Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 55

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 55
O Ð I N N 55 gaman að heyra og sjá, hvernig hann leit á samtíðar- menn sína í æsku. Jeg þekti hann að eins 5 síðustu árin, sem hann lifði, en jafnvel þá bjó hann enn yfir slíkum hæfi- leikum, að unun gat verið á að horfa. — Var sá eiginleiki einn af mörgum, sem hann var gæddur, því að hann var fjölhæfur mjög. Auk skemtilegra gáfna hafði hann fengið staðgóða mentun, sem hann var svo stöðugt að bæta við, til æfiloka. Hann var minn- ugur vel, enda fróður um margt. Tungumálamaður hygg jeg að hann hafi verið ágætur að upplagi, og mun þó franskan hafa látið honum best, enda fjekk hann snemma æfing í að tala það mál, við þá mörgu sjómenn, er komu með frakkneskum skútum á hverju sumri til Patreksfjarðar. Sýnir það einnig, hvert álit hann hafði meðal ráðandi manna frakkneskra, að hann var gerður frakkneskur »konsular-agent« fyrir Vestfirði 3. maí 1911. Var því oft gestkvæmt í húsi hans af Frökkum, meðan hinar mörgu frakknesku skútur gengu hjer við land. Síðar sæmdi Frakklands-stjórn hann frakkneskri orðu, Officier l'academie. IV. Árið 1914 er merkisár í sögu Patreksfjarðar. Eins og fyr er sagt, keypti Ólafur ]óhannesson Vatneyrar- verslun og mikið af Vatneyrinni, með húsum og mann- virkjum, tilheyrandi útgerðarstöðinni, það ár. Útgerðin á Vatneyri var þá ekki nema svipur hjá sjón, miðað við það, sem nú er. Nú mun hún vera eitt fullkomnasta útgerðarpláss landsins, og alt er það, að heita má, fyrir tilverknað Ólafs ]óhannessonar, og nú í seinni tíð sona hans. I tíð »Miljóna-fjelagsins« (A/S P. ]. Thorsteinsson & Co.) voru all-mörg skip (kútterar) gerð út á hand- færaveiðar frá Vatneyri. Þegar Ólafur keypti, fækk- aði þeim að mun. Gerði hann þessi skip út: »Diddó«, »01evette«, »Smyril« og »Þröst«. Hætti »ÞrÖstur« að ganga 1935, en þrjú hin fyrnefndu laust fyrir 1930. Meðan skak-skipaútgerðin var sem mest á Vatneyri, í tíð »Miljóna-fjelagsins«, var óhjákvæmilegt að láta gera bryggju þar, og var hún bygð árið 1908. Var það að vísu hafskipabryggja, en ekki nema vísir til þeirrar bryggju, er nú stendur þar. Það leið ekki á löngu, er Ólafur hafði keypt Vatn- eyrina, að ýmsir fóru að gefa staðnum meiri gaum en áður. Sjálfan dreymdi hann stóra drauma um fram- tíðina á Vatneyri. Hann var ávalt bjartsýnn, en hann var framsýnn um leið. Og draumarnir rættust, eftjr því sem árin liðu og efni jukust. Það var fyrst eftir að hann var orðinn eigandi Vatneyrar, að nokkrar líkur fóru að verða til þess, að sú ósk hans rættist, er hann á fyrsta hjúskaparári sínu ljet í ljós við konu sína, er þau, sumarkvöld eitt, sátu uppi í hlíðinni, ofanvert við vatnið, er eyrin dregur nafn af, og horfðu yfir eyrina og fjörðinn, silfur- speglandi og fagran. Þegar þau höfðu setið þar um stund og horft í þögulli hrifning, í kyrð kvöldsins, yfir eyrina fögru, hið lítt numda land, rauf hann alt í einu þögnina og mælti: »Hjer vildi jeg lifa og hjer vildi jeg deyja«. Það voru litlar líkur til þess þá, 1896, að þessi ósk hans gæti nokkurn tíma ræst, í þeim skilningi, sem hann meinti. Þau hjón, Ólafur og frú Auróra, byrjuðu búskap sinn með tvær hendur tómar. Og vart mun hin unga kona þá hafa vogað að gera sjer svo djarfar vonir, að þessi ósk manns hennar yrði nokkru sinni að veru- leika, og síst slíkum, sem raun hefur síðan á orðið. Efnin voru engin, til að byrja með, eins og jeg sagði, en því einlægari vilji og áræði til atorku og dáða. Og frá því fyrsta var hin hulda hönd gæfudísanna þeim hliðholl. — Lánið var með í hverju því verki, er Ólafur kom nærri. Og af persónulegri viðkynningu við hann veit jeg það, að hann þakkaði aldrei sjálf- um sjer sitt mikla lán og gengi. Hann vissí, og viður- kendi jafnan, að það hvíldi í höndum æðra valds. Hann var sjerlega trúhneigður maður og einlægur vinur kirkju og kristindóms. Við áttum oft tal saman um trúmál, og var ánægjulegt að ræða þau málefni víð hann. Það var ósjaldan, eftir að leiðir okkar lágu saman, að jeg heyrði hann segja, þegar eitthvað krepti sjerstaklega að: »Það raknar úr þessu von bráðar, og betur en áhorfist. ]eg hef beðið um það, og jeg trúi því. Drottinn minn hefur alt af hjálpað mjer, þegar mest hefur reynt á. Og hann mun einnig gera það nú«. — Slík var trú hans, og í samræmi við hana virtist mjer hann breyta. Það var mikið verk að vinna á Vatneyri fyrir á- hugasaman mann og framsýnan, en það var Ólafur hvorttveggja. Tók hann nú þegar að byggja fleiri hús, tilheyrandi útgerðinni, stækka fiskreitana, leggja járn- brautarspor um þá og fullkomna útgerðarstöðina á einn og annan hátt. En stærsta framfarasporið fyrir Vatneyri og kauptúnið Patreksfjörð er stigið, þegar hann byrjar á togara-útgerð. í nóv. 1925 kaupir hann togarann »Glað«, sem hann skírði upp og kallaði »Leikni«, og gerði hann út í 6 ár, þar til togarinn strandaði 21. nóv. 1931. Liðu nú fjórir mánuðir svo að enginn togari gekk frá Vatneyri. En í marsm. 1932 kaupir Ólafur togarann »Gylfa« og í sept. sama
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.