Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 41

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 41
O Ð I N N 41 um í dynjandi steypibaði út um annan enda svefn- skálans og inn um hinn, þurkuðu sig og klæddust; fengju svo góðan morgunverð og færu síðan út í kirkju til morgunbæna. Síðan væri liðinu raðað upp til »Parade« og dagskrá Iesin upp, 03 síðan færi hver 10 drengja flokkur, með foringja sínum, þangað sem þeir ættu að vinna, og ynnu í skerpu tvo tíma. Svo væri öllu liðinu blásið heim kl. 11, og tæki þá hver drengur sín sundföt og færu niður að víkinni, sumir til að synda, sumir að róa og sigla á smábátum um poliinn, alt eftir föstum reglum. Svo kl. 12 miðdags- verður og hvíld á eftir. Kl. 2-4 síðd. vinna, svo nón- bítur og síðan leikir, knattspyrna á tveim eða þremur völlum, og ýmsar aðrar íþróttir æfðar. Svo kvöld- verður, þar næst samvera með söng og hljóðfæra- slætti, erindi um fræðandi efni, síðan stuttar kvöld- bænir og svo í rúmið kl. 9ty2. — Þannig hafði jeg útmálað lífið hversdagslega í hinum stóru römmurri, og myndað mjer hugmyndir um einstaka drengi eftir skaplyndi þeirra, og spunnið sögur um marga ein- staklinga, suma erfiða og gallagripi, hvernig fara ætti að þeim hverjum fyrir sig 0. s. frv. — A veturna hugsaði jeg mjer að hafa lýðháskóla fyrir unga menn. Jeg hugsaði mjer ræktun jarðarinnar og tún aukið upp í að ala 150 kýr, og þar fram eftir. — Jeg skemti mjer við þessar myndir svo oft og á ýmsan hátt, að þetta urðu nær lifandi sýnir fyrir mjer. Eina nótt í byrjun maí, á heimleiðinni, var jeg að skemta mjer við að hugsa mjer, hvernig jeg fengi fjárafl til als þessa. Jeg þóttist vera á járnbrautarferð í Ameríku og í klefanum hjá mjer var afar-viðmóts- góður maður, sem jeg komst í viðræður við, og fræddi jeg hann á mörgu um ísland, og svo kom, að jeg lýsti fyrir honum hugsjónum mínum um svona stofnun. Við komumst svo til Chicago og þar skildu leiðirnar; en eftir nokkra daga var jeg boðinn til hans, og kom þá í ljós, að þetta var margfaldur miljónamæringur og gaf hann mjer nokkrar miljónir til framkvæmdar hugsjón minni. — Jeg var svo niðursokkinn í þessa sögu mína, að mjer þótti leiðin alt of stutt, er heim var komið; en er jeg kom inn í stofu mína, lá brjef á borðinu; það var frá Ameríku, ekki þó frá neinum miljónamæring, heldur frá nafna mínum, sjera Friðriki Hallgrímssyni. Hann tjáði mjer, að á sambandsþingi Bandalaga íslensku kirkjunnar hefði verið ákveðið að bjóða mjer til Ameríku, til þess að ferðast á milli safnaðanna og starfa fyrir Bandalögin, en það eru hin kristilegu ungmennafjelög íslensku kirkjunnar þar. — Þetta kom eins og inn í hugsanir mínar á leiðinni heim, og mjer fanst eins og í því gæti legið meira en það eitt. að koma til Ameríku. í marga daga velti jeg þessu máli fyrir mjer. Fanst mjer þetta mjög girni- legt, og langaði til þess í aðra röndina, en hugsunin um að skilja við starfið hjer á þeirri blómaleið, sem það var að komast á, varð mjer samt ærið þung. Jeg leit til baka yfir starfið frá því er jeg kom heim, 1908, og hitti alt í kalda koli; ef nú ætti að fara eins; mig hrylti við þeirri tilhugsun. Jeg leit yfir þennan blómgunartíma, sem liðinn var. Jeg sá blóma ung- lingadeildarinnar, og hve mikið hún hafði gefið fje- laginu af áhugamiklum starfskröftum; jeg sá vöxt og viðgang yngstu deildarinnar og hið ágæta »Urval«, ungt að vísu, en fyrirtak að áhuga og lífi. Jeg hugs- aði um knattspyrnufjelögin »Val« og »Hvat«, gátu þau haldið strykinu og 7 ára áætluninni, þeirri, að keppa bara innbyrðis og leika vegna listarinnar sjálfrar, og geta svo 1918 valið úr bestu krafta þeirra beggja og sett reglulega gott lið á opinbert kappmót? Jeg leit á »Væringjana«, hvernig færi um þá, ef jeg yfir- gæfi þá á fyrsta ári þeirra. Jeg leit á jarðræktina, við höfðum fengið erfðafestuland á hrjóstrugum stað inn víð þvottalaugar, eitthvað 3 dagsláttur að stærð, og þar höfðu aðallega yngri aðaldeildarmenn starfað á hverju fimtudagskvöldi á sumrin, undir hinni ágætu forystu Guðmundar Bjarnasonar klæðskera. Jeg var ekki hræddur um þá grein. Jeg var heldur ekki hræddur um aðaldeildina, því jeg vissi, hvílíkan kraft vjer áttum í sjera Bjarna og stjórninni, eins og hún nú var samsett. — Mátti jeg fara frá þessu öllu? Svo kom sú hugsun: Ef til vill á jeg að fara! — Jeg hafði oft sagt við vini mína: »Jeg er hræddur um að fjelagið verði aldrei sterkt, ef jeg er alt af með því. Það hlýtur að reka að því, að jeg verði að fara, svo að þið getið þroskast til að sjá, að jeg er ekki nauðsynlegur*. Það var þá ekki svo lítið af þeirri hjátrú, að jeg yrði að vera með í öllu, og jeg var oft hræddur um að að því ræki, að jeg yrði málefn- inu til hindrunar. — Mjer hafði oft dottið í hug, að Guð yrði að taka mig burtu úr starfinu, annaðhvort alveg eða þá að fjarlægja mig með löngum sjúkdómi. Nú skaut þeirri hugsun upp hjá mjer, að ef til vildi væri Guð með þessu að stía mjer burtu, svo að hinir gætu sjeð, að alt gæti gengið án mín. En jeg vildi umfram alt vita með vissu, hvað Guð vildi í þessu efni. Jeg var því ekki bráður á að gefa svar vestur. Jeg þurfti líka að útvega mann í minn stað. Jeg kom auga á einn. Það var Páll V. Guðmundsson (nú Páll Kolka læknir). Hann las þennan vetur utanskóla fyrir tvo bekki. Mjer fanst hann langlíklegastur til þess að geta komið í minn stað. Hann var svo nákunnugur
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.