Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 53

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 53
O Ð I N N 53 Olafur Bjami Jóhannesson. Þessi æskuár Ólafs Jóhannes- sonar, fram um tvítugsaldurinn, skiftast milli námsins í Latínu- skólanum á vetrum og verslunar- starfsins heima í átthögunum á sumrin. Það lítur svo út, sem hugur hans hafi meira beinst að verslunarstarfinu, og var hann þó góður námsmaður og gekk vel í skólanum, 03 meðal skóla- bræðra sinna var hann mjög vin- sæll, því að þeir mintust hans jafnan á einn veg, sem eins hins besta og skemtilegasta fjelaga í þeirra hópi, að því er jeg hef heyrt á þeim, sem kunnugastir voru honum á þeim árum. — — Kristinn O. Jóhannesson. Haustið 1888 sigldi Ólafur til Kaupmannahafnar og hugðist að lesa þar lyfjafræði, en atvikin höguðu því svo, að hann hvarf heim til ættlands síns aftur, að tæpu ári liðnu, og þá afhuga öllu sjernámi. Stóð hann nú á tímamótum. Sterk straumhvörf höfðu orðið í lífi hans. Hinar fyrri vonir sjálfs hans og ættmenna hans, um embættis-frama, höfðu allar dáið. Borgir æskuhugsjónanna hrunið í rústir. Ten- ingunum er kastað. Skólaárin, með öllum sínum marg- víslegu minningum, liggja að baki, en fram undan er sú braut, sem að vísu var ekki ókunn, en að mestu óráðin. Nú voru það enn verslunarstörfin, sem við tóku. Og það má happ heita, að örlögin skipuðu hon- um þar í röð, er hann síðar stóð til efsta æfidags, enda þótt jeg sje þess fullviss, að sæti Ólafs Jó- hannessonar hefði verið vel skipað, hvar sem hann hefði verið settur á bekk í lífinu. — Hæfileikar hans voru slíkir, að hann var hvergi meðalmaður. II. Eftir heimkomuna frá Höfn fór Ólafur til foreldra sinna, heim að Sveinseyri, og dvaldi þar árlangt. En hann fann þar ekki viðnám krafta sinna, og leitaði sjer atvinnu að heiman, í átthögunum vestra. Reynd- ist það þó árangurslaust í fyrstu. Skrifaði hann þá hinum fyrra húsbónda sínum, Sigurði kaupm. Bach- mann á Vatneyri, er áður hafði reynst honum best, og fjekk hann um hæl svarbrjef þess efnis, að vinna stæði honum til boða, og skyldi hann koma, heldur fyr en seinna. Fór hann þá sem fastamaður til Sig- urðar Bachmanns. Var það árið 1890. Frá þeirri stund til hinsta æfidags vann Ólafur að heill og viðgangi Vafneyrar á öllum sviðum, enda ber nú staðurinn merki handa hans og anda, og mun gfcra það um næstu ókomin ár. Það var ærið verkefni að vinna á Vatneyri fyrir mann, jafnáhugasaman og kraftmikinn sem Ólafur var þá. Og hann taldi aldrei stundirnar, sem hann vann, enda gerði hann aldrei kröfu til >að alheimta daglaun að kvöTdumc Þegar störfum var lokið að kvöldi, í versluninni, var það all-oft venja hans, þegar veður leyfði, að róa til fiskjar fram á fjörðinn, og var hann furðu aflasæll í þeim ferðum, bæði á færið og byssuna, en byssu- laus fór hann sjaldan á sjóinn. Hann var skotmaður hinn fimasti, bæði á sjó og landi, enda lipurmenni hið mesta. Lá hann úti fyrir tófum, að vetrarlagi, um all-mörg ár, með góðum árangri. Ekki var kaupið hátt, sem hann hafði fyrstu árin. En það var sem blessun hvíldi yfir störfum hans og einnig því fje, sem hann vann sjer inn. Þótt Ólafur væri gleðimaður mikill og í æsku ærslafenginn í meira lagi, var jafnan hin fylsta reglu- semi á öllu því, er að versluninni laut, og hann átti að sjá um. Kom það sjer vel síðar, er hann varð »factor« við þá sömu verslun, og enn seinna eigandi hennar. Árið 1896, í ágústmánuði, seldi Sigurður Bach- mann Pjetri ]. Thorsteinsson og Ouðm. Thorsteinsson, á Bíldudal, verslun sina á Vatneyri. V/arð þá Ólafur verslunarstjóri hjá hinum nýju eigendum verslunar- innar, og gegndi því starfi þau 10 ár, sem þeir áttu verslunina.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.