Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 77

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 77
0 Ð I N N 77 voru að reyna að koma því aftur á. Svo fór jeg til þeirra og bauð þeim hjálp mína. Þeir urðu því fegnir. Bindin voru orðin brún af óhreinindum. Jeg tók bindin alveg af þeirn, því að jeg var svo heppinn, að hafa með mjer dálítið af sárabindum. Þeir höfðu ljót og illa gróin brunasár. ]eg batt um sárin eins vel og jeg gat, og leið þeim miklu betur á eftir. Þeir voru Þjóðverjar og höfðu verið hásetar á stóru skipi, sem brunnið hafði úti á Atlantshafi um sumarið. ]eg hafði lesið um þennan skipsbruna í blöðunum heima, en nú hef jeg gleymt nafni skipsins. Þeir höfðu svo legið á sjúkrahúsi í New Vork, og voru nú á leið til ætt- ingja vestur í Alberta. Þeir voru hálfilla til fara, því að þeir höfðu mist alt sitt í brunanum. — Nú var jeg ekki lengur einmana. Þeirvoru alvörugefnir ungir menn, töluðu lítið ensku, og jeg talaði illa þýsku, en samt nutum vjer samverunnar. Um morguninn var lestin komin inn í Manitoba, og jeg kominn rjett að takmarki mínu, Winnipeg. Mig langaði mest til að halda áfram með lestinni, því að jeg var orðinn þar sem heima, og jeg sá líka eftir að skilja við þessa nýju vini. ]eg gaf þeim nokkra dollara, og viknuðu þeir af gleði. ]eg sagði þeim, að vjer gætum fundist aftur í himninum, ef þeir vildu halda sjer fast við Krist. Um kl. 11 árd. rann lestin inn í Winnipeg. ]eg kvaddi Þjóðverjana mína og fór út á stöðinni. ]eg hafði ekki látið neinn vita um komu mína, og hafði ekki hugmynd um heimilisfang nokkurs manns. ]eg einsetti mjer að leita einhverja Islendinga uppi, án þess að spyrjast fyrir eða líta í vegvísara. — ]eg geymdi dót mitt á stöðinni og lagði af stað beint af augum. ]eg sá að bærinn mundi liggja í ferhyrningum, því að allar götur eru þráð- beinar norður og suður, austur og vestur, með jöfn- um millibilum. ]eg hugsaði mjer að leita að >Fyrstu lúthersku kirkjunni*, og þar stæði, ef til vildi, nafn og heimilisfang dr. ]óns Bjarnasonar, því jeg hafði tekið eftir því í Halifax, að spjöld með nafni prestsins höfðu staðið við ýmsar kirkjudyr. Þegar jeg sá kirkju- turn einhverstaðar, fór jeg þangað, en varð fyrir nokkr- um vonbrigðum. Þegar jeg svo hafði reikað um í rúman hálftíma, sá jeg spjald yfir búðardyrum, sem gladdi mig. Það var verslun Halldórs Bardal, og gekk jeg þar inn. Stúlka var í búðinni. ]eg ávarpaði hana á íslensku og tók hún undir það. ]eg spurði eftir Bardal og sagði hún, að hann væri uppi á lofti að borða, en kæmi bráðum ofan. Jeg tók eftir að stúlkan þúaði mig, og fanst mjer það skrítið, ókunn- ugan manninn. Svo spurði hún hver jeg væri og hvaðan. ]eg sagði henni það. — Hún fór þegar upp á loft og Bardal kom ofan, og urðu fagnaðarfundir með okkur. Hann tók mig upp til borðhalds og þar' leitst mjer vel á alt, því að þar voru margir inndælir drengir. Svo fór Bardal að síma og brátt komu þeir ]ón Vopni og ]ón Bildfell, og nú fanst mjer að mjer væri vel borgið. Þeir voru ekkert reiðir af því að jeg kæmi svona seint. — Þeir sögðu mjer, að jeg ætti að vera 4 daga í Winnipeg, og fara síðan suður til Banda- ríkjanna til safnaða sjera Björns ]ónssonar í Minne- ota, og vera þar fram í janúar; en þessa 4 daga ætti jeg að dvelja hjá dr. ]óni Bjarnasyni, og fóru þeir með mig þangað, og sóttu um leið farangur minn á járnbrautarstöðina. Um kvöldið talaði jeg á fundi Bandalagsins og var þar margt af ungu fólki. Mjer var fagnað hið besta. — ]eg notaði þessa daga til að skoða borgina, og heimsótti nokkra Islendinga. ]eg var í kirkju næsta sunnudag hjá dr. ]óni Bjarnasyni, við morgun- messuna, en prjedikaði við kvöldmessuna kl. 7, og hafði yfirfulla kirkju. Þar kom jeg auga á ungan pilt, sem mjer þótti gaman að sjá, Sveinbjörn Jónasson, sem verið hafði í V-D hjer heima, en farið sem ungur drengur vestur um haf. Hann hafði verið mjög hændur að mjer og jeg sá mikið eftir honum, hann var svo ljúfur og efnilegur. Nú var hann orðinn stór og mjög glæsilegur unglingur. Það urðu með okkur miklir fagnaðarfundir eftir messuna. — ]eg kveið nú ekki lengur fyrir ferðinni suður í Bandaríkin, því á laugar- daginn höfðu komið tveir menn frá Minneota, og ætl- uðu á mánudagskvöld suður aftur, og gat jeg orðið þeim samferða. Það voru þeir Gunnar Björnson, rit- stjóri og þingmaður, og kjötsölumaður Bjarni ]ones; voru þeir safnaðarstólpar í Minneota-söfnuðinum, þar sem jeg átti að byrja starfsemi mína, og koma þeir mjög við Ameríku-sögu mína. Þetta voru nú mín fyrstu kynni af Winnipeg. Bandaríkjaferðin. A mánudagskvöldið lagði jeg af stað frá Winnipeg, í fylgd með þessum tveimur nýju vinum. Þeir voru hinir skemtilegustu menn og sögðu mjer margt frá Minneota, um fólk þar og þá sjerstaklega um frænd- fólk mitt, dætur ]óhannesar föðurbróður míns, sem dó heima haustið 1908, eins og fyr er frá sagt. Jeg hlakkaði mjög til að kynnast þessu frændfólki mínu. ]eg fjekk og að vita um börn þeirra og hafði Jó- hannes sagt mjer um það áður, en öllum nöfnum , hafði jeg gleymt, nema Óskari, sem jeg átti að láta fá gullúrið. Jeg mintist þá, að liðin voru 5 ár frá því, er hann dó, og rúmum mánuði betur.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.