Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 65

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 65
O Ð I N N 65 hvern. Hún unni morgunstundinni og notaði hana kappsamlega, hafði vanalega undirbúið drjúgum dags- verkið er aðrir risu á fætur. Eftir að þau hjónin ljetu af búskap um 1920, stóð hún enn fyrir búi Jóhannesar og Eiríks sona sinna til ársins 1922, er maður hennar Ijetst, en úr því fór heilsa hennar að bila, sjerstaklega eftir lát Eiríks sonar hennar, er hún tregaði mjög mikið. Arið eftir lagðist hún í rúmið og fór aldrei á fætur eftir það. Var hún hjá jóhannesi syni sínum í Vallholti og naut framúrskarandi ástúðar og umhyggju þeirra hjóna í elli sinni; enda sagði hún oft þeim, er þetta ritar, að þó hún hefði oft átt erfitt á lífsleiðinni og sjer hefði fundist skaparinn leggja á sig of þungar byrðar, þá hefði hún þó aldrei getað óskað sjer ánægjulegra og rólegra æfikvölds. Hún var líka jafnan glöð og skraf- hreyfin við hvern sem að garði bar og leit inn í her- bergið til hennar. Þó Guðrún væri alin upp á þeim árum, er því var trúað, »að menn ljetu ekki bókvitið í askana«, unni hún þó mentun og bókvísi, og er hún var unglingur, lærði hún sjálf að draga til stafs á umslög, er hún fjekk hjá föður sínum. Þegar t. d. það kom til tals, að Valdimar, sem var elstur þeirra bræðra, færi á Möðru- vallaskólann, dró faðir hans heldur úr því, þótíist tæplega mega missa hann heiman að og ekki geta kostað hann, sagði hún hið gagnstæða. Hann yrði að fara, fyrst hann langaði til þess, enda sagði hann, að hún hefði gert alt til að hjálpa sjer, þó að hún hefði sjálf af litlu að taka, og alt af var hún að senda hon- um ýmislegt, er hún hjelt hann vanhagaði um. Hann segir svo sjálfur frá: »Hún sendi mjer líka oft sjálf linu, sem hún skrifaði jafnan á hnje sjer, af barnsvan- anum. Skrift hennar var hrein og læsileg, og þótti mjer vænna um þau brjef, þó að stutt væru jafnan, en frá megi segja*. Af ástúð og umhyggju móðurinnar höfðu öll systkinin þessa sömu sögu að segja. Um hjeraösbrest ei getur, þó hrökkvi sprek í tvent, segir skáldið Guðm. Friðjónsson, og eins er Iítill tregi og engin sorg á ferðum, þó ekkja falli í valinn með 70 ár á herðum. ]á, jeg býst við því, að það muni ekki þykja mikl- um tíðindum sæta, svona yfirleitt, þó að gamalmenni hverfi til hinstu hvíldarinnar. En samt finst mjer það undantekning með Guðrúnu í Vallholti. Hún var merkilegur fulltrúi sinnar kynslóðar. Æfi hennar var fjarskalega erfið og baráttusöm á stundum, en það bugaði hana ekki, heldur stælti. Hún var hefja á raunastundunum og gleymdi þeim aldrei. Þess vegna var hún líka stór í meðlætinu, og þreyttist aldrei á að brýna dáð og "dugnað fyrir börnum sínum- og vinum. Hún trúði á Guð og treysti honum, trúði því, að ef hún legði fram sína krafta, þá mundi hann heldur ekki synja henni um sína bænheyrslu. Hún trúði á sjálfa sig þannig, að ef hún misti ekki móðinn, þá mundu jafnvel hinir ægilegustu erfiðleikar sigrast að lokum, og hún trúði á landið, frjósemi moldarinnar, að móðir náttúra mundi verða veitul á gæði sín hverjum þeim, sem hefði manndáð, framtak og útsjón að afla þeirra og gæta. Guð gefi að slík trú mætti sem lengst verða kyn- fylgja íslensku þjóðarinnar. St. V. Til G. Björnson, fyrv. landlæknis. Á sjötugsafmæli hans 12. okt. 1934. Dýr var æskudalur, draumar óskalanda, horskur rjeði halur hollan lærdóm vanda. Hlýtt í hróðrar sölum hljómur tóna slyngur óx í dýrum dölum, dáður Húnvetningur. Vilji, vit og hreysti vann og hikaði eigi, gátur lifsins leysfi á lækna þyrnivegi. Hefur lýða hylli, heldur andans skildi, mannúð, ment og snilli, mannsins sanna gildi. Þakkar hver, er þáði þinnar fræðslu njóta, lærdómspróf með láði ljetstu marga hljóta. Mentarúnir rjettar rækir gáfnaslyngur, sómi sinnar stjettar, sannur Islendingur. Álfkor, Lögrjetta. 31. árg. Lögrjettu er nýlega kominn út, allur í einu lagi, eins og Óðinn á þessu ári. I Lögrjettu eru ýmsar greinar undir fyrirsögninni: »Um víða veröld*, eftir Vilhjálm Þ. Gíslason »Þættir úr stjórnmálasögu fslands 1896 —1918«, 12 útvarpserindi Þorsteins Gíslasonar frá fyrrihluta þessa árs. Niður- lag sögunnar »Gríma«, eftir Theódór Friðriksson. Niðurlag sögukaflanna »Frá Litlafjalli«, eftir Þorstein Jósefsson. Kvæði eftir Pjetur Beinteinsson frá Graf- ardal og Þorstein Gíslason, og ýmisl. fleira.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.