Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 84

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 84
84 O Ð I N N Á kvöldfundinum (nýársdagskvöld) átti Sheerwood Eddy að halda aðal ræðuna. ]eg var ákaflega forvit- inn að sjá þann mann og heyra, því að jeg hafði árið áður lesið um ferðir hans í Kína og Indlandi, þar sem hann hafði talað fyrir þúsundum af heiðnum stúdentum við ýmsa háskóla í þeim löndum, og haft mjög blessunarrík áhrif. ]eg hafði fylgst með þessu ferðalagi hans og sagt frá honum á fundum í K. F. U. M, og einu sinni eða tvisvar höfðum vjer í bibllu- lestri beðið fyrir honum. — ]eg hafði lesið um hina hrífandi mælsku hans; að hann hefði haldið fundi fyrir alt að 10,000 stúdentum, sem hlustuðu á hann í dauðaþögn með mestu athygli. Nú átti jeg að fá að sjá hann og hlusta á hann, og þótti mjer það stór atburður í lífi mínu. — ]eg varð því allur að augum og eyrum, þegar forsetinn, ]ohn R. Mott, hafði kunn- gerf, að nú ætti Sheerwood Eddy að taka til máls. En fram að borðinu kom heldur lítill maður, og byrjaði að tala. ]eg hafði hugsað mjer hann færa mikla persónu, en þessi maður hóf mál sitt mjög hægt og látlaust. ]eg varð ergilegur við sjálfan mig, að eyrun hefðu blekt mig, því að þetta gæti ekki verið Sheerwood Eddy, hinn frægi mælskumaður, en eftir svo sem 6—7 mínútur hafði hann náð svo miklum andlegum tökum, að jeg fann, að allir sátu eins og agndofa og hlustuðu hugfangnir. Eftir 10 mín. varð jeg viss um, að þetta gæti enginn verið annar en Sheerwood Eddy sjálfur. — Þetta varð ákaflega stór stund. — Þegar kvöldsamkoman var úti, og jeg var að tala við einhverja á pallinum, kemur alt í einu upp á pallinn ungur sfúdent, gengur rakleitt til mín og segir á ensku: »Eruð þjer ekki Friðrik Friðriksson frá Islandi?* Jeg }átaði því. Þá sagði hann á dönsku: »Þetta sýndist mjer; mjer fanst jeg þekkja yður!« ]eg horfði á hann. Hann hjelt áfram: »Já, þjer þekkið mig auðvitað ekki, en við vorum saman eitt kvöld í K. F. U. M. í Álaborg haustið 1901«. — »Þá ert þú ef til vill Anton Andersen?* sagði jeg. — »Já«, sagði hann, og roðnaði af gleði yfir því, að jeg mundi nafn hans. — Hafði hann verið einn af þeim, sem jeg kyntist í Alaborg, kvöldið, sem sagt er frá í fyrra bindi »Starfsáranna« (bls. 185). Árið eftir (1902), þegar jeg kom til Álaborgar aftur, fjekk jeg að vita, að Anton Andersen væri farinn, ásamt foreldrum sín- um, til Ameríku, og síðan hafði jeg ekkert um hann heyrt. — Það var ekki lítill fögnuður í mjer, að hitta hann aftur, og að finna að eldurinn, sem það minnis- stæða kvöld hafði blossað upp í sálu hins unga drengs, hafði haldist við, og að hann ætlaði að vígja líf sitt Guði sem kristniboði. Hann var ákveðinn í því, að fara til Sudan, og var nú að Ijúka við læknisfræði- nám. — Þarna á fundinum var heitmey hans, sem einnig var dönsk, og stundaði læknis- og hjúkrunar- fræði. — ]eg var mikið með þeim á milli funda þessa dagana. — Þegar jeg var kominn heim til mín, settist jeg við að semja það, sem jeg ætlaði að flytja næsta dag. Jeg vann að því með kappi til kl. 5 um morguninn, og hafði æft mig sem best að flytja það þannig, að flutningur þess tæki nákvæmlega 15 mín. Næsta dag, 2. janúar, hugsaði jeg mikið heim, því að þá var afmælisdagur K. F. U. M. — Á tilsettum tíma kom jeg í »Fyrstu lúthersku kirkjuna*. Var hún troðfull af fólki. í byrjun var það auglýst, að enginn mætti tala lengur en 10 mínútur, og þótti mjer það leitt, því að mjer var ómögulegt að stytta ræðuna, eða jeg treysti mjer ekki fil þess málsins vegna. Þess var og stranglega gætt, að enginn talaði lengur en í 10 mín. Fundarstjóri gaf aðvörunarmerki þegar eftir var 1 mín., og svo aftur að tímanum loknum; og varð þá ræðumaður að þagna, þótt hann væri í miðri setningu. Svo kom röðin að mjer, og talaði jeg heldur hraðara en jeg hafði ætlað mjer. Samt átíi jeg dálítið eftir, þegar seinna merkið var gefið, en jeg hneigði mig og ætlaði að fara niður af pallinum, en þá kölluðu margar raddir neðan úr kirkjunni og báðu um að jeg mætti halda áfram; var þá bætt við mig 2 mínútum, og lauk jeg þá við það, sem eftir var. Jeg var satt að segja mjög glaður með sjálfum mjer yfir þessu; mjer fanst jeg aldrei hafa orðið fyrir meiri sæmd. Eftir fundinn kom til mín sænskur prestur þar í borginni og bauð mjer á kvöldsamkomu í sænsku kirkjunni þar í borginni, og með því að það kvöld var enginn fundur í samkomuhúsinu, þáði jeg boðið. Þar voru saman komnir um 80 stúdentar af sænsk- um ættum, sem voru á stóra fundinum sem fulltrúar. Samkoman var haldin í kjallarasal kirkjunnar, og var mjög skemtileg. Söfnuðurinn sænski stóð fyrir boð- inu og var drukkið kaffi og haldnar margar ræður. Jeg var beðinn að tala, og fanst mjer það auðvelt, að mega tala »skandinavisku« (dönsku með norsk- sænskum hreim). Næsta kvöld þar á eftir, kl. 8, hjelt forsætisráðherra Bandaríkjanna, William Jennings Bryan, mikla og snjalla ræðu. Jeg býst við að hann sje mesti mælsku- maður, sem jeg hef hlustað á, enda var hann frægur fyrir mælsku sína. Hann var all-hár maður, og sjer- lega höfuðstór, með nokkuð stórskorið andlit, og stór- myntur, en brosið hans var svo heillandi fagurt, að
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.