Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 36

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 36
36 O Ð I N N Anna Pjetursdóttir prófastsfrú á Hálsi í Fnjóskadal. Anna Pjetursdóttir. I Frú Anna Pjetursdótlir frá Hálsi andaðist hinn 25. febr. síðastl., rúmlega 64 ára að aldri. Dauði hennar var eigi að eins ástvinum hennar mikið harmsefni, heldur mun 09 mörgum, sem henni höfðu kynst, hafa fundist tómlegra og snauðara á heimili hennar, þegar hún var horfin. Það má rekja æfiatriði hennar í fáum línum, en um mannkosti hennar mætti fara mörgum orðum. Þó verður það ekki gert hjer. — Hún fæddist í Vestdal í Seyðisfirði 12. nóv. 1871, og voru foreldrar hennar Pjetur bóndi Sveinsson, hreppstjóraSveinssonar í Vestdal, sem dáinn er fyrir löngu, og Olöf Bjarna- dóttir, sem enn lifir hjá frú Margrjetu dóttur sinni á Egilsslöðum á VöIIum, 102 ára gömul. — Anna sál. naut góðrar fræðslu í æsku hjá hinum ágæta kennara Lárusi sál. Tómassyni á Seyðisfirði, og síðar var hún 2 vetur við nám í Reykjavík. Hinn 21. júní 1896 giftist hún sjera Asmundi Gíslasyni á Bergsstöðum, 02 bjuggu þau hjón þar 8 ár, en fluttust þá að Hálsi í Fnjóskadal, þar sem hún átti heimili til æfiloka. Þau eignuðust 4 syni, dó einn þeirra ungur, en hinir þrír eru nú komnir á fullorðinsár. Frú Anna var fríð kona og góðum gáfum gædd, og frábærlega ötul og umhyggjusöm húsmóðir, hrein- lynd og vinföst og hlýleg í viðmóti, ekki síst við þá, sem minni máttar voru eða eitthvað amaði að. Það kom sjer vel fyrir hana, einkum eftir að hún fluttist að Hálsi, að hún hafði vanist umferðinni miklu á Egilsstöðum, þar sem systir hennar og mágur, ]ón sál. Bergsson, bjuggu með miklum dugnaði og skör- ungsskap, enda.skorti hana sjaldan úrræði og kjark, því margt kallaði að í þjóðbrautinni á Hálsi. Það fóru líka margir hressari og glaðari frá henni, en þeir komu. — Það var hennar hlutskifti, sem svo margra annara góðra kvenna, að eyða æfi og kröftum öðrum til hjálpar og hagsbóta. Það varð enginn hjer- aðsbrestur, er hún hnje í val, en með sanni má heim- færa til hennar hendingar Bjarna Thorarensen skálds: »— — en þegar fjólan fellur bláa, fallið það engínn heyra má, en ilmur horfinn innir fyrst, urta bygðin hvers hefur mist«. Söngröddin hennar fagra heyrist nú ekki lengur og hún er horfin úr blómagarðinum sínum, sem hún kom upp við bæinn sinn, þar sem henni var svo mikið yndi að dvelja og starfa. Hún er horfin þeim vinum sínum — blómunum — eins og öðrum hjer. X. II. Þú straukst mjer ungum tárin blítt af brá og baðst mig þess að gleyma stundarhörmum, því alt af mætti eitthvað fagurt sjá og allir væru' í Drottins kærleiksörmum. Jeg hefði átt við þrautabeðinn þinn að þerra dauðans sveita' af köldu enni, þess færi' ei gafst og skýrt við skilnaðinn til skuldar minnar nú við þig jeg kenni. Jeg signi' í huga hljóður þína gröf, sem helgast nú af mörgum vinatárum, en andi þinn á ekki' í henni töf, það er mín trú og bót í harmi sárum. Jeg sje þig vakna eftir dauðans dá í dýrðarljósi', og gleyma öllum hörmum. Því Drottinn sjálfur þerrar þína brá og þig hann vefur sínum kærleiksörmum. Þó milli okkar sjeu' hin svörtu göng, jeg sje þig brosa til mín gegn um tárin! Þú gleðst við fögur blóm og saslan söng á sumarlandi bak við Hel og árin. Gunnar Arnason frá SkútustöOum. III. Löngum prestar Og prestkonan mörg Hispurslaus, hrein- lands vors hafa var prýði sveitar, oghollíráðum [lynd, verið þjóðfjelags elskuð og virt samhent elskuðum þegnar bestu, af öllum lýði; eiginmanni, og menningar vorrar hússtörf hún kendi' stýrði' hún garði máttarstólpar, og hannyrðir með stakri prýði en prestsetrin og siðfágun og gat sjer granna prýði sveita. sveita konum. og gesta lof. Þv! að kirkjunnar Prófastsfrú Anna En margar stundir kennimenn Pjetursdóttir, milli starfa voru oft fólksins sem húsfreyju sess sál hennar undi fyrirmyndir; á Hálsi prýddi, í söngva heimi, reyndust ráðhollir, var göfuglynd og blómálfa fjöld rjettu deilur, og góð kona, við bæinn sinn og voru bjargvættir fyrirmannleg á vori hverju bygða sinna. og fríð sýnum. hún vakti' af dvala.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.