Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 70

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 70
70 O Ð I N N U n g a k o n a n : ]á, en það er á þínu valdi, hvort hann kemur nokkurn tíma aftur. Hann kemur til að fá fullnaðarvissu sína um það, hvort við getum ekki orðið laus við þinn fjelagsskap, þína návist. Hann ætlar ekki að koma hingað fleiri ferðirnar, ef hann fær nú ekki tryggingu fyrir því, að mega eftirleiðis njóta mín einnar — í einrúmi — án þinnar afskifta- semi; þíns eltingaleiks. Honum er full alvara. Hann ætlar ekki að taka þátt í þessum skrípaleik nje vera áhorfandi lengur. Þú veitst nú hvað af því hlýtst, ef þú hættir ekki samstundis að vera skuggahliðin á minni tilveru og varna mjer ástalífs og yndis. Það er barið á útidyrnar. Gamla konan hefur lagað sig alla til fyrir framan spegilinn — fer til dyra — breiðir út faðminn á móti manninum. fiann aftrar henni hægt — bandar henni frá sjer mjög hæversklega — kemur inn — kyssir ungu konuna, er samt raunalegur og niðurdreginn. Gamla konan lætur ekki á neinu bera. M a ð u r i n n (við ungu konuna — mjög ástúðlegal: Ætlar þú að tala við mig einslega — nú í fyrsta skifti? Þau ganga til herbergisdyranna — opna — fara inn. Gamla konan fer inn í herbergið á eftir þeim og lokar dyrunum. Þau heyrast tala hátt, en engin orðaskil. Eftir nokkra stund kemur maðurinn fram fyrir, niðurlútur, á í sálarstríði — á eftir honum kemur unga konan og byrgir andlitið. — Seinast kemur gamla konan og er nú allsneypt. Maðurinn (titrar af geðshræringul: Þessu má ekki fram vinda. Slíku sambandi verðum við að slíta í tíma — slíta alla þessa bláþræði, áður en þeir eru snúnir saman og gerðir óslítandi. Við verðum að gleyma að muna hvort annað, muna að gleyma hvort öðru. Unga konan (fellur til fóta honumh 0, fyrir Guðs skuld yfirgefðu mig ekki. Jeg afber það ekki, að þú yfirgefir mig. — Jeg Iifi það ekki af. Maðurinn: Hvað annað get jeg gert? Segðu mjer einu sinni fyrir alt: Hvað veldur því, að þú getur ekki losað þig við þessa gömlu, Ijótu, leiðínlegu fylgju — þessa alt af og alstaðar óboðnu, óvelkomnu kerlingu? Gamla konan (setst — fer að prjónaj: Jeg mætti segja það, mjer til afsökunar og mínu fram- ferði, að heitmey þín er þrjátíu árum eldri en jeg og náttúrlega unglegri, en þar sem jeg er nú svona miklu yngri, geri jeg kröfu til að ungir karlmenn gangi mig ekki á bí eða forsmái mig — að jeg ekki segi — láti sjer bjóða við mjer. Það er nú líklega ekki að nefna, að þeir fái ást á mjer — eða ekki lítur út fyrir það. Maðurinn: Hvað á þetta að þýða? Jeg skil ekki þetta. Hún er áreiðanlega vitlaus — gamalær. Gamla æsku geta þeir elskað, en ekki unga elli. Unga konan (enn á knjánum): Hún er jeg! unnustan þín. Maðurinn hopar aftur á bak, í áttina til útidyranna — bandar á móti gömlu konunni — opnar munninn, en kemur ekki upp orði — fer. Unga konan fellur fram og deyr. Birtan í stofunni verður snjóhvít. Gamla konan (leggur frá sjer prjónana — stendur upp — gengur út á gólf): Já, talið þið um varanlega ást, ef þið viljið, eilífa ást, hjónaást, ykkur er það ekki of gott (hlær kuldahlátur — vefur lík æsku sinnar inn í brúðarlínið og fer með það inn í herbergið). T]ALDIÐ Sjera Friðrik Friðriksson: Starfsárin II. Frh. Ferðin til Ameríku. Á laugardaginn 15. nóv. fór jeg svo af stað í mína lengstu ferð. Það þótti mjer verst, hve afar-mállaus jeg var í ensku. Jeg hafði að vísu Iesið ensku í þrjú ár í skóla, en haft hana út undan, og frá því um 1889 og fram að þessum tíma hafði jeg lítið lesið, og enn minna tækifæri haft til þess að tala hana. Jeg tók með mjer enskunámsbók Geirs T. Zoega, og las hana á leiðinni. Vjer fengum hina verstu storma í hafi. Við vorum tveir farþegar, Gísli Guðmundsson gerlafræðingur og jeg. Við dvöldum miðskips, hjá skipstjóranum, Jóni Jónassyni, og þrengdi hann mjög að sjálfum sjer, til þess að okkur mætti líða sem best. Hann var skemtilegur og einkar háttprúður maður, og fjekk jeg á honum enn meiri mætur með hverjum degi. Allir skipverjar urðu góðir vinir mínir, þeir, sem ekki voru það áður. — Vjer fengum storm mikinn og stórsjó í Atlantshafinu og dáðist jeg að, hve vel skipið klauf hinar háu öldur; það var næstum því eins og það nenti ekki upp á hæstu bylgjuhryggina og smýgi svo í gegn um þær, meðan löðrið nær huldi alt skipið. Jeg var oft uppi í stjórnarturninum og
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.