Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 19

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 19
O Ð I N N 19 frá mjer einhverjum fátækum leikmanni í hreppi yðar, sem vill fá þekkingu á Guði af verkum hans, því að þar til er hún flestum bókum betur fallin á vora tungu og yfir höfuð mikið snildarverk, að dómi ágætra lær- dómsmanna, sem mig, er ekki hef verið til menta settur, langar til að styðja að, að útbreiðist meðal alþýðu, henni bæði til fróðleiks og guðrækilegrar upp- byggingar*. I Reykjavík vann Páll bæði hjá Lúðvík Alexíussyni, föður Lárusar skósmiðs, og Eiríki í Grjóta. Var hann þá stundum við vegabætur að sumrinu, en við sjó- róðra á veturna. Þá skrifa þeir Guðmundur í Elliða- koti og Þorlákur í Fífuhvammi opinberlega í blöð um vegalagningar, að undirlagi Páls, og verður það til þess, að landsstjórnin fær hingað upp norskan mann (Hovdenak), til að mæla fyrir vegum og kenna mönn- um vegalagning. Kom hann til Seyðisfjarðar, og rjeðst Páll til hans og vann með honum tvö sumur. Þá ákvað hann að brjótast til Noregs, til þess að verða færari í þessu starfi, og hjet Einar sýslumaður Thorlacius honum 300 kr. styrk til fararinnar. En vegna þröngsýni amtsráðsins varð Páll að endurgreiða þær krónur síðar. Páll var nú þrjú ár í Noregi við vegagerð. Kyntist hann þá presti einum heittrúuðum, Benner að nafni, og varð fyrir djúptækum áhrifum af honum, og jafn- vel trúarlegu afturhvarfi, að eigin sögn. Þá sá hann og eitt sinn við kirkju stúlku nokkra. Eigi töluðust þau við, og ekki vissi hann nafn hennar. En þau horfðust örstund í augu, og voru þá ráðin örlög hans, því hann hjet að ganga að eiga þessa stúlku eða enga aðra. Og því heiti hefur hann verið trúr. — Hjer má þess geta, að siðan fór hann tvær ferðir til Noregs um aldamótin. Þegar Páll kom úr Noregs-förinni fyrstu, var hann eitt ár hjá Einari sýslumanni Thorlacius, en að því loknu rjeðist hann í þjónustu landsins, sem verkstjóri. En er hann kom til Seyðisfjarðar úr síðari siglingu, 1901, og beið skipsferðar til Reykjavíkur, gerðist þessi saga. Páli barst til eyrna, að uppi í jökulsárhlíð stæði svo á, að þar væri komið efni til brúar einnar, en vantaði mann til að sjá um brúarsmíðina. Fór þá Páll þangað og kom á brúnni, en er gerð voru reiknings- skil, setti hann upp kr. 0,50 — fimmtíu aura —, er hann hafði greitt fyrir ferju eða greiða. Annars kvaðst hann »engu hafa slökt niður við ferðina«, og taldi því ekki eftir sjer ómakið. Mundi þetta ekki næsta einstakt dæmi um ósjerplægni og fórnfýsi? En mörg slík hafa gerst í æfi þessa manns. í 10 — 11 ár er Páll ráðinn verkstjóri af Magnúsi Páll Jónsson. landshöfðingja Stephensen fyrir landsins hönd, og vann hann þá fyrir Reykjavíkurbæ að vetrinum. Síðan af- salaði hann sjer því starfi, og hefði þó gjarnan getað haldið því, þar eð reglusemi hans og ráðvendni og trúmenska var algerlega einstök. Þá voru nokkur erfiðleikaár í búskaparlegu tilliti og virtist Páli landbúnaðurinn þurfa einna mest manna við, og ákveður að ganga í vinnumensku, þótt honum þyki vinnutíminn ísveit- inni helst til lang- ur og óreglulegur. Fyrir áeggjan syst- ur sinnar ræðst hannívisttilBjörns bónda Bjarnason- ar á BrekkuíBisk- upstungum, og var með honum tvö ár. Sóknarprestur hans var sjera Magnús Helgason á TorfastÖðum, og tókst með þeim aldavinátta, er helst fram á þenna dag. Hefur sjera Magnús Helgason átt trúnað Páls allan, og hefur nú ákveðið að láta sumt af brjefum Páls og ritgerðum í Landsskjala- safnið, svo að það varðveitist frá glötun. Hann er og heimildarmaður minn að þessari grein öðrum þræði, en Páll sjálfur að hinum. Svo segir sjera Magnús, að aldrei hafi Páli fallið verk úr hendi hinn venjulega vinnutíma á Brekku, »tók prjónana sína, ef ekki var annað; en eftir þann tíma las hann eða skrifaði, ef ekkert kallaði að«. Og enn segir hann: »Okkur sveitungunum kom hann í góðar þarfir: Ahugi var að vakna á vegabótum, fyrsti vagninn þegar keyptur til ofaníburðar og ráðið að setja dragferju á Hvítá hjá Iðu. Páll stýrði því. Á vetrum kendi Páll bornum lestur og reikning, og hafði þau með sjer til kirkju hvert sinn.er messað var. — En Páll var ekki lengi á Brekku. — Haustið 1903 vildi það hörmulega slys til, að Runólfur bóndi á Iðu druknaði í Hvítá, frá konu og 4 börnum ung- um. Þau hjón voru nýkomin þangað austan úr Skafta- fellssýslu. Efni voru lítil og ekki annars kostur en að ekkjan yrði að flytjast aftur austur á sína sveit, nema einhver maður fengist til bús með henni. Var nú leitað til nokkurra, en allir neituðu; þótti ráðið ekki
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.