Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 14

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 14
14 Ó Ð I N N Landnámsmaður. Það var eitthvað um 1897 — árið eftir jarðskjálftann mikla á Suðurlandi 1896 —, að maður nokkur kom frá Ameríku. Hann var islenskur og þá um þrítugsaldur. Sá, er þetta ritar, hafði þá hvorki heyrt hann nje sjeð áður. En í Holtahreppi könnuðust ýmsir, eða nokkuð margir, við hann, og þóttust sumir kunna ýmislegt um bernsku og æsku hans að segja; þar á meðal það, að þá hefði hann verið all-einkennilegur, nokkuð »fyrirtektasamur« og glettinn. Sagður var hann hafa verið munaðarlaus á bernskuárum, en upp alinn að miklu eða mestu leyti hjá einum mesta höfðings- bóndanum í Holtahreppi á þeim dögum, Erlendi Eyj- ólfssyni á Herríðarhóli, og konu hans Guðrúnu Jóns- dóttur. Eins og flestir framkomnir sveitadrengir á þeim árum, mun þessi maður all-snemma hafa verið sendur til sjávar, til róðra á opnum bátum eða skip- um; en engar sögur gengu af sjómensku hans. En hvað sem um það var, þá má þó fullyrða, að nokkur dugur og stórhugur hafí verið í drengnum, því að sagt var, að snemma hafi hann tekið að hnýsast í bækur og ýms fræði, og loks hafi hann farið að bisa við að Iæra eitthvað í útlendum málum og snapa sjer út ofurlitla tilsögn í þeim, þar á meðal í ensku. Er sagt, að Gísli læknir Pjetursson á Eyrarbakka hafi verið einn helsti — og enda aðal-kennari hans í ensk- unni o. fl. En hvort sem þessi kensla og lærdómur var meiri eða minni, þá ljet piltur sjer þetta nægja sem nesti alla leið til Ameríku, og er eigi vitað, hver annar farareyrir var, eða hvernig sú ferð var farin. því þar sem vaxandi kærleikur og vaxandi friður og gleði ríkir, er síðasta árið fegurst og best. Þessi orð eiginmannsins: >Hún gerði mig að gæfu- manni«, eru án efa fegursta myndin, sem hægt er að draga upp af lífi og starfi þessarar góðu og mikil- hæfu konu, Þuríðar sálugu, og jeg veit með vissu, að þau eru ábyggilegur sannleikur; hún gerði eiginmann sinn að virkilegum gæfumanni og börnin sín að góð- um, elskulegum börnum. En hún og þau hjónin hafa lika aukið mikið á gleði og gæfu annara manna; það var gott fyrir alla, sem lifðu skuggamegin á vegi lífs- ins, að leita til þeirra; hjá þeim gátu þau reitt sig á að finna sólargeisla, — samúð og kærleika —, og virka hjálp, þegar þörfin var brýn.— Hinir sterku skilja einatt best veikleika hinna veiku og eru fúsastir að bera með þeim byrðarnar, sem eru þeim of þungar. Þessi merku og mikilhæfu hjón, sem allir kunnugir bera svo hlýjan hug til, áttu lykilinn að sælulandinu, traustið til frelsarans Jesú Krists, og vjer, vinir þeirra, vitum, að bænir þeirra opnuðu þeim fagra heima elsku og umhyggju drottins; þau fengu á alveg sjerstakan hátt að reyna mátt og vernd hins volduga í lífinu, og þess vegna gátu þau einnig nú, er skilnaðarstundin rann upp, sagt: »Verði þinn, en ekki minn, vilji, faðir«; þau vissu, að faðirinn himneski veitir alt af börnum sínum hið besta, hvort sem vjer skiljum það eða ekki. Með innilegu þakklæti til þessara kæru hjóna, fyrir ástúðlega vináttu þeirra, vil jeg enda þessar línur, og með þeirri bæn, að blessun himnanna hvíli yfir þeim, hvort sem þau eru »heima eða að heiman frá drottni*, og yfir öllum ástvinum þeirra. Guðm. Einarsson. Kveðja frá sjera Jóni N. lóhannessen við jarðarför Itonu hans frú Þuríðar Filippusdóttur. Skín, Drottins ljós, og lýstu veginn mjer, því lífs míns sól í myrkum skuggum harma hjúpuð er, en hjá þjer skjól jeg veit jeg finn, er harmur hjartað sker. 0, hönd mjer rjettu, Quð, jeg treysti þjer. Þú leiddir mig, barst Ijósið veg minn á, mín Ijúfa snót. Við lifðum okkar æfi líkt og strá af einni rót. Og umsjá þína sjerhvern dag jeg sá sem sólargeísla heimilinu á. Við áttum saman eina von og trú. Jeg alt af fann: Með þinni ást og góðleik gerðir þú mig gæfumann. Jeg finn, hve margt jeg á að þakka þjer af því, sem líf og gæfa færðu mjer. Jeg fer nú einn, án fylgdar þinnar, heim. Mjer finst alt breytt. >ó ómar rödd: Alt gott í minni geym, af Guði veitt. Mjer heilsar nú fyrst hús mitt gleðisnautt, er heim jeg kem og sæti þitt er autt. Haf hjartans þökk — Að hugsa' um endurfund skal huggun mjer, því jeg kem yfrum eftir litla stund á eftir þjer. Og rjettu mjer þá hlýja kaerleiks hönd, er höfn jeg tek á vonalandsins strönd. Þ. G.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.