Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 49

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 49
O Ð I N N 49 Jakob Símonarson á Brekku vtð Hofsós. Fæddur 6. jan. 1864. — Dáinn 24. okt. 1935. Jakob var fæddur í Hólakoti á Höfðaströnd, og voru foreldrar hans Símon Sigvaldason, bóndi þar, og kona hans Hólmfríður Jakobsdóttir. Þeir voru bræðrasynir Sigvaldi Þorsteinsson, kaupm. á Akureyri, og Jakob, en í framætt var Jakob af merkum bænda- ættum í Skagafirði, og náskyldur þeim Sigurði málara, Sigurði Guðmundssyni, byggingameistara í Reykjavík, og Arasens-ættinni. Jakob misti föður sinn ungur. Heimilið var fátækt og systkini hans öll á ungum aldri, Varð hann því strax, unglingurinn, að taka upp harðvítuga baráttu fyrir tilveru sinni og sinna nánustu, því að hann varð þá strax að veita móður sinni alla þá aðstoð, er hann var megnugur, til þess að koma upp yngri systkinum sínum. Þurfti hann því strax á barnsaldri að leggja hart að sjer að vinna og óefað oft um megn fram. En hann var kjarkmikill og óvílinn, svo erfiðleikarnir stæltu hann, en beygðu ekki. En þetfa mun jafnframt hafa mótað skapgerð hans til meira harðlyndis en annars hefði orðið. Jakob ól svo að kalla allan aldur sinn á æsku- stöðvunum. Hann var að vísu eitt ár, sem unglingur, hjá Pjetri í Hofdölum, frænda sínum, og þrjú ár austur í Þingeyjarsýslu, en annars óslitið á Höfðaströndinni. Sannaðist því á honum hið fornkveðna, að »röm er sú taug, | er rekka dregur | föðurtúna til«. Snemma bar á tápi og atgervi Jakobs til sálar og líkama, og á óslökkvandi fróðleiksþrá, en ástæður voru óhagstæðar til þess að fullnægja henni. En um það, hve mikið var í manninn spunnið, ber það best vitni, að rúmlega tvítugur að aldri var hann ráðinn sem ráðsmaður til sjera Þorleifs á Skinnastað. Taldi Jakob sig hafa haft mjög gott af veru sinni hjá þeim merka mentamanni og fræðaþul, og tókst með þeim sjera Þorleifi hin kærasta vinátta, sem hjelst meðan báðir lifðu. Þar eystra kvæntist Jakob Maríu Þórðardóttur, sem enn er á lífi í Reykjavík, og eignuðust þau einn son, Vilhelm, cand. phil. í Reykjavík. Árið 1890 reisti Jakob sjer lítið, en snoturt, íbúðar- hús á bakkanum norðan við Hofsós, rjett ofan við sjóinn, og með höfnina og kauptúnið rjett sunnan við. Hofsós-bakkinn stendur hátt, og er þaðan hin feg- ursta útsýn yfir Skagafjörð, sem þaðan blasir við í hinni stórfenglegu fegurð sinni. Jakob varð fyrstur Jakob Símonarson. manna til að nema þarna land, því hann tók þegar dálitla landspildu til ræktunar kring um bústað sinn. Landið var magurt og gróðursnautt, en honum tókst á fáum árum að breyta því í grösugt og fagurt tún, og þarna bjó hann alla stund síðan. Jakob var óvenjulegur maður fyrir margra hluta sakir. 011 verk ljeku í höndum hans, hvort heldur til lands eða sjávar. Hann var afburða sjómaður, og stund- ' aði sjó, bæði sem formaður og háseti, um fjölda mörg ár. Hann var smiður ágætur, bæði á trje og járn, og smíðaði jafnt hús sem báta, og alt með afburð- um vandaðog traust, og til hvers verks var hann af kunnug- um talinn gildur tveggja manna maki, enda karlmenni að burðum. Og svo var ákafinn mikill, að oft vann Jakob 16, og jafnvel 20, stundir í sólarhring, en slík óhófleg þrekeyðsla fór að lokum með heilsu hans, og hin síðustu tíu árin var hann óvinnufær. Veikindin bar hann með þreki og karlmensku. Jakob var gáfaður í besta lagi. Minnið var óbilugt, og hjelt hann því óskertu fram í dauðann. Það var unun að heyra hann segja frá liðnum atburðum. Hann gat dregið upp svo skýrar myndir af mönnum og at- burðum þeim, sem hann sagði frá, að áheyrandinn bókstaflega sá það fyrir sjer. Hann var hagorður í besta lagi, en hafði það lítt um hönd. í orðasennu var hann harðskeyttur og markviss, þegar því var að skifta, og þótti sumum ekki gott að verða fyrir skeyt- um hans, er svo stóð á. Jakob hafði aflað sjer allmikillar og haldgóðrar sjálfsmentunar; var víðlesinn og fylgdist vel með fram til hins síðasta í öllu því, er laut að verklegum fram- kvæmdum og sjálfstæði þjóðarinnar. Fór hann ekki í neina launkofa með skoðanir sínar, hvorki á mönnum nje málefnum, því hann var maður hreinskilinn og einarður; en skoðanir hans voru ávalt bygðar á bjargi traustra röksemda. Vmsir töldu Jakob harðlyndan og óþjálan viður- skiftis. Sannleikurinn var sá, að lífið hafði farið um
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.