Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 80

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 80
ðó OÐINN milli. Skifta þeir því landinu í tóma ferhyrninga, sem eru eina mílu á hvern veg, en í hverri mílu eru 1609 metrar. Hverjum þessum fermílum er skift í fjórar jarðir. Hver jörð er vel umgirt með girðingum af als konar gerð. Það var auðsjeð, að Óscar var búmannsefni, hafði hann glögt auga fyrir ræktun landsins og mannvirkj- um. Hann kallaði girðingarnar fence (frb. »fens«) og nenti jeg ekki að leiðrjetta hann alt af. Sjera Björn hafði verið stundum að stríða mjer á því, að ef jeg væri lengi þar vestra, mundi jeg smitast af vestur-íslensk- unni, en jeg talaði svo hreina íslensku sem best jeg kunni og forðaðist líka dönskuslettur þær, sem al- gengar voru í Reykjavíkur-málinu. — Nokkrum dög- um eftir þetta ferðalag með Óscari, vorum við sjera Björn að aka eitthvað út í sveit. Við fórum framhjá prýðilegri girðingu, og varð mjer þá á að segja: »En hve þetta er fallegt »fens««. Jeg tók eflir því þegar, er þetta hafði hrotið rr.jer af munni, og vonaði að sjera Björn hefði ekki tekið eftir því, en það hafði hann gjört og Ijet mig nú óspart heyra, að fljótt væri málið farið að spillast hjá mjer. ]eg hugsaði mjer að hefna mín, og nokkrum dög- um seinna ætlaði jeg að ganga út í bæ rjett fyrir utan Minneota og heimsækja tvo pilta, er jeg hafði kynst, og voru kallaðir Stóns-bræður. Sjera Björn spurði mig, hvort jeg mundi rata þangað. ]eg sagði mjög alvarlega: »]á, jeg geng bara beint eftir »ród- inni«, þangað til jeg kem að »rivernum«, og þar fyrir handan er hvítt »skverhús«, þar sem drengirnir »lifa««. Sjera Björn rak upp stór augu og sagði: »Hvar hefur þú Iært þetta?« — »Jeg hef pikkað það upp hjá drengjunum*, sagði jeg, og svo varð úr þessu hlát- ur. — Nú mega menn ekki halda, að svona sje talað hjá Vestur-íslendingum, en enskuslettur koma fyrir á stangli einstaka sinnum, og má þá setja það saman, svo að úr verði tóm málleysa. Mjer þótti afar-yndislegt að vera þarna, því að fólkið bar mig á örmum sjer. Vænt þótti mjer um að hitta þar Þórð Þórðarson lækni, skólabróður minn. Hann útskrifaðist úr Latínuskólanum í Rvík, er jeg hafði verið einn vetur í skóla, og síðan fór hann til Ameríku og stundaði þar læknisfræði. Var hann læknir í Minneota og í afhaldi miklu hjá fólki, bæði íslend- ingum og annara þjóða mönnum. Hann hafði mist konu sína og átti tvö börn. William hjet sonur hans, stórgáfaður drengur, 12 ára að aldri. Læknirinn hafði ekkert húshald sjálfur, og var Willi hjá konu, sem hjet frú Quðrún Anderson, ekkja vel metin, og veitti honum, ásamt sonum sínum, besta uppeldi. — Þórður læknir, og sonur hans, koma síðar við sögu mína. Dagarnir liðu fljótt og komið var fram undir jól. En jeg gat ekki fundið á mjer, að jólin væru að nálgast; almanakið stóð fast á því, en sólskinið, hin alauða jörð og hinn langi dagur neituðu því að skammdegi væri og jól rjett fyrir dyrum; sólargangur 9, ef ekki 10, kl.st. — En svo runnu jólin upp. Mið- vikudaginn 24. des. var aðfangadagur. Jólaannir að vísu, en öðruvísi en heima. Fólk, þar til ætlað, var önnum kafið að skreyta kirkjuna, og var þar stórt jólatrje. Glaðasólskin var allan daginn, fram undir kl. 6, svo hvarf sólin og eftir fáar mínútur var komið niðamyrkur. Ekkert rökkur, svo að segja. Svo byrjuðu jólaklukkurnar að hringja frá hinum þremur kirkju- turnum: íslensku, norsku og kaþólsku kirkjunni. Fólk fór að streyma, hver í sína kirkju, eldri og yngri, hátíðarklætt. I St. Páls-kirkjunni var íslenski söfnuð- urinn nær því með tölu. I kring um jólatrjes-fótinn voru dyngjur af pökkum. Fyrst var sunginn jólasálmur og beðin bæn. Svo komu nokkrar hvítklæddar smá- stúlkur, 5 — 8 ára, og röðuðu sjer í kórnum; síðan sungu þær eitt jólavers, og svo mæltu þær fram, hver eftir aðra, sitt jólaversið hver eða ritningarorð. — Þar næst kom drengjaflokkur og gerði eins; allir voru glaðir að hlusta á þessar fögru barnaraddir. Alt fór fram með mestu ró og reglu. Svo talaði sjera Björra nokkur orð og las jólaboðskapinn. Svo var aftur sunginn jólasálmur, og síðan var byrjað að lesa upp utanáskriftir pakkanna. Það er siður, að menn leggja jólagjafir sínar undir jólatrjeð, og allir fá sínar jóla- gjafir í kirkjunni, frá ættingjum og vinum. Allur söfn- uðurinn var sem ein fjölskylda, engum var gleymt. ]eg fjekk fína bók, meðal annars, frá Emil syni prests- ins. — Eftir þessa athöfn átti jeg að segja nokkur uppbyggileg orð til barnanna, því þessi athöfn var sjerstaklega jóla-athöfn fyrir börnin. — Svo var endað með söng og bæn. Jeg gekk heim á leið eins og í leiðslu; gekk all- langan krók til að vera einn og hugsa heim. Himin- inn var alheiður, en miklu dimri en hjer heima, af því að minna ljósbrot er í loftinu, og stjörnurnar skinu enn þá skærara; það var ekkert tunglskin, en Venus skein frán og fögur sem lítil sól á suðvestur-himninum, og minti á Betlehems-stjörnuna. Karlsvagninn og norðurstjarnan stóðu lægra á lofti en hinar, en Orion og Sirius stóðu hærra á suður- loflinu. Það voru engin fjöll að takmarka sjóndeildar- hringinn. Á jólamorgni vaknaði jeg við það, að sólin skein
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.