Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 71

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 71
O Ð I N N 71 skemti tnjer við að horfa á hafróiið. — Matur var ágætur og lyst mín góð, eins og vant er á sjó, en einn daginn var okkur ekki fært að fara aftur í káetu til að matast og brautst einn skipverji, albrynjaður, fram til okkar og færði okkur harðfisk og eitthvað að snarla. Síðdegis fór jeg aftur fyrir turninn og sá þar stiga liggja niður í skipið; jeg klifraði þar niður og komst ofan í kolarúmið, þaðan inn í vjelarúmið og svo alla leið aftur í káetu. Þar var tekið vel á móti mjer og settar fram ríkulegar vistir, þótt ekki væri matmálstími. Eftir góða máltíð fór jeg sömu leið til baka, og þóttist skipstjóri mig úr helju heimtan hafa; hann var orðinn hálfhræddur um að jeg hefði farið mjer að voða. — Suður með öllu Skotlandi og Englandi að austanverðu fengum við stórviðri á móti, og seinkaði það ferðinni, svo að vjer komum ekki til Grimsby fyr en á föstudagsmorgun. Nú fanst mjer fyrst æfintýrið vera að byrja. Tollþjónn kom á skip, og með því að jeg átti þar í land að fara, sýndi jeg honum rækilega pjönkur mínar. Mjer höfðu gefist vindlar drjúgum við burtförina úr Reykjavík, og átti jeg eftir 130 stykki af þeim. Tollþjónninn þorði ekki að ráða fram úr því vandamáli, hvað gera ætti við vindlana, og stakk upp á því, að jeg kæmi með sjer upp á tollbúð. Þar var sett ráðstefna um málið; þeim fanst hart að setja toll á vindlana, þar sem jeg yrði að eins einn dag eða svo í landinu, en að sleppa mjer ótolluðum var heldur ekki gerlegt. Eftir allmiklar málalengingar var komist að þeirri niðurstöðu, að jeg skyldi borga toll af þeim í Grimsby, og fá hann endurgoldinn í Liverpool. Þetta varð svo að ráði; jeg borgaði 9 shillinga, og fjekk ávísun til tollbúðar- innar í Liverpool og pakkann innsiglaðan. Á toll- búðinni var jeg spurður, hvort jeg hefði fengið far- seðil til Ameríku, og hvort jeg þekti nokkurn >agent«, og er jeg neitaði hvorutveggja, vísuðu þeir mjer á sænskan »agent«, sem væri mjög áreiðanlegur maður, og ljetu tollþjón fylgja mjer þangað. Þóttist jeg hafa farið góða för upp á tollbúðina. — Jeg fjekk svo far alla leið til Winnipeg, í þriðja flokks vagni á járn- braut og öðru farrými á skipi, sem leggja átti af stað frá Liverpool daginn eftir. Til þess að vera sem lengst með Gísla, og fjelögum mínum af togaranum, valdi jeg mjer að fara með seinalest, sem átti að leggja af stað kl. 6V2. Jeg fjekk hjá >agentinum« ávísun á skandina- viskt gistihús og sendi hann símskeyti þangað, að tekið yrði á móti mjer á járnbrautarstöðinui. — Á tilsettum tíma fylgdu skipverjar af togaranum mjer á járn- brautarstöðina. Hún virtist vera alveg manntóm. Jeg gekk þar að klefa, til þess að stíga inn; þar voru þá tveir ungir menn fyrir, og tóku á móti farangri mínum mjög fúslega. Þeir voru í vinnufötum og all- óhreinir. Fjelögum mínum leitst svo glæfralega á þá, að þeir vildu láta mig skifta um vagn. En jeg ljet mjer lynda að vera þarna, þó að auðsýnilegt væri að þeir væru dálítið kendir. Svo kom skilnaðarslundin, og jeg kvaddi landa mína með þökk. Þá fyrst fanst mjer að jeg vera að skilja við Island; jeg hafði ekki fundið til þess áður. — Svo rann lestin af stað og jeg var dálítið viðkvæmur og sat eins og í hálfgerðri leiðslu. Alt í einu hrökk jeg við, því að jeg fann, að handlegg var stungið undir handlegg mjer, og í sama bili var einnig hönd stungið inn undir hinn handlegg- inn. Þetta voru þá báðir piltarnir. Jeg spurði, hvað þeir vildu, og þeir sögðu mjer það og töluðu ört, en jeg skildi ekkert hvað þeir voru að segja. Svo tók jeg upp vasabók og blýant og bað þá að skrifa það, sem þeir vildu mjer. Þá skrifaði annar, að þá langaði til að vita, hvaða mál jeg hefði talað við þá, sem höfðu verið að kveðja. Jeg skrifaði svarið, og svo hófst einkennilegt samtal, bæði skriflegt og munnlegt. Jeg sagði þeim, hvert jeg væri að fara og í hvaða erindum. Þeir kváðust vera á leið heim til sín í Sheffield. Jeg skrifaði, að mjer þætti leitt að sjá svo efnilega unga menn hálfdrukna, og fóru þeir að af- saka sig. Þeir voru ákaflega innilegir og kurteisir, og reiddust ekki, þótt jeg segði þeim til syndanna. Þagar þeir skildu við mig, kvöddu þeir mig með handabandi, og skrifuðu í bókina, að þeir skyldu fara í K. F. U M. í Sheffield og segja, hvað jeg hefði sagt við þá; annar teiknaði sexboraða skeifu í bók mína sem fararheill. ]eg sá eftir þeim, er þeir voru farnir. Svo var jeg aleinn í lestinni, að minsta kosti í þeim vagni; jeg fjekk mikinn höfuðverk; svo sofnaði jeg, og var batnað, er jeg vaknaði. Kl. 12 1/2 um miðnætti var komið til Liverpool. ]eg vissi ekki til að aðrir kæmu út úr lestinni en lestarstjórinn og jeg; það var engan mann að sjá á stjettinni og enginn að taka á móti mjer, eins og jeg hafði vonast eftir. ]eg sneri mjer að lögreglumanni og sýndi honum nafn gisti- hússins, sem jeg ætlaði mjer til, og bað hann að út- vega mjer vagn. Hann gerði það og útskýrði fyrir ökumanni, hvert hann ætti að fara með mig. Það var afarlöng keyrsla. Loks komum við að gistihúsinu. Þar var alt dimt, ekki ljós í neinum glugga. Ökumaðurinn barði og hringdi, en enginn kom til dyra. Svo tók hann eftir að lögreglu-innsigli var á dyrunum. Við 1 ókum svo að hóteli einu, en þar var alt fult. Hann kvaðst þekkja eitt >Temperance-Hotel« og bað jeg hann að aka mjer þangað. Svo ókum við hátt upp í
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.