Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 90

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 90
90 Ó Ð I N N altaf langir, Ijósir, heiðir líða dagar vestur hjá. Æskan líður. Ekkert bíður. Óðum tíðin burtu flýr. Himinn víður, blár og blíður brosir fríður. Altaf nýr. Helgi. Við Helgi fórum að heiman, og hann fór í jurta leit. Mjer leiddist lífið í bænum og langaði út í sveit. Hann snuðrar í mýrum og móum; jeg maeni út um víkur og nes, og halla mjer niður við hafið og Heine's kvæði les. Heine. Þú leikur, Gyðingur góði, á gígjuna mjúkt og þýtt um ástir og æfintýri, svo angurvært og blítt. Og með þessum innfjálgu ómum, sem opna dulin svið, þú dáleiðir menn til drauma með dillandi tóna klið. Þú syngur um tunglskinsins töfra svo titrandi viðkvæm ljóð, því þú hefur numið niðinn í næturgalans óð. Það leyndardómsfulla og ljúfa, sem laðar í söngnum, er, hve hæðni og glens og grátur í gígjunni saman fer. Og jeg var um sólina að syngja og sumar og fagran dag. En nú skal jeg reyna að nema þitt næturgala lag. Jeg skal nú, er kvöldar, skunda um skógarins leynigöng í tunglskini, til að heyra hinn tálfagra óttusöng Og þar, þegar draumarnir drotna og dagstjarnan missir völd, jeg reyni að nema niðinn af náttgalans söng í kvöld. Kvenljónið. Eftir Heine. Jeg geng um sagnanna gamla skóg, sje gullið í laufi skína, er tunglskinið leikur á trjánum þar og töfrar hugsun mína. Jeg geng og jeg heyri frá greinum hljóð. Jeg geng þar um leynivegi. Heyr, næturgalann, og í hans óð er ástanna sorg og tregi. Hann syngur angurblíð ástaljóð um unað og tárastrauma. Hans viðkvæmu, sorgmæddu vökuljóð þau vekja upp gleymda drauma. Jeg þræddi stiginn um þjettan skóg, með þröng til beggja handa, og sá þar eldgamla undrahöll á auðu svæði standa. Hver ljóri þar aftur luktur var sem leyndi hann þöglum sorgum. Mjer virtist dauðinn þar eigra einn á auðum hallartorgum. En einstakt kvenljón við innganginn lá, sem ímynd frá gömlum róstum, með kropp og hala og klær sem Ijón, en kvenmanns höfði og brjóstum. I tilliti þínu, fagra frú, sjest frekjan og girnda bálið. A vörum þöglum er viðsjált bros með veiðisnörunnar tálið. Og næturgalinn hann söng svo sætt um Sjafnar draum, að jeg kysti á konunnar munn, en við kossinn þann jeg krafta og vitund misti. Og lifandi varð sú marmara mynd; hún mælti ei, en þungan stundi, og drakk mína kossa sem dauðþyrst rós á döggum sjer svala mundi.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.