Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 6

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 6
O Ð I N N en drúpa höfði hljótt sem mengi og hnuggnir skilja næsia vanda. Gróðrarstöðin grátin tregar sinn glæsta' og besta fulltrúann, hann, sem skildi' og þekti þegar það, sem gladdi blóm og mann. Hann kunni og að kenna fræðin og keppast við að sá og græða blómreiti við býli, og svæðin björtu, lengra inn til hæða. Margan vanda víst þú leystir hjá vini mæddum áður fyr, og fallna menn á fætur reistir, fast er knúðu' á þínar dyr. Þessir menn, og margir fleiri, minnast þín, og kveðja hljótt, og biðja', að Guð þær bænir heyri, er berast til þín. Góða nótt! Ingólfur Arnarson og öndvegissúlur hans. Eftir Þorstein ]. Jóhannsson. Hnípir björk í beru rjóðri, fölnuð blóm við fælur hníga. Það eru heltök haustnæðinga, — feigðarspá og feigðar svör. Hnípir hugur harmi lostinn. Fallinn hlynur af föstum stofni, skjólgefandi í skaðabyljum, sígróandi til síðstu stundar. III. Það var Einar, þú, sem hafðir eldmóðinn í ungu brjósti, landið klæða, lýðinn vekja. Brautryðjandi, blessist þitt starf! Oróðrarstarf þitt, gróðrar vinur, vitnar milli fjalls og fjðru. I bygðum reynir við rósir hjalar, þar áður voru fúafen. Framgjörn æska þig ætli' að muna; gæfa varst þú á götu hennar, hvattir, styrktir tii sfaerri dáða. Var sem þitt væri þeirra eign. Qott er að vera gróðrar megin í hugsjón, vonum, vilja' og starfi; minslu þess, æska, við moldir hans, er gaf sig allan að gróðri. Að garði þínum var gott að koma, opnar dyr, og ávalt rúm. Margir sjúkir og sorgum hlaðnir átlu þar jafnan athvarf og skjó). Qóð og ásfrík eiginkona lagði lýsigull á leið þína. « Sást þú til sólar seint og snemma. Qreri sál þín til Guðs ríkis. Elín Sigurðardóttir. Á síðastliðnu ári hafa verið haldnar hjer í Reykja- vík tvær myndasýningar, sögulegs efnis, snertandi sögu og framþróun þessa bæjar, sem nú er orðinn álitlegur höfuðstaður landsins. Sýningin í sumar, sem leið, var fjölbreytt, fróðleg og skemtileg, og sætir undrum, hve mikið er hjer til af myndum og mál- verkum, snertandi vöxt og viðgang bæjarins, frá löngu liðnum tímum. Að halda öllu slíku vel til haga og geyma sem best, ætti að vera metnaðarmál og þjóð- ræknisvottur við þann fyrsta bústað, sem hinn fyrsti Iandnámsmaður valdi sjer, og sem nú er orðinn höf- uðstaður landsins, þar sem öndvegissúlur hans áttu að hafa rekið á land og sem jeg vil nú fara um nokkrum orðum. Fyrst vil jeg geta þess, að jeg hef Ieitað í þeim heimildum, sem helstar eru um þessi efni, sem eru bæði »Landnáma« og íslendingasögur yfirleitt. Stað- irnir eru auðvitað nokkrir, eitthvað 7 — 8 í »Land- námu«, og einnig hliðstætt í Islendingasögum, sem geta um, að öndvegissúlur og aðrir hlutir hafi átt að ráða því, eða verið farið eftir þeim, hvar reisa skyldi bygð. Eftir því, sem jeg lít á þær frásagnir, frá raunsæis- legu sjónarmiði sjeð, verð jeg að segja, að mjer finst yfirleitt hæpið á þeim að byggja. Undanskilja má þó 2—3 þeirra. Þó má í þeim frásögnum einnig með dálítilli gagnrýni benda á villur og skekkjur í heim- ildunum, en auðvitað afsannar það ekki, að atburð- irnir hafi átt sjer stað. Eins og jeg gat um, ætla jeg að bæta dálitlu við þá hugsanlegu möguleika, sem gætu verið fyrir því, að súlur Ingólfs hafi rekið fyrir Reykjanes og komið að landi í Reykjavík. »Landnáma« segir svo meðal annars, um sigling þeirra fóstbræðra Ingólfs og Hjörleifs til landsins: . . . »Þeir höfðu samflot, þar til er þeir sáu ísland; þá skildi með þeim. Þá er Ingólfur sá ísland, skaut hann fyrir borð öndvegissúlum sínum til heilla; hann mælti svo fyrir, að hann skyldi þar byggja, er súl- urnar kæmi á land. Ingólfur tók þar land, er nú heitir Ingólfshöfði; en Hjörleif rak vestur fyrir land, og fjekk vatn fátt. Þá tóku þrælarnir írsku það ráð, að hnoða saman mjöl og smjör, og kölluðu það óþorstlátt; þeir nefndu það minþak; en er það var tilbúið, kom regn mikið, og tóku þeir þá vatn á tjöldum; en er minþakið tók að mygla, köstuðu þeir
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.