Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 10

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 10
10 O Ð I N N Gullkálfurinn. Þeir sundlögðu gullkálf í silfurfljót. I sjónauka fram undan hrein og fögur á svipinn var elfurin — silfurlögur, er sólunni breiddi sig út á mót. — Og kálfsi fór syndandi silfurveginn, en sæmdirnar biðu' 'ans hinu megin. Þeir ætluðu honum hið æðsta gagn og alið 'ann höfðu á seljarjóma, og útlit hans virtist þeim vel til sóma, það vitnaði' um auðsins lifandi magn. Og heiður þeim fanst þó í hneisuskyni, að hann væri talinn af þessu kyni. Þeir leiddu' 'ann í kjölfarið löngum taumi, þá leiðina ætluðu honum að þræða. Um nýbreytni — tryggara taumhald að ræða — þeir töldu' ekki dælt fyrir silfurglaumi. En hlummana kreistu þeir knáum greipum og kraumaði froðan á öldusveipum. Þeir litu' á bolann sem brautryðjanda, þó bátnum hann væri' á eftir teymdur, í vaxandi sjóði á sundi geymdur alt silfrið hann mundi með gulli blanda. Og kálfsi var framgjarn, hann buslaði' í bárum, svo brimaði silfrið á gullnum hárum. Um einstaklings þroskann þeir þurftu að sjá og þess utan margföldun gullsins annast; við einstaklings frelsið þá fýsti að kannast, eins framt og að takmörkun þess að gá. — Ef kálfurinn hygðist að klifra í bátinn, án kvíða að horfa um öxl var mátinn. Þeir sundlögðu gullkálf í silfurdjúp, en sáu' ekki fyrir, hvað mundi henda; þeim fanst ekki neitt á þann bóginn benda, að bölvunin væri' undir silfurhjúp. En fleytan að sjálfsögðu fljóta mundi, svo fremi að kálfurinn væri á sundi. Er boli sá land, vildi 'ann lenda í skyndi, svo leiður orðinn að vera teymdur. Hann vildi' ekki framtímis verða geymdur í varðhaldi, það var svo fjarri 'ans yndi. Hann langaði' að velja sjer lending sjálfur án lóss, þó að hann væri bara kálfur. Svo snarlega bátnum hann sneri við og snögglega kipti svo fast í tauminn, að útbyrðis niður þeir steyptust í strauminn, sem stýrt höfðu beint út á þetta mið. Og taumhaldið mistu þeir, traustið ekki, en tuddann grunuðu þeir um hrekki. Þeir óðu þar niður úr silfri í saur og sundtök í kafi til einkis reyndu; í hæðirnar upp sínum bænum beindu þeir bestu, sem grynst voru sokknir í aur. En enn þá var kálfurinn eina vonin, sem ei var þó líklegt um týnda soninn. Þeir áttu' að eins gott af þeim gula skilið, en goldið 'ann hafði þeim eldið kulda — og þetta var alr, sem hann þóttist skulda. Og þeim var nú augljóst, að tapað var spilið. — Þeir höfðu þó verið til annars að ala 'ann - og allir fórust, sem náðu' ekki í halann. öuttovmuv J. Quttovmsson. áræði hans og karlmensku — er Ingólfur Arnarson mikill. Það er vonandi, að það æðra vald, sem hann þar studdist við og varð honum svo heilladrjúgt og hefur fylgt bygð hans og bæ til þessa tíma, verði það einnig framvegis. Jeg ætla svo að endingu að leyfa mjer að tilfæra hjer tvö erindi eftir Grím Thomsen, sem skilaboð frá Ingólfi Arnarsyni til Reykvíkinga og þjóðarinnar yfir- leitt, hvernig hann Ieit á málin — og lítur enn: „Reynt þaö hef jeg eldri og yngri, ei þótt jeg í svipinn skildi, að sínum bendir forsjón fingri fyröum, ef þeir blýða vildi. Margar gerir þrautir þyngri þverúðin gegn drottins mildi; varðhaldsenglar voru gefnir í vöku mönnum bæði og svefni. Af því flýtur auðnubrestur öllum, sem ei trúa vilja, ósýnilegur oss að gestur innan vorra situr þilja; þylur sá ei langan lestur, en Iætur sína meining skilja. En — ef ekkert á oss bítur, engill fer — og lánið þrýtur".
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.