Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 91

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 91
0 Ð I N N 91 Hún drakk frá mjer anda og æðablóð í ástanna brennandi þorsta, og hjelt mjer föstum með hrömmum ljóns í heitum og skjálfandi losta. O, hrífandi angist, ó, inndæla kvöl! 0, ástanna sæla og harmar! Á meðan jeg undi við kærleiks koss þá kvöldu mig dýrsins armar. Og næturgalinn söng enn um ást í inndælum skógarlundum. Hann söng: »Því blandast æ böl og sorg þeim blíðustu yndis stundum? Hvort geturðu ráðið, þú gamla mynd, þá gátuna sælu og tára? Um hana í söng mínum hefi jeg nú hugsað um þúsundir ára«. Lórelei. Jeg hrindi nú stafni frá ströndu og stíg á dverga fley; í huganum held til Rínar og heimsæki Lórelei. Hún situr á hamra hillu og hyldýpið undir gín, og hárið um herðarnar niður hrynur, og tunglið skín. Jeg heyri, að margan hafi heillað sú töfra sýn. En svo vil jeg heyra sönginn, hvort seiðurinn nær til mín. Því þessir eldgömlu ómar, þeir eru' ekki bara tál, en leiknir á lífsins hörpu og lifa í fólksins sál. En hún á í berginu og hylnum heima, en ekki ieg. Þótt syngi hún gígjugaldur, jeg geng í burt minn veg. Langt burt. Langt burt, á Sahara sö'ndum situr eitt dökkbrúnt fljóð og hugfangið horfir í norður með heitt og órótt blóð. Og upp undir Öræfajökli, við ísþakið fell í hlje, hann Sigurður horfir í suður. Þar situr hann yfir fje. Og þau tvö elska hvort annað, þó aldrei þau fái að sjást, og þjást af þrá til að hittast. En þetta er vonlaus ást. Himinn og haf. Nú sit jeg hjerna við sjóinn í sólskini og Iíður vel, og horfi út um hafflötinn víða og himinsins bláa hvel. Og altaf er aldan að deyja, en altaf fæðist ný, og altaf um vorloftsins víddir er vindur að elta ský. Hann hrekur um himininn skýin og hreinsar til, eins og þarf. En þau fæðast óðara aftur, svo ónýtt er vindsins starf. Og enginn veit, hvaðan hann kemur, nje hvert hann síðan fer. En svo er um alt og alla, sem eru að ferðast hjer, Jeg skoða skýin og sjóinn og skil ekki þetta tafl. Og ýmist til dáða' eða drauma mig dregur tvens konar afl. Ðylting. I. Jeg rís nú loks úr roti og reyni, hvað jeg má, og ætla mjer afrek að vinna, sem aldirnar segi frá. Jeg finn, að jeg vex og vitkast og verð eins og risi stór, og herklæðist, tek mjer hamar í hönd eins og Asa-Þór. Mjer lízt sem það mætti laga til löndin á þessari jörð
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.