda að hann væri með hnetur í rassvösunum. Hendurnar hvíldu á stýrinu og héldu á litskrúðugu tímariti, en innihaldi þess kýs ég að láta ólýst. Hann var vakandi en svaf samt, þangað til hann varð mín var og fór að fletta reiðilega. TMM 1998:3 www.mm.is 21
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116
Síða 117
Síða 118
Síða 119
Síða 120
Síða 121
Síða 122
Síða 123
Síða 124
Síða 125
Síða 126
Síða 127
Síða 128
Síða 129
Síða 130
Síða 131
Síða 132
Síða 133
Síða 134
Síða 135
Síða 136
Síða 137
Síða 138
Síða 139
Síða 140
Síða 141
Síða 142
Síða 143
Síða 144
Síða 145
Síða 146
Síða 147
Síða 148
Síða 149
Síða 150
Síða 151
Síða 152
Síða 153
Síða 154
Síða 155
Síða 156
Síða 157
Síða 158
Síða 159
Síða 160
Síða 161
Síða 162
Síða 163
Síða 164

x

Tímarit Máls og menningar

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Tímarit Máls og menningar
https://timarit.is/publication/1109

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.