Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 62

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 62
62 O Ð I N N þessum umbótum. Meiri-Tungu-túnin, sem áður voru kargþýfð og gáfu um 100 hesta, urðu á skömmum tíma girt og sljettuð, og gefa nú með útfærslum og ný- græðum 5-6 hundruð hesta, því þeir bræður ljetu svo sem ekki sitja við þúfnasljettun eina, heldur hafa á síðari árum rifið sundur með jarðyrkjuvjelum marga ha. af móum, og nú má svo heita, að í Meiri-Tungu sje nú að mestu leyti heyjað á vjelunnu og ræktuðu landi, í stað þýfðra reitings-slægna áður, og fram- fleytir jörðin nú betur tveimur búum en einu áður. Einnig voru þeir bræður fyrstir manna að byggja íbúðarhús úr timbri fyrir aldamót, sem þeir hafa svo aukið og umbætt á síðustu árum. Kerrur til flutninga keypfu þeir fyrstir manna, og nú síðar flutningabíl, eftir að þeir komu til sögunnar. En jafnframt því, að bæta jörð sína og húsakynni, tóku þeir virkan þátt í ýmsum sveitar-málefnum, og verður þess getíð síðar. Eftir lát móður sinnar hjeldu þeir bræður áfram fjelagsbúi. Skiftu þeir nú þannig verkum með sjer, að Djarni fór til sjávar á vetrarvertíðum, lengst af í Þorlákshöfn, en Þorsteinn gætti bús. Skrapp þó til róðra að Loftsstöðum eða í Háfssand, er gæftir voru. Um þessar mundir lærði Þorsteinn orgelspil hjá Einari organista í Hafnarfirði, og spilaði hann lengi síðan í kirkjum; hefur stundum haft þrjár kirkjur í einu og spilað sinn sunnudaginn í hverri, t. d. Ár- bæjar-, Marteinstungu-, og áður fyr Háfsstaða- eða Kálfholtskirkju, en er nú hættur þessu starfi fyrir nokkru, vegna sjóndepru. Var Árbæjar-kirkja fyrsta kirkjan, sem fjekk orgel þar um slóðir (1890), og var Þorsteinn þar fyrsti organisti. Og tvímælalaust hefur hann mjög mikið stutt að auknum og bættum kirkju- söng í nágrenni sínu. Auk þess hafa margir notið óteljandi ánægjustunda á heimili hans, er hann, sá glaði og gestrisni maður, var sestur við orgelið og »tók lagið*. Svo var það að minsta kosti á meðan orgel voru fágæt á sveitaheimilum,og enda miklu lengur. 2. júlí 1899 gekk Þorsteinn að eiga frændkonu sína, Þórunni Þórðardóttur, alþingismanns Guðmundssonar frá Hala í Asahreppi, hina mestu ágætiskonu. En móðir Þórunnar og fyrri kona Þórðar var Valdís Gunnarsdóttir frá Sandhólaferju, en Gunnar var bróðir Jóns heitins í Meiri-Tungu; eru þau hjón því að öðrum og þriðja að frændsemi. Nokkru eftir hjónabandið lærði Þórunn Ijósmóður- störf, og hefur stundað þau síðan með stakri lipurð og hepni, svo að á þeim 28 árum, sem hún hefur verið ljósmóðir, hefur engin kona dáið af barnsförum, sem Þórunn hefur verið hjá. Auk þess má segja, að Þórunn hafi verið hjúkr- unarkona í nágrenni sínu, því oft er leitað til þeirra hjóna, ef veikindi ber að höndum —, og margra augum hafa þau lokað í síðasta sinn. Og ótaldar eru læknisferðirnar, sem Þorsteinn hefur farið um æfina. Hefur þá oft komið sjer vel, að hann hefur jafnan átt góða hesta og ekki verið hestasár. Um Þorstein á vel heima þessi ljóðlína: „Skjótur varstu, vinur, að vitja manns í nevð". En fyrir þennan þátt einan væru þau hjón verð meiri og loflegri ummæla en hjer er rúm fyrir. Þar verða að nægja blessunaróskir þeirra, sem þau hafa hjúkrað. Þau Þorsteinn og Þórunn hafa eignast þrjú mann- vænleg börn, tvo drengi og eina stúlku, sem öll eru upp komin heima h\á foreldrum sínum. Bjarni, oddviti f Meiri-Tungu, er giftur Þórdísi Þórðardóttur frá Hala, hálfsystur Þórunnar. Er móðir hennar Kristín Gunnarsdóttir frá Sandhólaferju, síðari kona Þórðar alþm. Guðmundssonar; er hún enn á lífi hjá þeim hjónum Bjarna og Þórdísi. Hún hefur verið blind um 20 ár. Þórdís er hin besta kona, eins og hún á kyn til, greind vel og sönghneigð. Börn eiga þau 4 á lífi, tvo drengi og tvær stúlkur, og mistu auk þess tvo drengi í æsku. 011 eru börnin skýr og mannvænleg. Bjarni hefur verið oddviti Holtahrepps síðan 1911, en áður hafði Þorsteinn bróðir hans það starf á hendi. En í hreppsnefnd hafa þeir löngum verið annar eða báðir. Auk þess hefur Bjarni oft verið tilnefndur af sýslumanni Rangárvallasýslu til ýmsra mats- og sáttar- gerða, og hafa tillögur hans jafnan þótt gefast vel, því maðurinn er vel viti borinn, góðgjarn og í hví- vetna góður drengur. Vegamál sýslunnar eru honum vel kunn, því á ár- unum frá 1896 til 1930 mun varla hafa verið lagður svo sýslu- eða hreppavegur í Rangárvallasýslu, að Bjarni í Meiri-Tungu væri þar ekki við riðinn. Hann hefur sagt til, hvar veg skyldi leggja, mælt fyrir hon- um og stjórnað verki, í flestum tilfellum. — Var oft undravert, hvað honum tókst að koma áfram miklu verki fyrir litla peninga. Sýslunefndarmaður fyrir Holtahrepp hefur Bjarni verið um nokkur ár. Bjarni gekk í Flensborgarskólann í Hafnarfirði 1895—'96, og skaraði hann þar svo fram úr að náms- hæfileikum, að við burtfararpróf, vorið 1897, hlaut hann eina þá hæstu einkunn, sem gefin hafði verið við þann skóla fram að þeim tíma. Þó hafði hann stundað róðra báðar vertíðarnar í Þorlákshöfn, því að
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.